MasukAh basta, mukha kang pagod Mitch... hahaha
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
HoneyPatayo na ako mula sa upuan ko nang biglang may kumatok—sabay bukas ng pinto. Hindi pa man ako nakakahinga, ayun na. Ang unang sumalubong sa akin ay ang classic simangot face ni Chanton. Yung tipong “I’m totally not mad, but also, I’m 100% not okay” kind of expression.Napakurap ako pero ngumi
“Sen. Deguia,” mahinahong sabat ni Kuya Lualhati, pilit pinapakalma ang tono ng usapan, “fake relationship lang po ito. Hindi pa naman totoo, kaya wala pa po kayong dapat ipag-alala.” “Hindi pa?” agad na tanong ng senador, bahagyang tumaas ang kilay. “Ibig bang sabihin… pwedeng magkatotoo?” Parang
“I’ll ask someone to tail Mrs. Deguia.”Final na sabi ni Kuya Lualhati. Wala nang hesitation sa boses niya, parang naka-lock na ang decision. Tumango ako bilang pagsang-ayon, kahit may bigat sa dibdib ko. Hindi biro ang magpa-surveillance sa asawa ng senador—but we needed answers.Habang nag-uusap k
Yung guilt — unti-unti nang nawala.Pero ang pag-aalala… nandoon pa rin, kahit paano.Kasi hindi ko kayang kontrolin ang mundo. Hindi ko kayang pigilan ang sasabihin ng mga tao o hadlangan ang mga balita, tsismis, o opinyon ng mga taong hindi naman talaga ako kilala.Ang kaya ko lang… ay maging toto







