Seduced by Fate, Bound to the Untouchable CEO

Sa isang malamig na gabi, nakaharang ang salamin sa malamig na hanging nagmumula sa labas. Sa loob ng silid, ang malambot na dilaw na ilaw ay tumatama sa dalawang pigurang magkalapit sa malaking kama. Nagkahalo ang kanilang mabilis na paghinga, at ang magulong pagnanasa ay lalong nagpainit sa buong silid.

“Do you know me?”

Nakasandal ang lalaki sa kama. Sa madidilim niyang mga mata ay nagliliyab ang pagnanasang pilit niyang kinokontrol. Umangat-bumaba ang kanyang lalamunan habang nakatingin siya sa babaeng nasa ilalim niya. Paos at malalim ang kanyang tinig dahil sa epekto ng gamot na naipainom sa kanya.

Namumula ang mga pisngi ng dalaga. May manipis na pawis sa kanyang noo, at nakayakap sa leeg ng lalaki ang mapuputi niyang mga bisig. Sa malabo niyang paningin, bahagya niyang nakilala ang marangal at guwapong mukha nito.

“No… I don’t know you. But… guwapo ka.”

Malambing at matamis ang kanyang tinig, para bang pulot na binalutan ng asukal.

“Ikaw ang lumapit sa akin. Huwag ka lang sana umiiyak kapag nagising at natauhan ka na bukas.”

Mabigat at mainit ang paghinga ng lalaki. Ipinatong niya ang mga kamay sa malambot na baywang ng dalaga at mariing inilapit ito sa kanya.

Biglang kumalat sa katawan ni Andrea Villanueva ang hindi pamilyar na sakit. Napakapit siya, at naiwan ang mga marka ng kanyang mga daliri sa likod ng lalaki.

Sa labas, nanunuot ang lamig ng hangin. Ngunit sa loob ng silid, unti-unting tumataas ang temperatura sa pagitan nila. Ang gabing puno ng kalituhan ay nagpatuloy hanggang sa sumikat ang araw.

Kinabukasan, sumilip ang sikat ng araw sa pagitan ng mga kurtina at tumama sa magulong kama. Masakit ang buong katawan ni Andrea. Nahihilo siyang umupo at inalalayan ang sarili gamit ang dalawang kamay. Nang maramdaman niya ang kirot sa ibabang bahagi ng kanyang katawan, napasinghap siya.

Malabo pa ang kanyang paningin, ngunit malinaw na bumalik sa isip niya ang mga pangyayari noong nakaraang gabi.

Mula pagkabata, malamig na ang pakikitungo sa kanya ng mga magulang ng pamilyang Villanueva. Hindi niya maintindihan kung bakit—hanggang matapos siya sa kolehiyo, nang may iuwi si Bianca Villanueva na isang dalaga.

Doon niya nalaman ang katotohanan: hindi siya tunay na anak ng mga Villanueva.

Ayon sa kuwento ni Doña Carmen, wala sa bahay si Don Roberto nang siya ay manganak. Pagkatapos manganak, nawalan umano siya ng malay. Sa panahong iyon, nawala sa pangangalaga ng yaya ang bagong silang na si Bianca. Dahil sa takot na mapanagot, bumili ang yaya ng sanggol na kaedad nito mula sa isang mangangalakal ng bata.

Naghinala ang mag-asawa nang mapansin nilang kamukha ni Bianca si Doña Carmen.

Sinabi pa nila kay Andrea na kahit hindi siya tunay na anak, ituturing pa rin nila siyang bahagi ng pamilya. Paulit-ulit siyang tinawag ni Bianca na “Ate,” at sa loob ng maraming taon, nagkunwari silang tunay siyang minamahal.

Ngunit alam ni Andrea na hindi iyon ang tunay niyang tahanan. Ngayong nagbalik na ang tunay na anak ng mga Villanueva, hindi na niya kayang manatili sa lugar na hindi naman talaga para sa kanya. Kaya bihira na siyang umuwi.

Noong nakaraang gabi, inimbitahan siya ni Bianca sa hapunan at sinabing pagtitipon iyon ng pamilya. Nagdala pa siya ng regalo.

“ Ate, thank you sa gifts. I really like it,” nakangiting sabi ni Bianca habang inaabot sa kanya ang isang baso ng alak. “Cheers!”

Walang pag-aalinlangang ininom iyon ni Andrea. Makalipas ang wala pang limang minuto, nagsimulang uminit ang kanyang katawan at unti-unting lumabo ang kanyang kamalayan. 

Ang mga taong dati’y nagkukunwaring mabait sa kanya ay biglang nagbago.

Malamig siyang tiningnan ni Don Roberto. “Dalawampung taon ka nang itinaguyod ng pamilyang Villanueva. Panahon na para suklian mo kami. Kung hindi lang kapaki-pakinabang ang mukha mo, pinalayas ka na namin nang bumalik si Bianca.”

Matigas ang mukha ni Doña Carmen. “Huwag mo kaming sisihin kung wala kaming puso. Kinuha ka namin sa ampunan dahil maganda raw ang kapalaran mo at kaya mong ilayo si Bianca sa sakuna. Dalawampung taon kang namuhay nang maayos dahil sa amin. Dapat kang magpasalamat.”

