LOGINChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
GiannaNapailing ako habang natatawa sa reaksiyon ni Chancy bago ako tuluyang lumabas ng bahay. Para siyang batang napagkaitan ng laruan. Nakakunot ang noo, napakagat-labi, at hindi malaman kung paano magre-react sa sinabi kong hindi ako uuwi ngayong gabi. Deretso na kasi ako sa condo; may usapan ka
GiannaTumigil sa harap ng ospital ang sinasakyang kotse at agad akong bumaba, ni hindi na naghintay ng tulong mula sa driver. Buong katawan ko ay nanginginig habang tinatakbo ko ang pasilyo. Nakasalubong ko ang mga nurse at doktor sa hallway, pero wala akong ibang makita at marinig kundi ang tibok
Chancy“She loves me…” bulong ko habang pasimpleng nakatingin kay Chansen na agad namang nag-angat ng tingin mula sa binabasa niyang dokumento. Kasama na roon ang isa niyang kilay na tumataas tuwing may naririnig siyang kalokohan mula sa akin. Halatang hindi niya alam kung seryoso ba ako o umeeksena
Gianna“Okay ka lang, Sweetheart?” tanong ni Chancy habang inaayos ang pagparada ng sasakyan sa tapat ng mala-palasyo nilang mansyon. Ang tibok ng puso ko ay parang may sariling buhay. Mabilis, malakas, at walang pakialam kung mapansin niya.Napairap ako. Gusto kong sabihan siya ng “Bakit ba hindi m







