ログインMitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
ChansenNapatingin ako sa kawalan habang unti-unting bumabalik sa akin ang isang alaala. Isang tagpong matagal ko nang ikinubli sa likod ng isip ko, pero kailanman ay hindi ko nalimutan.*** Flashback ***Ayon kay Dad, may banta raw sa buhay ko.Pero sa kabila ng babala, mas pinili kong maglibot sa
“Wait, hihingi lang ako ng tulong,” ani Hailey. Tumayo siya bigla, nagmamadaling tumakbo papunta sa pintuan. Hindi ko alam kung sino ang tinutukoy niya, pero malinaw sa akin na kahit siya ay hindi rin kayang buhatin si Gianna.Pagkatapos ng ilang segundo, narinig ko ang boses niya mula sa labas. “Dr
Gianna"Moma, ako na 'yan..." maagap na sambit ni Chancy nang akmang bubuhatin ko si JR papunta sa banyo. Hawak ko pa lang ang bata pero agad na siyang lumapit, parang laging nakaabang kapag may gagalawin ako. Magdadalawang linggo na akong nakauwi sa bahay at kahit hanggang ngayon ay super attentive
Estella"Hoy! Tulala ka na naman diyan!"Halos mapasigaw si June habang hawak-hawak ang isang basong may natitirang kape. Napapitlag ako. Para akong biglang bumalik sa Earth matapos lumipad nang ilang light years sa kung saan.Nasa loob ako ng studio ko ngayon, pero kung tatanungin mo kung anong gin