Napangisi si Bianca. “Labingwalong taon mong inangkin ang puwesto ko. Ngayon, ipapasa ka lang namin kay Don Ernesto Salcedo. Napakagaan pa nga at gaganda ang kapalaran mo.”

Si Don Ernesto ay isang lalaking nasa kalagitnaan na ng kanyang edad—malaki ang tiyan at may anyong marumi at mapagsamantala.

Sa wakas, naunawaan ni Andrea ang lahat. Isang kasinungalingan ang buhay na pinaniwalaan niya sa loob ng dalawampung taon.

Kinagat niya ang kanyang labi habang namumuo ang luha sa kanyang mga mata. Dinala siya ng mga ito sa silid ni Don Ernesto, ngunit sa natitirang lakas ng kanyang isip, nagawa niyang tumakas. Hindi niya alam kung saan siya napadpad o kung sino ang nasalubong niya habang hilo. Wala na siyang maalala sa mga sumunod na pangyayari.

Ang kirot sa kanyang katawan at ang mga damit na nagkalat sa sahig ang paulit-ulit na nagpapaalala sa kanya ng nangyari. Mahigpit na hinawakan ni Andrea ang kumot. Halos dumugo ang kanyang labi sa sobrang pagkakakagat.

Sa kabila ng lahat ng pagsisikap niyang makatakas, nabigo pa rin ba siya?

May marahang tunog ng kandadong bumukas sa katahimikan ng silid. Napabalikwas si Andrea. Nagmamadali siyang nagkumot, hanggang ulo lamang niya ang nakalitaw.

Pumasok ang isang lalaking nakasuot ng itim na overcoat. Mahaba at tuwid ang kanyang mga binti sa ilalim ng pantalon, at kapansin-pansin ang matangkad at elegante niyang tindig.

Walang kapintasan ang kanyang mukha. Maitim ang mga kilay at mata, matalim ang makitid niyang mga mata, at bahagyang nakataas ang mga sulok nito na nagbibigay sa kanya ng malamig at mapang-akit na anyo. Maputi ang kanyang balat, matangos ang ilong, at bahagyang nakatikom ang manipis niyang mga labi.

Marangal at malamig ang kanyang presensya. Pamilyar kay Andrea ang mukha ng lalaki. Nakita na niya ito minsan sa isang pahayagan.

Alexander Monteverde. Dalawampu’t anim na taong gulang. Pinuno ng isa sa pinakamalalaking negosyante sa bansa at isa sa pinakamakapangyarihang sa Maynila.

Walong taon na ang nakalilipas, nasawi sa isang aksidente sa sasakyan ang mga magulang ni Alexander dahil sa pakana ng mga kamag-anak nila. Habang nag-aagawan ang mga pangunahing shareholder at direktor sa kapangyarihan, naghihintay naman ang mga kamag-anak na maagaw ang imperyo ng mga Monteverde.

Sa gitna ng kaguluhan, labingwalong taong gulang pa lamang si Alexander nang akuin niya ang pamamahala sa buong negosyo ng pamilya. Sa pamamagitan ng matitinding hakbang, napalago niya ang kanilang negosyo.

Sa loob ng limang taon, pinalawak niya ang kanilang operasyon sa ibang bansa at namuhunan sa iba’t ibang industriya sa buong mundo. Matalas ang kanyang paningin sa negosyo, at halos lahat ng kumpanyang kanyang pinasok ay mabilis na umunlad.

Sa edad na labingwalo, nakipagsapalaran na siya sa malupit na mundo ng negosyo at naging isang alamat. Kahit ang pamilyang Villanueva ay walang kakayahang makipaglapit sa isang tulad niya.

Siya ba ang lalaking kasama ni Andrea kagabi?

Bago pa niya mahanap ang sagot, nakalapit na si Alexander sa kama. Walang suot si Andrea, at kahit nakabalot siya sa kumot, hindi pa rin niya maiwasang makaramdam ng kahinaan. Nang mapaharap sa isang estranghero, likas siyang napaurong. Kumubli siya sa sulok ng kama, mahigpit na hawak ang kumot habang maingat itong pinagmamasdan.

Maputi ang balat ng dalaga at maganda ang kanyang mga mata. May anyo siyang parang isang marikit na diwata—matangos ang ilong, mapupulang labi, at mga matang bahagyang nakataas sa mga sulok. Kahit walang kolorete, kapansin-pansin ang kanyang kagandahan. Ngunit ngayon, puno ng takot ang kanyang mga mata. Maputla ang mukha niya at tila marupok na porselana.

Napansin ni Alexander ang takot niya. Huminto ito at inilapag sa paanan ng kama ang tatlong bag na dala niya.

“Mga damit,” malamig nitong sabi.

Walang emosyon ang malalim niyang tinig. Hindi mabasa sa kanyang mga mata kung siya ba ay natutuwa o nagagalit.

Napatitig si Andrea sa mga bag na may tatak ng mga mamahaling internasyonal na brand.

Ang pinakamurang damit mula sa mga tatak na iyon ay nagkakahalaga ng sampung libong piso. Naalala niyang minsang humiling si Bianca ng isang damit mula sa parehong brand. Ilang araw pang nakiusap ang mga magulang nito bago pumayag na bilhin iyon.

Hindi niya alam kung bakit siya binilhan ng lalaking ito ng mga mamahaling damit—o kung ano ang hihingin nito kapalit ng lahat ng iyon.