Masuk'Wag kang mag-alala, super love ka na ni Chansen.
MitchParang biglang bumagal ang oras matapos kong bitawan ang mga salitang iyon.“May boyfriend na po ako.”Hindi ko na iyon binawi. Wala na ring dahilan para palambutin pa. Sa mismong sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan—kahit gaano pa kabigat ang maaaring kasunod.Tahimik.Iyon ang unang s
Dahil si Chandler… hindi lang basta lalaki sa buhay ko.Amo ko siya.Ipinagkatiwala ako ng mga magulang ko sa kanya—yung taong inaasahan nilang gagabay at mag-aalaga sa akin sa mundong pinasok ko.At ngayon, siya rin yung taong minahal ko.Doon ako natakot.Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma
Mitch“Anak, ano ba ang nakain mo at naisipan mo kaming yayain ngayon?”Napatingin ako kay Mama at ngumiti, kahit sa loob-loob ko ay parang may kumakatok na kaba sa dibdib ko—malakas, paulit-ulit, at hindi ko mapatahimik.“May sasabihin po kasi ako,” tugon ko, pilit pinapanatiling steady ang boses k
MitchMalakas ang pagkabog ng dibdib ko nang buksan ko ang pintuan, at agad na bumungad sa akin ang pamilyar na eksena sa sala—si Papa na nakaupo nang maayos habang may hawak na dyaryo, at si Mama na abala sa pag-aayos ng kung anu-anong gamit sa mesa. Katabi niya si Papa, gaya ng nakasanayan nila tu
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Yung guilt — unti-unti nang nawala.Pero ang pag-aalala… nandoon pa rin, kahit paano.Kasi hindi ko kayang kontrolin ang mundo. Hindi ko kayang pigilan ang sasabihin ng mga tao o hadlangan ang mga balita, tsismis, o opinyon ng mga taong hindi naman talaga ako kilala.Ang kaya ko lang… ay maging toto
HoneyTinignan ko nang mabuti si Chanton, tipong iniisa-isa ko ang bawat emotion sa mukha niya—yung konting pag-aalala sa noo niya, yung paninigas ng panga niya, at yung determinasyon sa mga mata niya. Huminga ako nang malalim bago tumango bilang pagsang-ayon.Tama siya. I needed to trust him. Kung
Honey“Kung ano-ano ang iniisip mo, ayan, kumain ka nang kumain.”Napatingin ako kay Chanton na tuloy-tuloy sa paglalagay ng pagkain sa pinggan ko, parang may mission siyang pakainin ako hanggang hindi na ako makahinga. Mukha na siyang seryoso ngayon; wala na ang pilyong ngiti na kanina lang ay naka
HoneyHindi pa rin talaga nagsi-sink in sa akin ang lahat. Like—seriously, ako ba talaga ’to? How could someone like me end up experiencing something this unreal?Dapat nga heartbroken ako ngayon. I was supposed to be drowning in pain, crying myself to sleep, questioning my worth. Pero anong ginawa







