LOGINChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chanton “Pwede bang huwag mong bilisan?” reklamo ni Honey, halatang kinakabahan habang mas bumibilis ang takbo ng kabayong sinasakyan namin. Ramdam ko kung paano siya napapitlag sa bawat yabag ng paa ni Stallion sa lupa. Nasa stable grounds lang naman kami, paikot-ikot, pero parang ready na siyang
ChantonHindi talaga ako mahilig sa chichirya, pero for her? Okay lang. Wala na akong pake kung magka-sore throat pa ako after. Ang mahalaga, hindi niya maramdaman na mag-isa siya sa bigat na dala niya.Naglakad siya papunta sa sofa, mabagal at parang lutang. Sinundan ko siya agad, halos sakto pa pa
HoneyNagkasundo kami ni Chanton na umalis sa susunod na linggo. Sabi niya, wala na raw akong dapat i-stress at siya na ang bahala sa lahat. Flights, bookings, kahit itinerary. Ang kailangan ko na lang daw gawin ay tapusin ang lahat ng pending ko para walang hassle pag-alis namin.At to be fair, tam
Chanton“So,” panimula ni Kuya habang inaayos ang pagkakaupo niya sa tapat ko, sabay sandig sa sandalan ng upuan, “tell me about her.”Agad akong napatigil. Kumunot ang noo ko, hindi dahil naguguluhan ako, kundi dahil alam kong hindi ito basta tanong lang. Alam kong kapag nagsimula na siya, hindi na







