Chapter 12

Wala na talaga.

Mula noong makita niyang hinalikan ni Francesca si Leonard sa harap ng maraming tao nang sobrang saya…

Mula noong isinulat niya ang farewell letter, tapos na sina Chancellor at Francesca. Habambuhay nang tapos.

“Seryoso ka talaga?”

Nakatitig si Francesca sa kalmado niyang mukha habang unti-unting nawawala ang galit sa dibdib nito. Napapalitan iyon ng kakaibang kaba.

Matagal na niyang kilala si Chancellor bilang isang lalaking bihirang mawalan ng kontrol sa emosyon. Sanay siya sa tahimik at kalmadong Chancellor.

Pero iba ang katahimikang nasa harap niya ngayon.

Nakakatakot.

Parang may mahalagang bagay na tuluyan nang nawawala sa kanya.

“Hmm.”

Tumango lang siya nang bahagya. “Kung wala ka nang sasabihin, aalis na ako. Naka-leave ako ngayon.”

Wala na siyang pasensya para makipagtalo pa kay Francesca. Tinapunan lang siya ng tingin ni Chancellor bago sinubukang lampasan ang babae.

Pero agad niyang hinawakan sa braso si Chancellor.

“Sandali.”

May malamig na ngiti sa labi niya. Halatang hindi naniniwala sa lalaki.

“Sige.”

Mababa ang boses niya. “Kung seryoso ka talaga… Pumapayag na ako.”

Bahagyang natigilan si Chancellor.

“Ituloy natin ang divorce. Sa Monday, magkita tayo sa Judge's Office. Tapos na ang lahat sa atin.”

Diretso niyang tinitigan.

“Pero sasama ka ba talaga?”

Sa totoo lang, kumbinsido si Francesca na nagpapanggap lang siya. Pakiramdam ng babae, nagmamatigas lang si Chancellor hanggang ngayon para siya ang unang bumigay. At dahil ginamit daw nito ang divorce para takutin siya…

Plano niyang turuan si Chancellor ng leksyon. Gusto niyang maintindihan ng lalaki na hindi siya basta-basta nagpapadala sa ganitong klaseng drama. Pero hindi niya inaasahan ang naging reaksyon nito.

Kalmadong tumango si Chancellor. At sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw…

Parang nakahinga pa ito nang maluwag.

“Mabuti naman kung gano’n.”

Tahimik nitong sagot. “See you on Monday.” Pagkasabi niya noon, marahan niyang inalis ang kamay ni Francesca sa braso niya at tuluyan siyang naglakad palayo nang hindi lumilingon.

Pakiramdam ni Chancellor… Ang liwa-liwanag ng daan sa harap niya.

Samantalang si Francesca naman, naiwan lang nakatayo roon. Matagal siyang hindi nakagalaw. Parang hindi niya matanggap ang nangyari.

“Hindi…”

Mahina niyang bulong.

“Imposible… Chancellor…!”

Mahigpit niyang kinuyom ang kamay niya.

“Akala mo hindi kita naiintindihan? Nagpapanggap ka lang. Gusto mo lang akong piliting mag-compromise sa mga gusto mo. Tapos iiyak ako at hahabulin kita? Imposible!”

Tumawa siya nang malamig, pero halatang magulo ang isip niya.

Hindi niya namalayang blanko na ang utak niya habang bumabalik sa sasakyan. Pagtingin niya sa gusali ng fire station sa harap…

Bigla niyang naramdaman na parang may kulang. Parang may nawawalang tao sa lugar na iyon.

At sa sandaling iyon…

Muli siyang bumigay.

BANG!

Malakas niyang hinampas ang manibela. Namula ang mga mata niya.

“Chancellor!” Halos kagatin niya ang bawat salita. “Binibigyan na kita ng chance ngayon, pero ikaw mismo ang tumatanggi!”

“Sige. Pagsisisihan mo ang ginawa mo ngayon!”

Kumikislap ang luha sa mga mata niya habang galit na galit siyang nagsasalita.

Matapos niyang pakalmahin nang kaunti ang sarili, muli niyang ibinalik ang malamig at eleganteng anyo niya.

Pagkatapos noon, kinuha niya ang cellphone at tinawagan si LLeonard Mabilis itong sumagot.

“France?” Halatang masaya agad ang boses nito. “Bakit ka tumawag bigla?”

Tahimik sandali si Francesca bago ngumiti nang bahagya.

“Wala naman. Na-miss lang kita.”

Saglit na natahimik si Leonard.

Halatang nabigla. Pagkatapos no’n, hindi na nito maitago ang tuwa.

“Ako rin!” Excited agad ang boses nito. “Na-miss din kita, France!”

“Hmm.” Bahagyang umangat ang labi ni Francesca. “May oras ka ba tonight?”

“Meron! Of course, meron!”

Mabilis na sagot ni Leonard. “Ano’ng meron?”

“Kung free ka…” Malambing ang tono ni Francesca. “Iwan muna natin si Dylan sa bahay para manood ng cartoons. Tapos samahan mo akong uminom sa bar tonight.”

Pagkarinig no’n, halos hindi makapaniwala si Leonard.

