Chapter Four

“Oh, look who’s crawling back.” Dianne, ang babaeng mahal niya na kasamang lumabas ay tumawa ng malakas, puno ng pang-iinsulto. “Aren’t you ashamed of yourself, Vivienne? You’re acting like a desperate parasite.” 

Dianne had an effortless elegance, standard high-society beauty with a sharp gaze. She carried an icy, chic demeanor, looking down on everyone as if they were beneath her shoes. Nakasuot siya ng isang mamahaling silk dress na lalong nagpallitaw ng kaniyang eleganteng tindig.

“What the hell are you doing here, Vivienne?” sigaw ni Leander. “Akala ko ba malinaw na ang lahat? Signatures are on the paper! Nilagdaan mo na ang divorce papers. We are done!” 

Lalapit sana ako sa kaniya para hawakan ang kaniyang braso pero tinulak ako ni Dianne. 

“Leander, please… I was wrong. Binabawi ko na ‘yon,” hagulhol ko. 

Kumunot ang nuo niya sa akin. “Bawiin? I am going to marry Dianne, Vivienne,” malinaw, mabagal, at walang awang pahayag ni Leander. Suminghap ako at umiling ng mariin. He can’t. “The moment this divorce is finalized, papakasalan ko na siya. Siya ang tunay kong mahal. Siya ang nararapat sa apelyido ko, sa bahay na 'to, at sa buhay ko.” 

“Leander, please… I will do anything... everything. Okay lang sa akin kahit makipagkita ka pa rin sa kanya, kahit pumunta ka sa kaniya araw-araw. Just… please stay married to me. Huwag mo lang akong i-divorce. Don’t throw me away…”

Humalakhak si Dianne. “How pathetic. You’re willing to share your husband just to keep his money and status? You really have no self-respect, do you?”

Tumingin sa akin si Leander nang may matinding pandidiri. “Get up, Vivienne. You’re disgusting me even more. I don’t want a pathetic wife who begs like a dog. Kahit anong gawin mo, hindi mo na ako maibabalik sa buhay mo.” 

“Let's go inside, Babe. Let’s continue our early honeymoon. I still want you inside me.” 

Nabingi ako sa narinig. They’re doing it! The thing I ask for Leander every night. 

Tumalikod sila habang ako ay naiwan akong nakaluhod sa semento. Sumara ang gate nang malakas. 

“Leave Vivienne!” pahabol na sigaw ni Leander. 

But I still refused to leave. Nanatili akong nakatayo, paulit-ulit na sinisigaw ang pangalan ng asawa ko. Kahit namamaos, kahit halos malasahan ko ang dugo sa lalamunan ko, kahit nagsisimula ng dumilim, hindi ako umalis. 

Lumipas ang oras. Lumipas ang unang gabi at umulan pa ng malakas. 

I still stayed. I’m that desperate. 

Dumating ang ikalawang araw. Nagmatigas ako, umaasang lalabas siya, maaawa. Tinuyo ako ng mainit na tanghali pero muling umulan nang hapong iyon hanggang sa gabi. 

Ramdam ko ang mainit na katawan dahil sa mataas na lagnat. Nahihilo, nagiging malabo ang paningin, at tila anumang oras ay mabubuwal sa semento, pero gamit ang natitirang lakas ay patuloy ko siyang tinatawag, nagmamakaawa. 

At habang patuloy na kumukulog at bumubuhos ang napakalakas na ulan, isang matulin na sports car ang huminto. Ang matinding liwanag ng headlight ay deretsong tumama sa akin, sinisilaw ako. 

Marahas na bumukas ang p***o at mabilis na lumabas si Elion.

“Fuck, Vivienne!” Galit siyang lumapit sa akin at mariin ang pagkakahawak sa magkabilang braso ko, staka niyugyog. “What the fuck are you doing to yourself, Vivi? Don't you pity yourself? You're dying!” 

Humikbi ako, paos na nagsalita. “Leander—” 

“He doesn’t care about you! He won't pity you! He’s inside fucking his first love, kaya tumigil ka na sa pagpapakatanga mo dahil hindi ka niya mamahalin kahit na kailan!” 

Halos mabingi ako sa lakas ng sigaw niya, halos pumutok ang ugat niya sa leeg. Hirap akong kumawala mula sa kanya. Kahit wala na akong lakas, itinulak ko ang kaniyang dibdib. “Hindi na ang pagmamahal niya ang habol ko, ang apelyido niya. Kaya hayaan mo ako dahil hindi ako aalis dito!” 

Hinawakan niya ang parehong pulso ko. Hindi na ako makatingin sa kanya dahil sa sobrang pagkahilo. Kung hindi niya lang ako hawak baka natumba na ako. 

“I need him! Wala akong kuwenta kung wala siya! Kailangan kong magkaroon ng silbi, Elion, para mabuhay!” 

“And remember I am a Fajardo too, Vivi.” Tumingala ako nang lumambot ang kanyang boses. “You need his surname? Handa kong palitan ang apelyido ko at pakasalan ka para maging Fajardo!” 

Suminghap ako, nanlaki ang mga mata. 

“Be my wife. Be mine instead.” 

Hinapit niya ako papalapit at siniil nang mariin na halik. 

Ang halik ni Elion, kahit marahas at galit, puno iyon ng pagnanasa at proteksiyon. Sa gitna ng bumubuhos na malamig na ulan, he gave me warm. Ang init ng kaniyang labi, ang init ng kaniyang hininga, at ang init ng kaniyang mga bisig na nakapulupot sa aking basang katawan ay gumising sa aking namatay na kaluluwa.

Pumikit ako. Iniyakap ko ang mga braso sa kaniyang leeg at humalik pabalik. 

Umungol siya. Ang kamay ay nasa likod ng aking ulo para mas idiin ako sa kanya. 

Habol namin ang hininga nang bumitaw siya. Nakangisi. 

“You kissed me back,” he whispered in a low, rough, possessive voice that cut through the sound of the rain. “Asawa na kita…habang buhay.”