CHAPTER 4

TALA POV

Limang taon ang mabilis na lumipas.

Sa loob ng limang taon na 'yon, natuto akong mabuhay nang tahimik kasama ang anak kong si Maya. Dito kami nakatira sa isang maliit na coastal town sa Batangas, kung saan nagtatrabaho ako bilang head janitress at maintenance crew sa Zobel-Madrigal Marine Research Center—isang dambuhalang pasilidad para sa mga deep-sea exploration at ocean preservation.

Araw-araw, pumasok ako nang maaga para maglinis ng mga glass display, mag-mop ng malalaking kwarto, at siguraduhing maayos ang lahat bago dumating ang mga VIP. Mahirap ang trabaho at mababa ang pasweldo, pero sapat na para makakain kami ni Maya at makabili ng mga gamit niya sa eskwela.

"Nay, tingnan mo oh! Ang laki ng pating!" masayang turo ng limang taong gulang kong anak na si Maya habang nakatitig sa dambuhalang aquarium sa main lobby ng facility. Sabado ngayon kaya naisama ko siya sa trabaho dahil wala siyang pasok.

Napangiti ako habang nakatingin sa kaniya. Si Maya ang nag-iisang liwanag sa buhay ko. Kamukhang-kamukha ko siya—mula sa kulot niyang buhok hanggang sa hugis ng mga mata niya. Pero sa tuwing tinititigan ko ang kaniyang mukha, hindi ko maiwasang maalala ang isa ko pang anak.

Si Mateo.

Durog na durog ang puso ko tuwing naiisip ko ang araw na 'yon limang taon na ang nakalipas sa ospital matapos ang aksidente sa barko. Noong magising ako mula sa emergency C-section, sinabi ng mga nars na masyadong mahina ang baby boy ko at kailangang ilipat sa neonatal ICU ng mas malaking ospital sa lungsod. Pero habang nagpapagaling ako, pumasok ang balitang nagkaroon ng gulo at sunog sa pediatric ward kung saan idinala si Mateo. Ang sabi ng mga awtoridad, nawawala ang baby at pinalabas nilang hindi na ito nakaligtas.

Iniyakan ko 'yon gabi-gabi. Ang alam ko, namatay na ang anak kong lalaki. Kaya ibinuhos ko ang buong buhay at pagmamahal ko kay Maya.

"Maya, huwag kang masyadong malapit sa salamin, ha? Magmo-mop muna si Nanay doon sa VIP conference room," paalala ko sa kaniya habang iniaayos ang blue apron at rubber gloves ko.

"Opo, Nay! Dito lang po ako sa tabi ng malaking pagong!" sagot ng bata habang kumakaway.

Habang nagmop ako sa malawak na pasilyo patungo sa executive boardroom, kapansin-pansin ang kaguluhan ng mga empleyado at namumuno sa research facility. Rumaragasa ang mga staff na may hawak na folder, nakatutok sa kanilang mga walkie-talkie, at balisa ang mga mukha.

"Nandiyan na si Sir Zobel-Madrigal! Siguraduhin niyong malinis ang buong floor!" sigaw ng supervisor namin na si Aling Nena. "Ang balita, binili niya ang buong pasilidad na 'to para sa kaniyang bagong deep-sea salvage flagship. Kapag may nakitang dumi 'yon, lagot tayong lahat!"

Narinig ko na ang pangalang 'yan dati sa mga balita sa radyo at telebisyon. Si Cassian "Ian" Zobel-Madrigal—ang tinaguriang King of the Deeps. Siya ang pinakamayamang marine archaeologist at deep-sea salvage master sa Asya, isang bilyonaryong mas gustong magpalipas ng buwan sa ilalim ng karagatan kaysa sa boardroom. Sinasabi ring napakasungit at napaka-misteryoso nitong tao.

Dinalisan ko ang pagmop sa harap ng double glass doors ng VIP suite para matapos agad ako at makabalik kay Maya.

Subalit bago ko pa maipunas ang basahan sa lamesa, bumukas nang malakas ang double doors ng lobby.

