Chapter 11

Dating asawa lang naman si Francesca na kailanman ay hindi si Chancellor pinahalagahan. Kaya mali na nga na iniisip niya pa ang mararamdaman nito.

Mas lalong mali kung hahayaan niyang maapektuhan pa siya ng mga ginagawa nito.

Para sa kanya ngayon, si Francesca… Isa na lang itong estranghero.

At sa wakas, tuluyan na siyang nakaalis sa bangungot na kasal na iyon.

Pagkatapos pakalmahin ang sarili, sumabay siya sa pagdiriwang ng mga kasamahan niya. Ngumiti rin siya.

Masayang-masaya sila dahil makakauwi na sila sa pamilya nila. Samantalang siya…

Masaya dahil sa wakas, malaya na siya mula sa tinatawag na “pamilya.”

At para sa kanya, worth celebrating din iyon.

Pagkatapos ng maikling saya, bumalik silang lahat sa trabaho. Tahimik na nagpatuloy ang buong team sa cleanup operation.

Walang nagsasalita, pero pare-pareho kaming nagmamadali.

Parang lahat gustong tapusin nang maayos ang huling responsibilidad bago tuluyang umuwi.

Kahit magdamagan pa. At ganoon nga ang nangyari.

Hanggang alas-kuwatro ng madaling araw kaming nagtuloy-tuloy sa trabaho.

At sa oras na iyon…

Opisyal nang natapos ang trahedya ng forest fire sa western mountain area.

Sa campsite, halos lahat umiiyak. May mga nagyayakapan. May mga napaluhod sa lupa.

Parang lahat sabay-sabay humihinga ulit matapos ang napakahabang bangungot.

Si Chancellor din, napaluha. Pero sa luha niya…

Hindi lang pagod at lungkot para sa mga namatay ang laman. May kasama ring panghihinayang para sa limang taon niyang sirang kasal.

Halos ilang araw na silang walang matinong tulog. Pagod na pagod na ang katawan namin.

Pero dahil alam naming makakauwi na sila kinabukasan, sobrang taas pa rin ng morale ng lahat.

Sa huli, napilitan na ang captain na utusan silang matulog muna kahit ilang oras lang.

Pagsikat ng araw, saka sila bumiyahe pabalik sa city.

Habang nasa daan, pinagbigyan sila ng captain. Hindi na raw kailangang bumalik muna sa headquarters.

Basta madadaanan ang bahay nila, ibababa na agad sila. Agad nagkagulo sa saya ang ibang firefighters.

Marami sa kanila, hindi man lang naghugas ng mukha.

Excited agad na mag-video call sa asawa, anak, magulang, o girlfriend nila. Sunod-sunod ang tawanan at “miss na miss kita.”

Tahimik lang si Chancellor na nakaupo habang pinapanood sila.

Ang bahay nila ni Francesca…

Actually, madadaanan din. At isa pa nga iyon sa mga unang dadaanan. Pero wala siyang sinabi.

Tahimik lang siyang nakaupo habang pinapalampas iyon. Hanggang sa tuluyan naming nalagpasan ang bahay. At hindi siya bumaba.

Isa-isa nang nakauwi ang mga kasamahan niya.

Hanggang sa halos wala nang laman ang fire truck bago kami nakabalik sa headquarters.

Pagkababa ng iba, nagtakbuhan agad sila pauwi.

Siya na lang ang mabagal na bumaba.

Siya na lang din ang huling natira. Natural lang na mapansin iyon ng captain.

“Chancellor, sandali.”

Napalingon siya. “May kailangan po ba kayo, Captain?”

Kumunot nang bahagya ang noo niya.

“Hindi ba along the way lang bahay n’yo? Parang nadadaanan natin kanina.”

Napabuntong-hininga siya sa loob-loob niya. Mukhang naalala nito.

Pero ngumiti lang siya at itinuro ang kabilang direksyon. “Pagod lang kayo, Captain. Mali lang siguro ng tanda. Nasa kabilang side po bahay ko.”

Saglit niya akong tinitigan bago napailing na lang.

“Haaay.” Mapait siyang napangiti. “Siguro tumatanda na talaga ako.”

“Sige na, hindi na kita pipigilan. Umuwi ka na.”

Tumango si Chancellor. “Yes, Captain.”

Pagkatapos naming maghiwalay, bumalik muna siya sa dormitory para maghilamos at magpalit ng malinis na damit.

Pagkatapos noon, kinuha niya rin ang maleta.

Sa ngayon, wala pa siyang balak sabihin sa team na makikipag-divorce na siya.

Kaya hindi rin siya pwedeng manatili muna sa staff dorm. Pero habang nakatayo siya sa labas ng building…

Bigla siyang natigilan. Saan ba talaga siya pupunta? Tahimik niyang pinagmasdan ang pamilyar na kalsada sa labas ng headquarters.

Pero sa unang pagkakataon…

Pakiramdam niya ay wala siyang lugar na matatawag na tahanan.

Sa loob ng limang taon, malaking bahagi ng sweldo at ipon niya ang ginastos niya para sa bahay nila ni Francesca.

