Chapter Three

Dinala niya ako sa isang mamahaling hotel. Isang room na lang ang natitira pero may dalawang kama naman kaya tumuloy na kami. Pagod na rin kasi siya dahil mahaba pa ang binyahe niya.

Pinauna niya akong maligo at nag-order ng pagkain. Habang bumabagsak ang tubig mula sa shower sa aking mukha, tahimik akong umiiyak. Sirang plaka na naglaro sa utak ko ang mga sinabi ng mga magulang, na tumigil lang nang makarinig ng katok.

“The food is here,” anunsiyo niya.

Mabilis kong tinapos ang pagligo at siya ang sumunod. And still, habang kumakain at dahil mag-isa ay muli akong umiyak. Mula kahapon pa ako umiiyak, pero hindi manlang naubos ang mga luha ko. Ramdam ko na ang hapdi ng mga mata pero hindi ko mapigilan.

At nahuli niya akong ganon nang lumabas siya, habang pinupunasan ng towel ang buhok. Mabilis kong tinuyo ang mukha at tumikhim. Hindi niya naman iyon pinuna na naupo sa aking tapat at mayabang na ibinalandara ang magandang katawan.

Nabulunan ako at pinamulahan. He has eight pack abs at nakakatakam—Vivienne! Pero totoo, mas masarap pa sa pagkain.

Sinalinan niya ako ng tubig at inabot. Napatulala ako sa baso. For my whole life, other than maids, walang nag-abot sa akin ng tubig. It was a simple gesture, but it warmed me inside. May kung anong kakaibang init ang humaplos sa nanlalamig kong puso.

Kinuha ko iyon at mabilis na uminom. “S-Salamat…”

Tahimik kaming kumain pagkatapos n’on. Hindi man lang siya nagtanong tungkol sa nangyari. Hindi rin siya nag-usisa kung bakit ako natagpuang gan’on sa kalsada. Ngunit habang nakatitig sa plato, hindi ko maiwasang sumulyap sa kaniya nang patago.

It’s been more than a year since I last saw him, and still, he’s the same, giving off that dangerous, badboy vibe.

He is Elion Alcantara. Kapatid siya ni Leander sa ama, ngunit imbes na Fajardo ay ang apelyido ng kaniyang ina ang ginagamit niya. Magulo at basa pa ang kaniyang pulang buhok na bumabagsak at humahawi sa kaniyang noo. Mayroon siyang makapal na kilay, matalas at depinidong panga, at aura ng isang batang hindi basta makokontrol ng magulang.

His vibe perfectly suits his career. Isa siyang propesyonal na racer at halos palaging nasa ibang bansa. Bukod doon, isa rin siyang international model.

We were never close, kahit pa magkakilala na kami noong high school. We went to the exact same school, nagkikita sa family gatherings pero ni minsan ay hindi nag-usap. Masungit kasi siya at natatakot ako sa mga tipo niya. Miski sa kasal naman ni Leander ay hindi rin siya dumalo.

Kaya naman hindi ko talaga maintindihan kung bakit niya ako tinutulungan ngayon, bagay na hindi ko napigilang itanong.

Tamad siyang sumagot. “Nanay Rosa called me, she asked for a favor to find you and keep you safe.”

Napangiti ako nang maliit. Si Nanay Rosa pala. At least, someone still cared for me. Akala ko tinalikuran na ako ng buong mundo. Noon pa man, ang mga kasambahay lang talaga namin ang nagpaparamdam sa akin ng kaunting halaga at pagmamahal.

“Pakisabi sa kaniya… salamat.”

Tumango lang siya at bagot na tinitigan ako nang matagal.

“What?”

“What’s your plan now?”

Ibinaba ko ang utensils. “I’ll beg to Leander.”

Kahit alam kong imposible. Leander was so eager to escape from our marriage, narinig ko mismo iyon sa kanya noong araw na nahuli ko siyang may iba. Kaya rin ako pumirma sa divorce papers, dahil nalaman kong nasasakal ko na pala siya, at ayaw kong ikulong ang taong mahal ko. Pinalaya ko siya dahil sa pagmamahal. But now that I am faced with absolute nothingness, I realized I have nowhere else to go. I have to try. Sheer desperation is pushing me and I will do everything. Handa kong kalimutan ang lahat ng masakit na salitang narinig ko mula sa kaniya, maibalik lang ang buhay na kinalakihan ko.

Tumiim bagang siya at bumakas ang matinding disgusto sa mukha. “Tanga.”

Hindi na ako r’on nasaktan. Mas sobra pa ang narinig ko kay Leander. “I know… pero wala ako kung wala siya. Siya ang halaga ko.”

And indeed, I am pathetic.

Tinapos ko ang pagkain at nahiga sa malambot na kama. Hindi agad ako nakatulog at hinintay na bumalik siya, pero dumating ang umaga at isang note ang iniwan niya.

He already left. May karera pa raw siya at iniwan ang black card niya para may panggastos ako.

Is he serious?

Naghanda ako noong umagang ‘yon at bumalik ako sa bahay namin ni Leander. Nakatayo ako sa tapat ng napakataas na gate, ilang beses na nag-doorbell at tinatawag siya. Walang Leander na lumabas, pero alam kong nasa loob siya. Ang sabi ng guard ng village ay hindi pa raw nito nakita ang sasakyan ni Leander na umalis.

I waited and waited for hours under the scorching sun, not stopping calling him at sa oras na lumabas siya, throwing all ounce of my pride, lumuhod ako.

“Oh, look who’s crawling back.”