LOGIN“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Hanggang sa nakita ko na ang pamilyar na pinto at huminto sa tapat nito. Humugot ng malalim na hininga. Inayos ang buhok ko kahit hindi naman magulo. Hinawakan ko ang door knob, pero hindi ko agad binuksan.Anong aabutan ko sa loob?Kumatok muna ako bago maingat na pinihit ang seradura at dahan-daha
Chancy Masaya akong makita si Gianna sa dalawang beses na nagising ako. Sa bawat pagmulat ko ay siya agad ang una kong nasisilayan na nakaupo sa gilid ng kama, mahigpit ang pagkakahawak sa aking kamay na parang ayaw niya akong bitawan kahit saglit. Ang init ng palad niya ang nagsilbing paalala na t
Pero wala pa rin akong malinaw na sagot kung ano nga ba ang totoong lagay ko.Napatingin ako sa kumot na nakatakip sa ibabang bahagi ng katawan ko. Hindi ko pa ramdam nang buo ang mga binti ko. Pero hindi ko na lang muna pinapansin.Hindi pa ngayon. Hindi pa ako handang malaman kung anong totoo. Ayo
GiannaPagdating ko sa tapat ng bahay, agad kong napansin ang kakaibang katahimikan. Parang walang tao. Walang ilaw, walang galaw, ni isang senyales ng presensya sa loob. Napabuntong-hininga ako habang binubuksan ang gate, at marahang pumasok sa bakuran.Nandoon ang sasakyan ni Chancy, maayos ang pa