Ngayon, hindi pa nagsisimula ang legal process ng divorce. Kaya karamihan ng pera, nasa shared accounts pa rin.

At sa personal niyang hawak…

Kaunti lang. “Kung wala talaga…”

Mahina niyang bulong habang hawak ang maleta. “Magho-hotel muna siguro ako ng ilang araw. Hintayin ko na lang matapos ang divorce at hatian ng assets.”

Pagkatapos niyang magsalita, nagsimula na siyang maglakad. Pero bago pa siya makalayo...

May malamig at galit na boses na biglang tumawag sa pangalan niya.

“Chancellor!”

Napahinto siya. Pagtingin niya sa unahan…

Natigilan si Chancellor.

Si Francesca. Kabababa lang nito mula sa mamahaling sasakyan.

“Anong ginagawa mo rito?”

Hindi niya mapigilang magtanong. Diretso siyang lumapit sa harap ni Chancellor, malamig ang mukha.

Parang may nag-aapoy na galit sa mga mata ng babae.

“Bakit? Hindi ba pwedeng nandito ako?” Mabigat ang boses niya. “O takot ka lang makita ako?”

Napakunot siya ng noo. “Bakit naman ako matatakot sa 'yo?”

Pagkarinig no’n, mas lalong sumama ang tingin niya. “Dahil nagsinungaling ka sa akin.”

Diretso niyang sagot.

“Alam mong nagpa-practice ako ng Catholicism. Pinaka-ayaw ko ang mga taong nagsisinungaling. Hindi ka pa ba aamin?”

Bahagya niyang itinaas ang ulo para titigan si Chancellor.

Mas mababa si Francesca kaysa sa lalaki pero parang ito pa rin ang may kapangyarihan. Parang si Chancellor pa ang may kasalanan.

“Ano bang pinagsasasabi mo?”

Napatawa siya sa inis.

“Anong kasinungalingan?”

Biglang tanong ni Chancellor na nagtataka.

Sa sobrang busy ni Francesca araw-araw, himala nang magkaroon ito ng oras para hanapin pa siya. Hindi ba’t lagi itong nasa kumpanya?

O nasa church?

At ngayon, may oras pa ito kina Leonard at Dylan.

Kaya bakit nandito pa ito para hanapin siya na para bang importante siya rito?

“Hindi mo alam?” Nanlamig lalo ang tono niya. “’Yung farewell letter na iniwan mo. Anong ibig sabihin no’n? At isa pa…”

Humakbang siya palapit.

“Alam kong nasa forest fire site ka kagabi. Totoo bang hindi mo ako nakita? O sadya kang nagtago para hindi ako makita?”

Sunod-sunod ang tanong niya.

At bawat salita…

May kasamang pangmamaliit at malamig na pangungutya.

“Chancellor.”

Tumawa siya nang malamig.

“Akala mo ba kapag nagpanggap kang patay o bigla kang nawala, mag-aalala ako sa 'yo?”

“Na mapipilitan akong sumuko para sa 'yo at pabayaan si Dylan?”

“Impossible.”

Diretso ang tingin nito sa kanya.

“Alam mo kung gaano kadali para sa akin alamin kung nagsisinungaling ka.”

Habang nagsasalita siya, mas lalo ni Chancellor naramdaman ang galit niya.

Kagabi raw, kahit sobrang bait at lambing nina Leonard at Dylan sa bahay…

Hindi pa rin ito mapakali dahil sa kanyan Kaya kaninang umaga, maaga pa lang nasa company na siya para hintayin ang balita.

At noong sinabi raw ng assistant niyang buhay si Chancellor…

Doon tuluyang napalitan ng galit ang pag-aalala niya.

Dahil kung buhay naman pala si Chancellor… Bakit hindi ito sumasagot? Bakit naka-off ang phone?

Sa dami raw ng firefighters doon, imposible raw bang wala siyang kahit limang minutong mag-charge ng cellphone?

Sa isip ni Francesca…

Ginagawa lang daw iyon ni Chancellor para manipulahin siya. Para magselos siya. Para magpakaawa siya.

At pinaka-ayaw niya raw sa lahat… Ang makipagkompetensya si Chancellor sa isang bata.

Tahimik niya lang itong tiningnan habang nagwawala siya sa galit.

Pagkatapos ay malamig siyang nagsalita.

“Francesca. Tapos ka na ba? Kung tapos ka na, umalis ka na. Mula simula hanggang dulo, wala akong sinabing kasinungalingan. At lahat ng nasa sulat ko, totoo.”

Bahagya siyang napangiti.

“Hindi mo rin kailangang magpaliwanag.”

“Kahit ano pa isipin mo tungkol sa akin, wala na akong pakialam.” Humigpit ang hawak niya sa maleta. “Kaya simula ngayon… huwag mo na lang harangan ang dadaanan ko.”

Tahimik siyang nakatingin sa asawa. Sa babaeng galit na galit habang mataas pa rin ang tingin sa sarili.

At sa unang pagkakataon…

Pakiramdam niya ay nakakatawa na lang lahat.

Umabot na sila sa ganitong punto.

Pero iniisip pa rin ba ni Francesca na may pag-asa pa silang dalawa?