LOGINAno kaya ang pag-uusapan nila?
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Pilit niyang pinapadama sa akin na kaya niya akong intindihin.Kaya ang iniisip ko noon, baka nga sinadya niyang makita kami ni Maui kinaumagahan matapos ang lahat ng nangyari. Para masira kami. Para siya ang piliin ko. Para sa kanya ako mapunta."Kung naalala mo na ay makakaalis ka na," malamig na
ChancyPalakad-lakad ako sa tapat ng delivery room, hindi mapakali. Paulit-ulit akong napapatingin sa wall clock sa corridor, pero parang hindi gumagalaw ang oras.Putcha naman... Nagulat kanina 'yung doktora nang makita si Gianna. Siya pala ang OB ni Sweetheart. At ngayon pala talaga ang schedule n
GiannaIlang araw na kaming magkasama ni Chancy dito sa condo, at habang dumarami ang moment na ganito, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ko siya kamahal. Hindi lang dahil sa mga gabing punô ng init, kundi sa mga umagang punô ng tahimik na kaligayahan. Yung tipong simple lang na pag-inom ng kape
GiannaNang umalis sila Mommy at naiwan akong mag-isa, hindi ko napigilang humugot ng malalim na buntong-hininga dahil parang may bara sa lalamunan kong ayaw gumalaw. Tahimik sa buong bahay, pero sa loob ko, ang ingay-ingay ng puso ko. May kung anong kirot na matagal ko nang tinatago, pero ngayong w







