Chapter 5: Falls

Ashanti’s POV

“Sure ka bang gusto mong pumunta doon? Masyado na kasing malayo yun dito sa centro,” wika ko kay Timo nang maisipan niyang pumunta sa isang kilalang falls sa may baryo. “Mga ilang oras din ang byahe papunta dun,” dagdag ko pa habang nakapila kami sa jeep papunta sa baryo kung nasaan ang falls na sinasabi niya.

“I have plenty of time,” sagot ni Timo at pasimpleng ngumiti sakin.

Wala akong nagawa kundi samahan siya sa falls kahit na wala akong dalang spare clothes ife ever mabasa ako doon. Nakasakay na kami ng jeep at pansin kong hindi kumportable si Timo sa pwesto niya. Medyo siksikan na din kasi ang mga pasahero at ang iba ay pauwi na sa kani-kanilang baryo.

“Okay ka lang?” pabulong kong tanong kay Timo nang hindi ko na mapigilan ang sarili ko kasi nakokonsensya ako para sa kanya.

“Yeah, I’m fine!” sagot naman niya at muling inayos ang kanyang pagkakaupo.

Napatingin ako sa mga estudyanteng nakaupo sa tapat ni Timo at pansin ko ang pagtutulakan nila habang nakatingin sa kanya. I knew it! They like him.

“Kuya, saan po kayo sa baryo?” tanong ng isa sa mga estudyante sa tapat ni Timo.

Nakuha niya ang atensyon ni Timo at agad naman siyang tumingin sakin as if he was trying to get my help.

“Taga centro kami,” ako na mismo ang sumagot sa mga estudyante at nakita ko kung paano sila nadismaya sa ginawa ko.

“Hindi naman ikaw ang tinatanong namin ate,” sagot pa ng isa sa kanila. What a rude student!

Napatahimik ako sa sinabi ng estudyante at piniling tumahimik na lang.

“I guess that’s not how you treat someone older than you,” sabi ni Timo kaya mabilis akong napatingin sa kanya.

Siniko ko sya nang mahina para mapigilan sa binabalak niyang gawin. “Hayaan mo na,” bulong ko kay Timo nang hindi niya tinanggal ang tingin niya sa mga estudyante.

“Hindi ba tinuturo sa school ang manners?” Timo added na nagpatigil sa akin. Gosh! 

“Sorry po kuya,” sagot ng estudyanteng nangbastos sakin at mabilis na umiwas nang tingin kay Timo.

“Tell that to her,” sabi pa ni Timo at tumingin sakin. His eyes were full of authority na maski ako ay mapapasunod sa utos niya. He has this aura na kayang mag-rule sa mga tao, pwede siyang mayor someday.

“Sorry po ate,” ulit na sabi ng estudyante kaya tumango na lang ako sa kanya.

Napatingin ako sa daan at napansin kong malapit na kami sa aming bababaan. “Para po, manong!” sabi ko sa driver ng jeep at mabilis naman niyang hininto ang sasakyan.

Bumaba kami ni Timo ng jeep at tinuro ko sa kanya ang lugar kung saan kami pupunta. “Siguro mga kalahating oras na lakaran ang gagawin natin,” sabi ko sa kanya at nagsimula nang maglakad papasok kung nasaan ang falls.

Hindi nag tagal at narating namin ang falls at malamig na simoy ng hangin ang bumungad samin. Napangiti ako sa nakikita ko at mabilis na kinuha ang phone ko para mag picture ng paligid.

“Be careful! The stones were slippery,” wika ni Timo habang naglalakad sa unahan ko.

“Mag swimming ka?” tanong ko sa kanya habang patuloy pa rin sa pagkuha ng mga pictures.

“Nope! I just want to enjoy this scenery,” sagot ni Timo at hinayaan ko na siyang mag-explore mag isa.

After we went to the falls, naging close na kami Timo at everytime na pupunta ako sa cafe at siya ang barista on charge ay hindi niya hinahayaan na hindi niya ako mababati o makakausap. Habang kasama ko si Dami sa Pixel Brew ay nagulat ako nang biglang sumulpot si Timo sa table namin.

“Hi!” bati ko sa kanya.

“Hi!” bati niya din pabalik at may binabang banana cake sa table namin ni Dami.

“Libre mo ulit ito?” tanong ni Dami sa kanya habang tinuturo ang banana cake sa table namin.

“Yeah, you don’t like it?” tanong naman ni Timo at nakakunot na ang kanyang noo.

“Ano ka ba! Syempre gusto namin, di ba Ash?” sabi ni Dami at pinanlakihan ako ng mata.

“Oo! Thank you dito,” sabi ko naman at ngumiti kay Timo.

“You’re welcome!” sagot ni Timo at umalis na sa table namin.

Ilang araw na ang nakakalipas at naging busy na naman kami sa foundation kaya hindi na ako nakakapunta sa cafe. Saktong 4 pm ay naisipan kong mag-out na sa office at pumunta sa Pixel Brew upang umorder ng favorite kong kape. Nasa may sidewalk na ako nang makita ko ang isang familiar na tao na naglalakad papalapit sakin. 

“Bakit nakasimangot ka? Hindi ka ba masaya na makita ako?” tanong ni Kean nang huminto siya sa harap ko. “Ngumiti ka naman diyan,” dagdag niya pa at akmang hahawakan ang mukha ko.

Mabilis kong nilayo ang mukha ko at nagsimulang maglakad papalayo sa kanya. Halos patakbo na ang ginagawa ko pero mabilis niyang hinawakan ang braso ko at pinahinto sa paglalakad.

“Kape muna tayo,” akit niya sakin at wala akong nagawa kundi hayaan siyang sumama sa akin sa Pixel Brew.

Pumasok kami sa cafe at mabilis akong napatingin sa counter, mabuti at hindi si Timo ang nandoon. Pumunta kami sa isang table at nag-insist si Kean na siya na ang mag-order. Pinanood ko siyang pumunta sa counter at nagulat ako ng si Timo na ang tao dun. Napasulyap siya sakin at kinausap si Kean na nakatayo sa harapan niya.

Bumalik si Kean sa table namin at naghihintay kami para sa order namin. “May bago palang barista si Jordan,” sabi ni Kean at tumingin sa paligid namin. “Kaya naman pala halos mapuno na itong cafe dahil sa bagong barista na yun,” dagdag niya pa kaya napatingin ako kay Timo at nahuli ko siyang nakatingin sakin.

“Well, magaling naman siyang barista kaya siguro binabalik-balikan ang gawa niya,” sabi ko naman at kahit papaano ay may pinagsamahan kami ni Timo.

“Are you taking his side?” tanong ni Kean at mabilis akong napa-tahimik.

Sumulyap ako kay Timo at napansin kong hawak niya ang tray kung saan nakalagay ang order namin habang kausap siya ni kuya Jordan. Kinuha ni kuya Jordan ang tray sa kanya at bumalik si Timo sa counter. Anong nangyari sa kanilang dalawa?