Napahinto ang lahat ng empleyado sa paglalakad. T tila tumigil ang ikot ng mundo nang pumasok ang isang grupo ng mga lalaking nakasuit. Sa gitna nila, nangingibabaw ang isang matangkad, malapad ang balikat, at may napakagwapong mukha na may bahagyang stubble sa kaniyang panga. Suot niya ang isang tailored dark navy suit na walang korbata, nakatupi ang sleeves hanggang siko, at may dalang aura ng isang taong sanay mag-utos at sundin ng lahat.

Napatingin ako sa kaniya. Biglang bumigat ang paghinga ko.

Ang matipunong tindig... ang amoy ng mamahaling pabango na may halong alat ng dagat... ang malamig at matalim na mga mata na parang nakatitig sa kaibuturan ng kaluluwa mo.

Bakit parang... pamilyar siya?

Ewan ko ba, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Umakyat ang matinding kaba sa dibdib ko. Ito ang eksaktong nararamdaman ko noong gabing iyon limang taon na ang nakalipas sa pinakailalim na cabin ng luxury yacht.

Hindi... imposible. Milyonaryong explorer ang lalaking 'to. Paano siya mapupunta sa ibabang bahagi ng barko ng mga Promdi at kriminal noong gabing 'yon? Baka nagkakamali lang ako ng hinala.

"Daddy, I want to see the giant squid!" isang maliit at malambing na boses ng batang lalaki ang narinig ko mula sa tabi ng bilyonaryo.

Nakatayo sa tabi ni Sir Cassian ang isang limang taong gulang na batang lalaki na nakasuot ng pampatrabahong vest na katulad ng sa kaniyang ama at may hawak na maliit na toy submarine.

Nalaglag ang hawak kong mop sa sahig.

CLACK!

Tinitigan ko ang mukha ng batang lalaki. Ang kulot nitong buhok, ang hugis ng kaniyang ilong, pati ang maliit na tahi sa gilid ng kaniyang kanang kilay—idolo at kaparehong-kapareho ng anak kong si Maya!

"Mateo...?" mahinang bulong na lumabas sa labi ko. Parang pinalo ng malaking alon ang buong katawan ko. Buhay ang anak ko? Siya ba ang nawawala kong anak?

Dahil sa ingay ng naitapon kong mop, napalingon ang buong entourage sa kinaroroonan ko. Tumingin sa akin ang matatalim na mata ni Cassian Zobel-Madrigal. Kumunot ang kaniyang noo habang nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa.

Gulat at pagtataka ang gumapang sa kaniyang mukha. Dahan-dahan siyang humakbang lapit sa akin, bawat tapak ng kaniyang leather shoes sa malinis na tile ay nagpapatremblor sa akin.

"Sino ka?" malamig pero may halong kakaibang emosyon na tanong ni Cassian habang nakatingin sa mukha ko.

Nawalan ako ng boses. Hindi ako makagalaw sa kinatutayuan ko.

"Dad, look! She has a cat badge on her apron just like my toy!" masayang sabi ng batang si Mateo habang nakaturo sa maliit na pin na nakakabit sa damit ko.

Bago pa ako makasagot kay Cassian, biglang tumakbo mula sa p***o ng lobby si Maya habang hawak ang kaniyang maliit na pusa na laruan.

"Nay! Nay! Nakita ko yung—" Napahinto si Maya nang makita ang maraming tao at ang bilyonaryong nakatayo sa harap ko.

Nagkatinginan ang dalawang bata—si Mateo at si Maya. Para silang tumitingin sa salamin.

Nanlaki ang mga mata ni Cassian nang makita si Maya, at pagkatapos ay muling tumingin sa akin. Mula sa loob ng kaniyang suit pocket, may inilabas siyang isang bagay na nakabalot sa velvet cloth.

Isang naputol na silver chain na may maliit na pendant.

Ang kwintas ng ama ko na naiwan ko sa kama limang taon na ang nakalipas.

Inangat ni Cassian ang kwintas at tumitig nang diretso sa aking mga mata. "I've been searching for you for five years, Tala."

Inabot ni Mateo ang kamay ni Maya habang nakatingin ang dalawang bata sa isa't isa, at dahan-dahang itinaas ni Cassian ang kaniyang kamay para hawakan ang panga ko—mga daliring may eksaktong init at lambot na natatandaan ko sa dilim.