Chapter 4: Paano?

Ashanti’s POV

Nakatingin ako sa cheesecake na nasa harapan ko, I got a spoon to taste it and Dami did the same. I almost finished half of it hanggang kinuha ni Isco ang plato kung nasaan ang cheesecake. Masama akong tumingin sa kanya at pilit na inaabot ang plato. “Tumigil ka na, Isco! Ibalik mo na yan sa table,” saad ko kay Isco.

“Gustong-gusto mo naman yung bigay ng lalaking yun,” Isco blurted out at binalik ang plato sa lamesa. Kumuha siya ng kutsara at tinikman ang natitirang cheesecake sa plato, “Ah! Masarap naman pala ito.”

“Bakit kaya niya dinagdagan ang order natin?” tanong ni Dami habang inuubos ang kanyang kape.

“Baka may palibre talaga sina kuya Jordan ngayon,” sagot ko naman at hindi binigyan ng kung ano mang kahulugan ang ginawa ng bagong barista na yun. “Ubusin na natin to para maka-alis na tayo,” dagdag ko pa kasi may kailangan pa akong gawin sa office.

“Babalik ka sa office?” tanong ni Dami at binaba ang tasa sa lamesa.

“May kailangan pa kasi akong tapusin na report eh,” sagot ko at tumayo mula sa aking upuan. “Tara na!” sabi ko at tumingin sa counter kung nasaan ang bagong barista. Hindi pa pala kami nakakapag-pasalamat sa kanya para sa cheesecake na nilibre niya samin.

Naisipan kong pumunta sa counter para kausapin siya pero napahinto ako nang may humawak sa braso ko. Napalingon ako sa humawak sa braso ko at si Isco lang pala ito. “Saan ka pupunta, Ash? Bibili ka ulit ng kape?” tanong niya kaya mabilis akong umiling at tinuro ang pinto ng cafe.

“Tara na,” akit ko sa kanila at nauna nang maglakad papunta sa pintuan ng cafe.

Lumabas kami ng cafe at nagpaalam na ako sa kanila kasi kailangan ko pang bumalik sa office. Nag-stay ako sa office hanggang 7 pm at natapos ko ang report na pinapatapos sa akin ni ma’am Josephine. Gabi na nang makauwi ako sa bahay namin at nakita ko agad si mama na naghahanda ng pagkain namin sa lamesa.

“Tamang-tama ang dating mo Ash, kumain na tayo,” sabi ni  mama at tinawag si kuya Ford mula sa kanyang kwarto.

“Oh Ash, balita ko eh ibabalik na daw ang mga relief goods na tinago ng munisipyo.” Pumasok mula sa labas si papa kaya nagmano ako sa kanya. Nauna siyang umupo sa lamesa kaya umupo na rin ako sa katabi niya. “Sa wakas at nag bunga na din ang protesta nyo sa kanila,” dagdag pa ni papa at nag sandok ng kanin at nilagay sa kanyang plato.

“Kaya nga po, halos one week din kaming nag protesta para pakinggan ni mayor,” sagot ko at nagsimulang maglagay ng pagkain sa plato ko.

Dumating na din sa kusina sina mama at kuya Ford kaya sabay-sabay na kaming nag gabihan. Ilang days na ang lumipas at naging maganda ang results ng mga projects ng foundation kaya naging busy din ako ng ilang araw.

“Uuwi ka na, Ash?” Dami asked while waiting for me to finish putting my things in my bag. “Mag enjoy naman tayo. Ilang araw na tayong busy dito sa office,” dagdag niya pa at umupo sa aking swivel chair. 

“Wala akong gana, sorry!” sagot ko at gusto ko na lang umuwi sa bahay. “Si Isco na lang akitin mo,” dagdag ko pa at kinuha ang bag ko mula sa lamesa.

“Fine! Ingat ka na lang,” sabi ni Dami at sumunod sa akin papunta sa elevator.

Nakalabas na kami ng building at naisipan ko na lang mag-lakad pauwi kasi malapit lang naman ang bahay namin. Habang nasa sidewalk ako ay may napansin akong tao na familiar sakin makakasalubong ko siya at alam kong nakita na niya ako. Napatingin na din siya sakin pero parang away niya akong makausap. 

“Hi!” binati ko siya pero parang hindi niya ako narinig. “Di ba ikaw yung barista sa Pixel Brew?” dagdag ko na lang para makilala niya ako pero lalo siyang hindi tumingin sakin. Nakakahiya itong ginagawa ko, gusto ko na lang lumubog sa lupa. Tumalikod na ako para iwan siya kasi hindi naman pala siya approachable tulad ni kuya Russel kapag nagkita kami sa public. Siguro di pa rin ako familiar sa kanya kahit halos araw-araw na ako sa cafe nila. 

Nagulat ako nang hawakan niya ang braso ko kaya napatingin ulit ako sa kanya. “Ah, okay ka lang?” tanong ko sa kanya kasi hindi pa rin siya sumasagot sa akin.

“Do you know me? I mean you remember my face?” tanong niya sakin at ang seryoso ng mukha niya.

Hindi ba siya aware na sumikat lalo ang cafe ni kuya Jordan dahil sa kanya kasi nagkaroon daw ng poging barista ang Pixel Brew. “Oo, ikaw yung poging barista ng Pixel Brew,” sagot ko at hindi ko agad na-gets yung sinabi ko. Shocks! Sinabi kong pogi siya.

Nakita ko kung paano nag lighten ang mukha niya at bigla siyang ngumiti sakin. “I mean gusto ko lang na mag thank you kasi bet ko yung version mo ng caramel latte,” paliwanag ko.

Hindi nawala ang ngiti sa labi niya, “I am new here, can you tour me around?” tanong niya na ikina-bigla ko.

Gusto niyang samahan ko syang maglibot sa Benito Soliven? Bakit ako? Asan na yung mga kaibigan niya nung first time ko syang nakita dito? Sa dami kong tanong sa isipan ko eh hindi ko napansin na um-oo na pala ako.

“Great, it’s my treat so don’t worry about the expense,” sabi niya at in-offer ang kanyang kamay sakin. “I’m Timo!” pakilala niya sa sarili niya.

Mabilis kong tinanggap ang kamay niya at sinabing, “Ashanti pala.”

“I know!” maikling sagot niya at ngumiti ulit siya sakin.

Pogi talaga siya lalo na sa malapitan. Wait, kilala niya ako? Paano?