ANG LALAKING BUMILI NG ORAS KO

POV: Tasha Montes

“Kung ang pakay mo ay titigan lang ako, Miss Montes, maaari mo nang ituloy sa labas ng office ko.”

Napakurap ako.

Nakatayo sa harap ko ang lalaking may pinakamalamig na mga matang nakita ko sa buong buhay ko. Nakaupo siya sa likod ng malaking mesa, nakabukas ang ilang dokumento sa harapan, at tila wala siyang ibang ginagawa kundi husgahan ang bawat galaw ko.

Si Damian Alejandro Gillette.

Tatlumpung taong gulang. May-ari ng Gillette Group of Companies. Isang Filipino-Australian billionaire na madalas laman ng mga magasin dahil sa yaman, impluwensiya, at walang katapusang mga balitang may bago na naman siyang babaeng kasama sa isang marangyang pagtitipon.

At ngayon, siya ang taong kailangan kong pakiusapan para matanggap ako sa trabaho.

“Sorry po, Sir,” sagot ko habang inaayos ang hawak kong folder. “Sinusubukan ko lang pong alamin kung bakit parang galit kayo sa buong mundo.”

Natahimik ang sekretarya sa labas ng nakabukas na p***o.

Dahan-dahang ibinaba ni Damian ang hawak niyang panulat.

“Excuse me?”

“Wala po.” Ngumiti ako nang pilit. “Ibig ko pong sabihin, handa na po ako sa interview.”

Tumayo siya.

Doon ko napagtanto kung gaano siya katangkad. Nakasuot siya ng itim na suit na tila sadyang ginawa para sa kanya. Maayos ang buhok, matalim ang panga, at may tindig ng isang lalaking hindi kailanman nanghingi ng pahintulot sa mundo.

Lumapit siya sa akin.

“Alam mo ba kung ilan ang nag-apply para sa posisyong ito?”

“Hindi po.”

“Thirty-nine. Karamihan ay may mas mataas na kwalipikasyon kaysa sa iyo.”

Napahigpit ang hawak ko sa folder.

“Pero ako po ang nasa harap ninyo ngayon.”

Bahagyang tumaas ang isang kilay niya.

“Mayabang ka.”

“Hindi po. Desperada lang.”

Nawala ang ngiti sa labi ko nang mapagtantong nasabi ko iyon nang malakas.

Pero hindi ako nagsinungaling.

Kailangan ko ang trabahong ito. May mga bayaring kailangang asikasuhin at may pamilyang umaasa sa akin. Ilang linggo na akong nagpapadala ng résumé sa iba't ibang kumpanya, ngunit puro rejection ang natatanggap ko.

Hindi ko kayang maging mapili sa pagkakataong ito.

Bumalik siya sa upuan.

“Umupo ka.”

Sinunod ko siya.

Sa sumunod na dalawampung minuto, sunod-sunod ang mga tanong niya. Tungkol sa pamamahala ng iskedyul, paghawak ng mahahalagang dokumento, at pagharap sa mga kliyenteng mahirap pakisamahan.

Sinagot ko ang lahat nang maayos.

Nang matapos ang huling tanong, isinara niya ang folder ko.

“May isang bagay akong hindi makita sa résumé mo.”

“Ano po iyon?”

“Takot.”

Napakunot ang noo ko.

“Kailangan po ba iyon sa trabaho?”

“Maraming tao ang natatakot sa akin.”

“Kung ganoon po, baka hindi ako ang hinahanap ninyo. Hindi naman po ako nag-apply para matakot sa inyo. Nag-apply po ako para magtrabaho.”

Ilang segundo niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

At, Diyos ko, mas mapanganib pala ang lalaking iyon kapag ngumiti.

“Congratulations, Miss Montes. You're hired.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

“Talaga po?”

“May balak ka bang tanggihan?”

“Hindi po!” Mabilis akong tumayo. “Maraming salamat po, Sir.”

“Bukas ang simula mo. Seven in the morning. Don't be late.”

“Opo!”

Paglabas ko sa opisina, muntik na akong mapatalon sa tuwa. Sa wakas, may trabaho na ako.

Hindi ko lang alam na iyon ang simula ng pinakamagulong bahagi ng buhay ko.

Kinabukasan, alas-sais y medya pa lang ay nasa opisina na ako.

Inayos ko ang mga dokumento ni Damian at siniguradong nakahanda ang kape niya bago siya dumating.

Eksaktong alas-siyete, bumukas ang p***o.

“Good morning, Sir.”

Tumingin siya sa akin. “You're early.”

“Sinabi ninyong huwag akong malalate.”

“Hindi ko sinabing kailangan mong dumating nang tatlumpung minuto bago ang oras.”

“Mas mabuti na pong maaga kaysa mapagalitan.”

Kinuha niya ang kape at uminom.

“Hindi ako nangangagat.”

“Hindi pa po natin alam.”

Napatingin siya sa akin.

Muli, may bahagyang pagkurba sa mga labi niya.

“Interesting.”

Hindi ko alam kung papuri ba iyon o babala.

Bago pa niya ako masagot, may maliit na batang sumugod sa loob ng opisina.

“Uncle Damian!”

Agad na lumambot ang mukha ng bilyonaryo habang sinalo ang batang yumakap sa baywang niya.

“Jelo? Bakit nandito ka? Nasaan si Yaya?”

“May ginagawa po siya sa bahay. Sabi ni Daddy, dito muna ako.”

Humarap ang bata sa akin.

“Who are you?”

Ngumiti ako. “Ako si Tasha. Bagong sekretarya ng uncle mo.”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, para bang may mahalagang desisyong kailangan niyang gawin.

“You're beautiful.”

Nabilaukan ako sa sarili kong laway.

“Jelo,” saway ni Damian.

