INICIAR SESIÓNUy, medical mission yan, hindi landian, Chanton!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Nasa Rizal ang headquarters ni Kuya Lualhati, ang lalaking minsang tinulungan kami noong mga panahong nasa panganib ang buhay ng miyembro ng aming pamilya. May asawa na rin siya, na hanggang ngayon ay hindi pa rin nagsi-sink in sa akin. Dati siyang carefree, palaban, halos ayaw pa nga sa commitment,
Chansen Masaya akong makita ang kasiyahan sa mukha ng aking asawa. Yung literal na glow niya, parang hindi lang liwanag, parang mismong araw na biglang tumapat sa kinauupuan ko. Ang kinang sa mga mata niya ay hindi maitatanggi, para iyong bituin sa langit na kumikinang sa gabing marikit. At sa toto
Estella“Ang ganda mo, my love.”Titig na titig sa akin si Chansen, para bang kahit konting iglap ay may mawawala sa kanya. Kita ko sa mga mata niya ‘yong sinseridad, hindi lang basta papuri, kundi ‘yong tipong parang proud siya na ako ang babaeng kaharap niya. Pero syempre, kahit kinikilig na ako s
“Ayan na siya,” bulong ni Tristan sa tabi ko, sabay marahang kindat.All ears ako. Ayaw kong isipin ng kahit sino, lalo na ng mga camera na nakatutok sa amin na hindi ako marunong makinig o bias ako. Kaya kahit kabado ako, ngumiti ako at tumango habang sinisimulan niya ang performance niya.At ayun







