Mag-log inSira pala si Lander eh! Hahaha
Tahimik kong minonitor si Jared habang kumakain.Wala siyang reklamo.Wala ring reklamo si Jacob.Para silang sanay na sa ganitong routine.Nang matapos ang agahan ay dumating si Dr. Nazario.“Kamusta ang naging pahinga mo?” tanong ng matandang doktor habang papasok sa room.Ngumiti si Jared.“Okay
RizMay biglang pagsikdo sa dibdib ko nang ma-realize ko kung gaano kalapit ang mukha namin sa isa’t isa.Parang ilang segundo akong nawalan ng tamang reaction. Hindi ko alam kung saan ako dapat tumingin o kung paano ko ibabalik sa normal ang sitwasyon. Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang sobrang
Napatingin ako sa malaking bintanang salamin sa gilid ng kuwarto.Medyo madilim pa sa labas.Mukhang madaling-araw pa.Tumingin ako sa aking wristwatch para alamin ang oras.Quarter to five pa lang.Napailing ako nang bahagya. Hindi ko akalaing ganoon ako katagal nakatulog.Malapit lang sa hospital
JaredKinagabihan ay kami na lamang ni Dr. Riz ang naiwan sa aking hospital room. Tahimik na ang buong floor, at kahit may ilang nurses na paminsan-minsang dumadaan sa hallway, kapansin-pansin ang pagiging tahimik ng paligid. Tanging mahinang ugong ng air-conditioning at ilang tunog mula sa mga medi
Well, magandang bagay iyon.I can already see that she will become a reliable and competent doctor in the future.May kakaiba sa paraan niya ng pag-aaral. Hindi siya mukhang interesado lang na makapasa o magkaroon ng titulo. Mukhang gusto niyang maintindihan talaga ang ginagawa niya. At para sa isan
JaredDumating rin ang araw ng pagpunta ko sa Manila para sa surgery ko. Matagal ko nang pinaghandaan ang araw na ito, kaya kahit sanay akong harapin ang anumang sitwasyon nang walang gaanong emosyon, hindi ko maikakaila na may kakaibang bigat sa dibdib ko nang tuluyan nang dumating ang araw na kail
Napatingin ako sa kanya at ngumiti nang bahagya. “Pasensya na, Vivian. Hindi ko naman masisisi ang sarili ko kung ‘yung pinakamahalaga sa buhay ko ang mukhang hindi okay.”Sabay-sabay silang nag-“awww,” at namula si Estella. Pinatong niya ang kamay niya sa hita ko, parang sinasabing tama na ‘yan, ba
Estella Tapos na kami sa pagsusukatan at kasalukuyang nagme-merienda nang dumating si Maui. Pero ang hindi ko inasahan ay kung sino ang kasama niya, si Tristan. Nagkagulatan pa kami ng magtagpo ang aming mga mata. “Hey,” masaya kong bati. “Nandito ka rin?” tanong niya, may halong pagtataka at am
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m