“Why, Uncle? Isn't it true?”

Napakagat ako sa labi para pigilan ang pagtawa.

Lumapit si Jelo at hinawakan ang kamay ko.

“Tasha, puwede po ba kitang maging tita?”

Napatigil ako.

“Anong klaseng tanong iyan?” tanong ni Damian.

“Gusto ko po kasi ng tita. Si Uncle Damian, puro trabaho. Kapag naglalaro kami, laging may tumatawag sa kaniya.”

May kung anong dumaan sa mga mata ni Damian, ngunit agad din iyong nawala.

Lumuhod ako para magpantay kami ni Jelo.

“Puwede naman kitang maging kaibigan muna.”

“Pero gusto ko pong maging pamilya tayo.”

Napangiti ako. “Ang bilis mo namang magdesisyon.”

“Mas mabilis po ako kay Uncle. Mabagal siyang umibig.”

“JELO.”

Napatawa ako nang tuluyan.

At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi galit ang mukha ni Damian habang nakatingin sa akin.

Sa halip, para siyang nagtataka kung bakit may taong kayang tumawa sa harap niya nang walang takot.

Pagsapit ng alas-nuwebe, dumating ang ama ni Jelo upang sunduin ito. Bago umalis, mahigpit akong niyakap ng bata.

“See you again, Tita Tasha!”

“See you, sweetheart.”

Nang makaalis sila, bumalik ako sa aking mesa.

Akala ko ay magiging normal na ang araw ko. Ngunit bandang alas-diyes, ipinatawag ako ni Damian sa opisina niya.

May isang dokumentong nakapatong sa mesa niya.

“May kailangan akong i-offer sa iyo.”

Umupo ako sa tapat niya.

“Trabaho po ba ulit?”

“Hindi eksaktong trabaho.”

Itinulak niya sa akin ang dokumento.

Binasa ko ang pamagat.

KASUNDUAN SA PAGPAPAKASAL.

Dahan-dahan akong napatingin sa kaniya.

“Sir… ano po ito?”

“Isang kasal. Isang taon. Pagkatapos, malaya na tayong maghiwalay.”

Ilang segundo akong hindi nakapagsalita.

Baka naman panaginip lang ito. Baka may nakain akong kakaiba noong umaga. O baka naman may mali lang sa dokumentong nasa harapan ko.

“Bakit ako?” tanong ko sa wakas.

“Dahil kailangan ko ng mapapangasawa upang matupad ang kondisyon ng aking mama sa paglilipat ng karagdagang kapangyarihan sa kompanya. At kailangan ko ng taong mapagkakatiwalaan.”

“Sekretarya ninyo ako. Hindi ninyo ako nobya.”

“I know.”

“Hindi po ito business meeting na puwedeng kanselahin kapag nagbago ang isip ninyo.”

“Alam ko rin.”

Sumandal siya sa upuan, hindi inaalis ang tingin sa akin.

“May bayad ang pagsang-ayon mo. May sarili kang tirahan, kalayaan, at karapatang tumanggi sa anumang bagay na hindi mo gusto. Walang sapilitang pisikal na relasyon. Walang pakikialam sa personal mong buhay. At kung gusto mong tapusin ang kasunduan bago ang takdang panahon, may nakasaad na proseso para roon.”

Muli kong tiningnan ang dokumento.

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o tatakbo palabas ng gusali.

“Bakit parang napakadali lang para sa inyo ang magpakasal?”

“Dahil hindi ko hinihinging mahalin mo ako.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Paano kung mahalin ko kayo?”

Sandaling natahimik si Damian.

Pagkatapos ay tumayo siya at lumapit sa bintana.

“Kung ganoon, Miss Montes, sana ay matutunan mong itigil iyon bago maging huli ang lahat.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko sa paraan ng pagkakasabi niya.

“May iba po ba kayong minamahal?”

Hindi siya agad sumagot.

“That's none of your concern.”

Napayuko ako.

Tama naman siya. Hindi ko dapat tinatanong ang mga bagay na wala akong karapatang malaman.

“Bibigyan kita ng dalawang araw para pag-isipan ito,” dagdag niya. “Hindi kita pipilitin.”

Tumayo ako at iniwan ang dokumento sa mesa.

“Pag-iisipan ko po.”

Nang makalabas ako ng opisina, hindi ko maiwasang mapahawak sa dibdib ko.

Isang araw pa lang akong nagtatrabaho sa lalaking iyon, ngunit inalok na niya akong maging asawa niya.

Hindi ko alam kung anong klaseng sikreto ang itinatago niya sa likod ng malamig niyang mga mata.

At hindi ko rin alam kung bakit, sa kabila ng lahat ng babala niya, may bahagi sa akin na gustong malaman kung ano ang dahilan kung bakit ayaw niyang mahalin siya ng isang babae.

Kinagabihan, habang nakaupo ako sa gilid ng kama at binabasa ang kasunduan, muling tumunog ang cellphone ko.

Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Think carefully, Tasha Montes. Hindi mo kilala ang lalaking pinaplano mong pakasalan.

Kasunod nito ang isa pang mensahe.

At kung malaman mo kung bakit niya kailangang magpakasal, baka ikaw mismo ang unang gustong tumakbo palayo.

Nanlamig ang mga kamay ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.

Sa unang pagkakataon, naisip kong baka hindi lang simpleng kasal ang inaalok sa akin ni Damian Gillette.

Baka may mas malalim na dahilan.

At baka ang isang taong nag-alok na bilhin ang isang taon ng buhay ko ay may itinatagong katotohanang kayang sumira sa buong pagkatao ko.

Hindi ko pa alam kung tatanggapin ko ang alok niya.

Pero alam kong hindi na magiging normal ang buhay ko mula nang makilala ko siya.