Chapter 13

“Naku naman, Chance, ang humble mo talaga. Kita naman na maganda katawan mo. Syempre healthy ka, firefighter ka kaya. Halika nga, Auntie check lang kung may muscles talaga.”

Habang nagsasalita ang landlady, unti-unting nagiging kakaiba ang paksa nito hanggang sa bigla na lang nitong inabot ang dibdib ni Chance. Bago pa siya makaiwas, nahawakan na siya nito.

“Ay, totoo nga! May muscles talaga!”

Mabilis ding binawi ng landlady ang kamay niya, pero mas lalo namang lumiwanag ang ngiti nito at halata pang excited.

“A-Auntie…” napaatras si Chance nang kalahating hakbang habang tinitingnan ito. “Anong ginagawa n’yo?”

Natatawa namang sumagot ang landlady, “Naku, sorry naman, Chance. Medyo na-excite lang si Auntie.”

Pagkatapos no’n, mas lalong naging malalim ang tingin nito sa kanya.

“Teka nga… Single ka pa ba?”

Biglang natigilan si Chance.

“Ah… Single… siguro?”

Isip niya, tutal pumayag na rin naman si Francesca sa divorce, technically ay single na rin siya. Pero hindi niya alam kung bakit habang sinasabi niya iyon ay mas lalo siyang kinakabahan. Pakiramdam niya ay may mali.

At isa pa, tapos na silang magbayad at pumirma ng kontrata, pero bakit hindi pa rin umaalis ang landlady?

“Ay wow, mas mabuti naman pala!” halos magsingkit sa saya ang mata ng landlady.

“Chance, gusto ka ni Auntie. Kaya babaan ko renta mo. Dapat three months rent plus one month deposit, pero gawin na nating six months lahat-lahat, okay na? Wala nang deposit.”

Pagkarinig no’n, tuluyan nang nanigas si Chance.

Kahit gaano pa siya kabagal makaintindi, naintindihan niya na rin sa wakas—may gusto sa kanya ang landlady!

Pagpasok ng realization na iyon sa utak niya, halos tumayo lahat ng balahibo niya kaya agad siyang nagbago ng sagot.

“Hindi po! M-May asawa ako! Five years na kaming kasal at may anak na rin!”

Pero ngumiti lang ang landlady na parang hindi naniniwala.

“Naku, Chance, huwag mo nang lokohin si Auntie. Ang bata-bata mo pa. Paano ka magkaka-asawa’t anak agad?”

Habang nagsasalita ito, hindi nawawala ang tingin nito sa kanya at kahit maamo ang ngiti nito, pakiramdam ni Chance ay lalo siyang kinikilabutan.

“Hindi ka marunong magsinungaling, Chance,” sabi nito sabay tingin sa maleta niya.

“Tingnan mo, iisa lang luggage mo. Asan asawa at anak mo? Nasa probinsya? Ilang taon na anak mo? Anong school niya? Anong grade at section? Sino adviser?”

Sunod-sunod ang tanong nito tungkol sa anak at doon tuluyan nang natameme si Chance.

Wala naman talaga siyang anak at si Dylan ay kakadating lang sa bahay noon; halos wala nga siyang alam tungkol sa bata.

“K-Kasi…”

Hindi niya naituloy ang sasabihin.

“Ayan!” mas lalo pang natawa ang landlady.

“Hindi ka makasagot, ’di ba? Chance, tumira ka na lang dito nang maayos. Huwag mo nang lokohin si Auntie.”

Masaya itong kumaway bago lumabas ng pinto.

“Final na ’yan ah. Six months rent na lang ’yang binayad mo. Wala nang deposit.”

Habang nakatingin si Chance rito at sa kakaibang tingin nito sa kanya, pakiramdam niya ay nanginginig na lahat ng balahibo niya.

Mukhang wala na talaga itong balak magpanggap pa; kahit may asawa siya ay gusto pa rin siya nito.

Napahawak siya sa noo habang naiiyak at natatawa sa sitwasyon.

Kung alam lang niya na ganito, mas pipiliin pa niyang matulog sa kalsada kaysa rito tumira.

