CHAPTER 3

TALA POV

Lumipas ang limang buwan. Nakatira ako ngayon sa isang maliit at lumang kubo sa dalampasigan ng Bicol, sa bayan kung saan lumaki ang yumaong yaya ko. Nagtitinda ako ng kakanin sa umaga at tumutulong sa paglinis ng mga huling isda sa hapon para lang makaraos. Lumalaki na ang tiyan ko—at kamakailan lang, nalaman ko sa ultrasound sa pampublikong klinika na kambal ang dinadala ko. Isang lalaki at isang babae.

Kahit mahirap ang buhay, may konting kapayapaan na sana akong nararamdaman. Pero isang hapon, habang naglalakad ako pabalik mula sa palengke, napansin ko ang isang itim na SUV na nakaparada malapit sa kubo ko.

Nagtago ako sa likod ng malaking puno ng niyog. Mabilis ang tibok ng dibdib ko nang makitang bumaba mula sa kotse sina Don Rodolfo at dalawa niyang tauhan.

"Siguraduhin niyo lang na nandito ang babaeng 'yan," galit na boses ni Don Rodolfo na abot hanggang sa kinaroroonan ko. "May interesadong mayamang mag-asawa sa abroad na gustong bumili ng sanggol. Kapag nanganak si Tala, kukunin natin ang mga bata at ibebenta sa kanila. Malaking pera 'to para pambayad sa bangko. At si Tala, ikukulong natin sa bodega hanggang sa matapos ang usapan."

Napatakip ako sa sarili kong bibig para hindi maipakawala ang sigaw ng takot.

Ibebenta ang mga anak ko? Gagawin nilang negosyo ang sarili kong dugo at laman?

Hinding-hindi ko hahayaan na mangyari 'yon. Kahit mamatay ako, protektahan ko ang mga anak ko laban sa kasakiman ng pamilya Del Fierro at Villareal.

Nang pumasok sina Don Rodolfo sa loob ng kubo para maghanap, hindi na ako nag-atubili. Dahan-dahan akong yumuko at tumakbo pabalik patungo sa highway. Wala akong dalang kahit ano kundi ang bag ko na naglalaman ng konting barya at mga reseta ko.

Umakyat ako sa isang lumang pampasaherong jeep na papuntang pier. Sa buong biyahe, nanginginig ang mga binti ko habang nakahawak ako sa malaking tiyan ko.

"Magiging maayos din ang lahat, mga anak," bulong ko sa sarili ko habang pinipigil ang pagbuhos ng luha. "Hindi kayo makukuha ng sinuman."

Pagdating sa pier, bumili ako ng pinakam murang tiket ng roll-on/roll-off (RoRo) ferry papunta sa mas malayong isla sa Visayas. Gabi na nang sumakay ako sa lumang barko. Malakas ang alon at madilim ang karagatan, pero mas natatakot ako sa mga taong naghahabol sa akin kaysa sa alinmang bagyo.

Habang naglalakad ako sa gilid ng deck para magpahangin at pawiin ang pagkahilo mula sa pagbubuntis, may narinig akong malakas na kalampag mula sa engine room sa ibaba. Biglang namatay ang mga ilaw ng barko.

Nabalot ng dilim ang buong paligid.

Sumunod ang hysterical na sigawan ng mga pasahero. "May sunog! Sumasabog ang makina! Lumubog ang barko!"

Nataranta ang lahat. Nagsimulang magtakbuhan ang mga tao, nag-uunahan sa mga life vest at safety boats. Sa gitna ng kaguluhan, may isang lalaking mabilis na tumatakbo ang tumama sa akin.

Nawalan ako ng balance. Humampas ang katawan ko sa bakal na barandilya ng deck. Sa sobrang lakas ng impak, nawalan ako ng hawak at tuluyang nahulog sa malamig at madilim na karagatan.

"Aaaah!"

SPLASH!

Lumamig ang buong katawan ko nang lumubog ako sa tubig. Sinubukan kong lumangoy paitaas, pero ang bigat ng tiyan ko at ang lakas ng alon ay pilit akong hinihila pababa. Nauubusan na ako ng hangin. Bawat paggalaw ng katawan ko ay puno ng sakit at pagod.

Pumikit ako habang unti-unting nanghihina ang mga bisig ko sa ilalim ng tubig. Sa mga huling segundo ng kamalayan ko, ang tanging naiisip ko lang ay ang mga anak ko.

Ngunit hindi pa roon nagtatapos ang lahat.

May dalawang mangingisdang nakakita sa lumulutang kong katawan malapit sa pampang ng isang maliit at nakatagong baryo kinaumagahan. Mabilis nila akong isinugod sa maliit na pampublikong ospital sa lalawigan.

Doon, sa gitna ng pakikipaglaban sa kamatayan at emergency C-section, isinilang ko ang aking mga anak. Narinig ko ang mahihinang iyak ng dalawang sanggol bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Dahil sa aksidente sa barko, lumabas sa balita at sa opisyal na listahan ng Coast Guard na isa si "Tala Consuelo Velez" sa mga namatay at hindi na natagpuan ang bangkay sa gitna ng dagat.

Nang makarating ang balitang ito kina Don Rodolfo at Doña Hortencia, itinuring nilang sarado na ang kabanata ng buhay ko. Para sa kanila, patay na ako pati ang mga anak ko. At iyon ang pinakamagandang bagay na pwedeng mangyari sa akin.

Ginamit ko ang pagkakataong iyon para tuluyang ibaon sa limot ang lumang Tala Velez. Kinuha ko ang mga bata at lumipat kami sa isang tahimik na bayan malapit sa isang malaking marine conservation site. Nagsimula ako mula sa zero, nagtatrabaho gabi at araw para lang maipakain at mapalaki nang maayos ang aking kambal—sina Mateo at Maya.

Naglakad ako pabalik sa maliit naming bahay mula sa trabaho, bitbit ang isang maliit na plastic ng gatas at tinapay na nabili ko mula sa pangaraw-araw kong sweldo.