“Of course!” Excited na excited ito. “Wala akong problema diyan!”

“Hihintayin kita!”

“Okay.”

Ngumiti si Francesca. “Wait for me.”

Pagkababa niya ng tawag, hindi siya agad umalis.

Sa halip, tumawag ulit siya sa assistant niya.

“CEO Peralta, may kailangan po ba kayo?”

Malamig ang boses niya. “Makinig ka. Tonight, pupunta kami ni Leonard sa bar.”

Huminto siya sandali bago nagpatuloy.

“Gamitin mo utak mo.”

“Siguraduhin mong makikita ni Chancellor ang tungkol dito.”

“Naiintindihan mo?”

Natigilan ang assistant sa kabilang linya. “Ah…”

Pero mabilis din itong nakaintindi.

“O-Okay po! Naiintindihan ko!”

Pagkababa ng tawag, napatingin ito sa call history at napakamot sa ulo.

“Parang…” Mahina nitong bulong sa sarili. “Lalong nagiging weird si CEO Peralta.”

“Okay lang bang ganyan niya i-provoke si Mr. Gonzales?”

*

Samantala, si Chancellor naman… Pakiramdam niya ay sobrang gaan ng katawan ko matapos makaalis kay Francesca.

Tahimik siyang naglalakad sa kalsada habang iniisip ang susunod kong plano.

Hindi naman mababa ang sweldo niya bilang firefighter. Pero kumpara sa kayamanan ng Peralta Corporation…

Parang wala lang iyon.

Kahit gano’n, noong ikinasal sila ni Francesca, kalahati ng halaga ng villa namin ay siya ang nagbayad.

At nakapangalan iyon sa kanilang dalawa. Yung mga kotse sa bahay, si Francesca ang bumili. Pati karamihan ng savings, wala naman talaga siyang habol.

Hindi niya kailangan ng kotse o pera ni Francesca. Pero ’yung villa…

May kalahati ay kanya roon.

At para mabayaran ang parteng iyon noon, halos ubusin niya lahat ng ipon.

Pati lumang bahay ng parents niya sa probinsya, isinangla niya pa.

Kahit wala siyang makuhang pera sa divorce…

Kailangan niyang mabawi man lang ang bahay ng mga magulang niya.

Kung tutuusin…

Pagkatapos ng limang taon nilang kasal, siya pa yata ang lumalabas na walang-wala.

Pero okay lang.

Sa ngayon, mas importante sa kanya ang makaalis sa babaeng hindi naman siya mahal.

Iyon lang sapat na. “Pero syempre…”

Napakamot siya sa ulo habang hawak ang maleta.

“Kailangan ko pa ring may matirhan.”

Halos barya na lang ang laman ng gcàsh wallet niya.

Plano niya sanang mag-hotel muna habang hinihintay ang divorce process.

Pero base sa naging reaction ni Francesca kanina…

Pakiramdam niya ay hindi magiging simple ang lahat at baka kung anu-ano pa ang gawin nito pagdating ng Monday.

Mas magastos kung matagal siyang magho-hotel. Mas mabuti pang mag-rent na agad siya ng apartment.

Tutal, dito pa rin naman siya magtatrabaho kahit mag-divorce silang mag-asawa.

Habang iniisip niya iyon, sakto namang may nakita siyang real estate agency sa gilid ng kalsada. Diretso siyang pumasok dala ang maleta.

Pagkatapos niyang sabihin ang budget at hinahanap niyang lugar, nagsimula agad silang mag-house viewing.

Hindi niya namalayang gabi na pala. Nakailang apartment din siya bago siya nakakita ng nagustuhan.

Isang two-bedroom apartment. Maganda ang location at maayos ang interior. Kumpleto na rin ang appliances at furniture. Literal na move-in ready.

Nang makita ng agent na gusto niya na ang unit, agad nitong tinawag ang landlady. Nag-sign sila ng kontrata.

Nagbayad si Chancellor ng three months advance at deposit.

Pagkatapos niyang bayaran pati commission ng agent, umalis na ito. Pero nanatili pa rin ang landlady.

Mabait na middle-aged woman ito na paulit-ulit akong ine-explain ang tungkol sa water bill, electric bill, at mga establishments malapit sa condo.

Ngumiti siya nang magalang.

“Thank you po, Auntie. Matagal na rin naman po akong nakatira sa vicinity rito kaya medyo familiar na ako rito.”

“Oh?”

Bigla siyang napatingin sa akin.

“Talaga?”

“Teka, Chance. Tama, hindi ba? Chance…”

Curious niyang tiningnan ako mula ulo hanggang paa.

“Ano palang trabaho mo?”

Bahagya siyang natawa.

“Auntie, firefighter po ako.”

Biglang lumiwanag ang mga mata niya.

“Firefighter?!”

Mas lalo niyang tiningnan nang mabuti si Chancellor.

“Maganda ’yan ah! Tiyak malakas katawan mo?”

Natigilan siya. Napakamot siya sa ulo habang awkward na ngumiti.

“Ah…”

“O-Okay lang naman po siguro?”

Habang nakikita niya ang kakaibang excitement sa mukha ni Auntie…

Hindi niya maiwasang makaramdam ng konting kaba.