Pero wala na—nakabayad na siya, napirmahan na ang kontrata, at sa bulsa niya ay sapat na lang ang natitirang pera para sa pagkain niya sa loob ng ilang araw.

May ilang araw pa bago ang sweldo kaya wala na siyang choice.

Sa huli, napilitan na lang siyang manatili muna roon.

At tungkol naman kay Auntie na Landlady, agad si Chancellor na nag-order online ng extra door lock para sa kwarto na same day delivery pa.

Pagkatapos no’n, saka lang siya nakahinga nang maluwag at nagsimulang ayusin ang kakaunti niyang gamit: ilang damit, toiletries, at kaunting personal belongings.

Samantalang ang mga kumot, unan, at karamihan ng gamit niya ay nasa bahay pa rin nila ni Francesca.

Habang nag-aayos si Chance sa apartment, nasa bar naman nina Francesca at Leonard.

Ngayong gabi, ibang-iba ang ayos ni Francesca. Hindi na siya mukhang malamig at untouchable na president ng Peralta Corporation.

Naka-short skirt siya, may manipis na black stockings sa mahahaba niyang legs, naka-pointed heels, at ang dating tuwid niyang buhok ay ginawang malaking waves.

Makapal din ang makeup niya ngayong gabi kaya para siyang isang seductive goddess.

Halos matulala si Leonard habang nakatingin sa kanya, parang malalaglag pa nga ang laway nito.

“France…” hindi nito maitago ang paghanga. “Grabe, sobrang ganda mo tonight. Noong tayo pa dati, hindi ka naman nag-aayos nang ganito.”

Bahagyang ngumiti si Francesca.

“Maganda ba ako?”

“Of course,” mabilis na sagot ni Leonard. “Pinakamaganda ka rito.”

“Talaga?” bahagyang umangat ang pulang labi ni Francesca. “Gusto mo ba?”

“Gustong-gusto…”

Lihim na lumunok si Leonard bago kunwaring nag-alala.

“Pero… hindi ba magseselos si Mr. Gonzales?”

Walang emosyon na sumagot si Francesca.

“Masaya tayo tonight. Huwag mo na siyang banggitin.”

Pagkatapos no’n, diretso siyang naglakad paloob.

“Tara, inom tayo.”

“Okay,” mabilis namang sumunod si Leonard.

“Pero France, mas mabuti sigurong private room na lang. Sobrang ganda mo tonight, baka may magtangkang lumapit sa ’yo.”

Halata ang possessiveness sa tingin nito kay Francesca, pero umiling lang ang babae.

“Huwag. Dito lang tayo.”

At bago pa makapagsalita ulit si Leonard, bigla nitong inakbayan ang leeg ng lalaki at dumikit nang todo rito.

Samantala, sa isang sulok ng bar, may taong palihim na kinukunan sila ng litrato nang sunod-sunod.

Habang maingay at makulay ang gabi sa bar, tahimik naman sa labas.

At sa apartment ni Chance, katatapos lang niyang maglinis.

Mag-isa siyang nakatayo sa may bintana habang nakatingin sa buwan—tahimik at payapa.

Kahit kakaunti lang ang gamit niya, napansin niyang matagal nang walang nakatira sa apartment dahil makapal ang alikabok kung saan-saan, kaya halos isang oras din siyang naglinis bago tuluyang maayos ang lahat.

Sakto namang matapos siya, biglang tumunog ang cellphone niya.

Pagtingin niya, message pala mula sa matagal na niyang hindi nakakausap na college classmate.

Napakunot agad ang noo niya—huwag naman sanang wedding invitation para sa ambagan.

Habang iniisip niya iyon, binuksan niya ang message.

Hindi pala invitation kundi isang forwarded video.

Mukhang sa bar ang location at sa thumbnail ay may babaeng nakasandal sa dibdib ng isang lalaki.

Hindi niya alam kung bakit, pero sobrang pamilyar nito.

Bago pa niya mabuksan ang video, sunod agad na nag-message ang classmate niya na may kasama pang shocked emoji:

“Chancellor… Hindi ba asawa mo ’tong nasa video? Si Francesca?”

Sa sandaling makita ni Chance ang pangalang iyon, parang may kung anong kumirot sa dibdib niya.