Chapter Five

Nagising ako sa loob ng hospital. Akala ko mag-isa lang ako pero nang bumangon ay nakita si Elion na natutulog sa may kaliitang couch, pinagsiksikan niya ang matangkad at maskuladong katawan at halatang nilalamig. 

Tulak ang stand ng IV drip, kinumutan ko siya at napangiti nang marinig ang mahina niyang paghilik. Sumukot ako at tinabing ang buhok niyang nakaharang sa kanyang guwapong mukha. 

After that kiss under the rain, I lost my consciousness and ended up here. 

Kahit sa pagtulog, bakas pa rin ang matalas niyang aura, tumatagpo ang makapal ng mga kilay. He was scary before, but I unexpectedly found warmth and comfort from him. 

Bumaba ang tingin ko sa mapula niyang labi. Sariwa pa sa alaala ko ang halik na iyon. It was my first kiss that I reserved for Leander, a kiss I longed for from my ex-husband, wondering how it feels to be kissed with such raw passion and possessiveness. 

Kinagat ko ang pang-ibabang labi nang makaramdam ng pananabik sa labi niya, gusto kong mahalikan niya ulit pero nahihiya akong ilapat ang labi sa kanya. 

Pinamulahan ako nang husto sa iniisip at tumayo. Halatang uhaw ka sa halik Vivienne. 

Lumabas ako ng kuwarto para magpahangin. Malamig at tahimik ang hallway ng ospital. Hindi ko alam kung anong oras na, pero ramdam ko ang lalim at kalungkutan ng gabi. 

Narating ko ang lobby at agad na nilapitan ng nurse. Magalang itong nagtanong.

“Yes, Ma’am? May masakit ba sa inyo? Nasaan ang guardian niyo?” 

“I’m fine. Just lurking around.” 

Pinabalik niya ako sa kuwarto dahil bawal daw gumala ang pasyente nang walang kasamang guardian. Inalalayan niya ako at siya ang tumulak ng stand. 

BREAKING NEWS: Ramirez Family Apologizes to the Fajardos after Vivienne Ramirez's Infidelity led to Marriage Breakdown.

Napahinto ako, kasabay nang pagtigil ng paghinga ko. Gulat akong napalingon sa TV na nakasabit sa pader ng lobby. 

Natuptop ko ang bibig. 

Ibinalita sa buong bansa na hiwalay na kami ni Leander at pinalabas ng sarili kong pamilya na ako ang nangaliwa. Sa screen ay nakatayo ang mga magulang ko, ang ama ay humihingi ng tawad sa mga Fajardo. 

“Lubos kong ikinahihiya ang ginawa ni Vivienne. Humihingi ako ng tawad sa lahat, lalo na kay Leander Fajardo, dahil hindi ko napalaki ng tama ang anak namin. Our family does not condone betrayal or disrespect of the sacred vow of marriage. As of today, we do not align ourselves with her wrongful actions.”

Muling bumagsak ang aking mga luha. Hindi pa ba sapat ang ginawa nila? Kailangan pa nila akong ipahiya? 

May ipinakita silang litrato, ako iyon na may kasamang lalake na blinur ang mukha, naglalakad sa hallway ng hotel. Kami iyon ni Elion, kuha nang mag-check in kami sa hotel matapos akong palayasin. Ginawa nilang marumi at malisyoso ang isang simpleng tulong. 

“Grabe, ang kapal ng mukha. Nagawa pa niyang mangaliwa kahit sobrang guwapo at mayaman na ng asawa niya?” 

Nagsimula ang mga bulungan at panghuhusga. Marami ang nakatingin sa akin. 

“Ang lakas ng loob magpakita sa publiko matapos niyang ipahiya ang pamilya niya!”

“Mukhang inosente pero malandi pala.” 

Gusto kong ipagtanggol ang sarili, sabihin ang totoo pero walang salitang lumabas sa bibig ko, ang umiyak lang tanging nagawa. Masama ang tinging ipinukol ko sa litrato ng dating asawa. 

Leander... He is a stoic man, full of etiquette, always looking immaculate in his tailored business suit. His dimples na sa simpleng ngiti lang ay lumilitaw agad, ang dahilan kung paano ko siya nagustuhan at minahal nang higit pa sa sarili ko. 

Isang magaspang na kamay ang tumakip sa ‘king mga mata mula sa likuran. Mababa ang boses niyang bumulong. “Balik na tayo sa kwarto.”

It’s Elion. 

Tumango ako at nagpakaladkad sa kanya. 

“Fajardo ‘yon di ba? Sa kabila ng ginawa niya, tinutulungan pa rin siya.” 

“Mababait naman kasi ang mga Fajardo.” 

Pagbalik ay walang humpay akong umiiyak. Ang lalake naman ay nakahalukipkip na nakatayo sa aking harap, nakatitig habang madilim ang mukha. 

“Hindi ka ba napapagod kakaiyak?” Naiirita siya. 

Tumahan ako at ngumuso. Bakit ba napakasuplado niya? Nasasaktan na nga ako, ang sama pa niya. 

Elion sighed deeply, running a hand through his messy red hair. “This won’t do. Kapag nanatili ka rito sa Maynila, baka araw-araw ka lang iiyak.” 

“What do you mean?” 

“I have a house in Camiguin. Let’s live there.”

I stared at him, sniffling. 

Elion is right. Sira na ang pangalan ko rito at hindi makakausad kung mananatili ako sa lugar kung saan bawat sulok ay ipinaalala ang akin ang pagkawasak. Nakakapagod ng umiyak. Habang mas lumilipas ang araw ay mas lalong sumasakit ang lahat. 

Tumango ako. “Please… ilayo mo ako rito, Elion.”