LOGINYes, mahirap na laban ang kay Chansen..
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Nagtinginan kami at hindi ako makakilos dahil iniisip ko kung lalapitan ko ba siya o ano. Ngunit nakita kong pinapalapit niya ako gamit ang kanyang hintuturo. Saglit lang ang pinalipas ko at nagsimula na akong maglakad.Para akong nahipnotismo sa kanyang tingin dahil napansin ko na lang na nasa hara
LanderMabuti na lang at walang anumang nangyaring masama sa asawa ko. Sobrang kaba ko ng biglang sabihin ni Tita Sarina na nag seizure siya kasabay ang paglukob ng takot sa aking buong pagkatao dahil kahit wala akong alam sa medicine ay naiintindihan ko na ibang usapan na kapag ganon.“Honey, pleas
ChastityUmagang umaga at abala ang lahat sa ibaba habang ako naman ay nasa penthouse lang. Gusto kong pumunta doon para manood ngunit sinabihan ako ni Lander na tsaka na lang. Hintayin daw muna na matapos ang preparation. Okay lang naman sa akin dahil ayaw ko ring makaabala kaya naghintay lang din
Chastity“Lander,” tawag ko. Nakailang beses na kaming nag niig, hindi ko akalain na tatagal pala ako. Imagine, right after ng dinner at naghugas lang siya ng pinggan ay nagsimula na kami. Ngayon ay alas singko na ng umaga at gising pa rin kami.Sa ilang beses naming sinubukan na matulog ay ganun ri







