CHAPTER 2

TALA POV

Apat na linggo ang mabilis na lumipas mula noong gabi sa luxury yacht. Apat na linggong puro takot at kaba ang nararamdaman ko sa tuwing naiisip ko ang ginawa kong pagtakas. Akala ko matatapos na ang lahat nang makauwi ako sa bahay nang walang nakakahuli sa akin noong madaling-araw na iyon. Akala ko babalik sa dati ang buhay ko—mahirap pero nakakaraos.

Pero mali ako.

Nakatayo ako ngayon sa loob ng maliit na banyo ng kwarto ko, nakatitig sa dalawang pulang linya sa maliit na plastic stick na hawak ng nanginginig kong mga kamay. Positive.

Buntis ako.

Napaupo ako sa tabi ng inodoro habang hawak ang tiyan ko. Paano nangyari 'to? Isang gabi lang 'yon. Isang gabi sa piling ng isang lalaking hindi ko man lang nakita ang mukha at hindi ko man lang alam ang pangalan. Biglang sumikip ang dibdib ko. Paano na ang buhay ko ngayon? Wala akong pera, wala akong maayos na trabaho, at nakadepende pa rin ako sa pamilyang walang ibang ginawa kundi gamitin ako.

Bago ko pa maitago ang pregnancy test, biglang bumukas nang malakas ang p***o ng banyo.

"Tala! Kanina pa kita tinatawag—" Natigilan si Chanel sa pintuan. Nanlaki ang mga mata niya nang mapatingin siya sa hawak ko. Mabilis niyang pinalapit ang sarili at pilit na inagaw sa akin ang stick.

"Ibalik mo 'yan, Chanel!" sigaw ko habang sinusubukang bawiin ito.

Pero mas mabilis siya. Tiningnan niya ang resulta at biglang humalakhak nang napakalakas—isang tawa na puno ng panggigipit at galit. "Buntis ka? Kaanak kanino? Saan ka pumunta noong gabi ng yacht party ni Papa? Sabi na nga ba, eh! Nagpapakabait-baitan ka, pero ang totoo, malandi ka rin!"

"Hindi 'yan totoo! Akin na 'yan!"

"Mama! Papa! Halika kayo rito! Tingnan niyo ang ginawa ng mabait ninyong anak-anakang si Tala!" sigaw ni Chanel habang patakbong lumalabas ng kwarto.

Lumabas ako ng banyo habang nanginginig ang buong katawan. Nang makababa ako sa sala, naroon na sina Doña Hortencia at Don Rodolfo. Nakatayo sila habang hawak ni Doña Hortencia ang pregnancy test na inabot sa kaniya ni Chanel.

"Totoo ba 'to, Tala?" malamig na tanong ni Doña Hortencia. Ang boses niya ay walang kaunting pagmamahal o pag-aalala. Pure disgust lang ang makikita sa mga mata niya.

"Tita Hortencia... Tito Rodolfo... pakiusap, pakinggan niyo muna ako—"

"Sino ang ama niyan?" putol sa akin ni Don Rodolfo. Galit na galit ang mukha niya, pero alam kong hindi siya galit dahil sa dignidad ng pamilya. Galit siya dahil nasira ang plano niyang ipambayad ako sa matandang negosyante noong gabing iyon. "Sinong lalaki ang nakasama mo noong gabi sa yacht? Sinira mo ang negosyo ko! Nasira ang kontratang matagal kong pinagtrabahuan dahil lang sa kataksilan mo!"

"Wala akong sinirang negosyo! Kayo ang nagbenta sa akin!" hindi ko na napigilang sumigaw. Lumabas na ang lahat ng sakit na itinago ko sa loob ng maraming taon. "Pinalampas ko ang pagkuha niyo sa mana ko mula kay Papa, pero ang tratuhin niyo akong parang gamit na pwedeng ipamigay—hindi ko matatanggap 'yon!"

PAX!

Naiwas ko ang mukha ko sa lakas ng sampal ni Doña Hortencia. Naramdaman ko agad ang init at lasa ng dugo sa gilid ng labi ko.

"Wala kang karapatang magsalita nang ganyan sa harap namin!" galit na sigaw ni Doña Hortencia habang nakaturo ang daliri sa mukha ko. "Iniyakan ka namin nang mamatay ang ama mo, pinatira ka namin sa bahay na 'to, at ito pa ang ibabalik mo sa amin? Isang duming hindi natin alam kung kanino nanggaling?"

"Mama, palayasin niyo na 'yan," sulsol ni Chanel habang nakakrus ang mga braso at may nakairitang ngiti sa labi. "Nakakahiya siya sa mga kakilala natin. Kapag nalaman ng mga kaibigan ko na may buntis na dalaga rito sa bahay, idadamay pa niya ang pangalan ng pamilya natin."

Tumingin si Don Rodolfo sa akin nang may kasakiman at poot. "Wala nang silbi ang babaeng 'yan. Hindi ko na siya pwedeng ibenta kay Senador Gomez dahil may laman na ang tiyan niya. Bastardo lang ang ilalabas niyan!"

Inatasan ni Doña Hortencia ang dalawang kasambahay na kunin ang kakaunting gamit ko sa kwarto. Mabilis nilang itinapon sa harap ko ang isang lumang maleta na naglalaman ng ilang piraso ng damit ko.

"Umalis ka sa bahay na 'to, Tala," marahang sabi ni Doña Hortencia, pero bawat salita ay parang kutsilyong tumatagos sa puso ko. "Mula ngayong araw, wala ka nang pamilya. Huwag na huwag mong gagamitin ang pangalang Velez para makahingi ng tulong kahit kanino. Pinalalabas ka namin dahil sa sarili mong kalandian at pagtataksil."

"Tito, pakiusap... gabi na. Saan ako pupunta?" nagmamakaawa kong tanong. Kahit gaano ko sila kabagabag, natatakot ako para sa sanggol sa tiyan ko. Wala akong pera. Wala akong matutuluyan.

"Puntahan mo ang lalaking humawak sa'yo noong gabing 'yon," malamig na sagot ni Don Rodolfo bago binalibag ang p***o ng main entrance.

Naiwan akong nakatayo sa labas ng malaking gate ng mansyon sa gitna ng buhos ng ulan. Basa ang damit ko, hawak ang lumang maleta, at walang kahit isang sentimo sa bulsa.

Umiyak ako nang napakalakas sa gitna ng madilim na kalsada. Ang dating pangarap kong makatapos ng pag-aaral at mabawi ang pangalan ng ama ko ay tuluyan nang nadurog. Nasa pinakamababang punto ako ng buhay ko—walang pamilya, walang tirahan, at may dinadalang buhay na wala man lang makilalang ama.

Niyakap ko ang sarili kong tiyan habang naglalakad sa gitna ng ulan. Kahit ginaw na ginaw na ang katawan ko, may isang bagay na malinaw sa isip ko: kailangan kong mabuhay. Hindi na lang para sa sarili ko, kundi para sa batang ito.

Naglakad ako patungo sa terminal ng bus papuntang probinsya, gamit ang huling konting barya sa bag ko para sa pamasahe. Wala na akong babalikan sa Maynila.