เข้าสู่ระบบMitchMalawak ang players' lounge at unti-unti nang napupuno ng mga player mula sa iba't ibang teams.May mga players na nagkukuwentuhan.May mga coaches na may hawak nang tablets at kung anu-anong notes.May ilang content creators na abala sa pagkuha ng photos at videos para sa social media pages n
ChandlerNgayong araw ang opisyal na pagbubukas ng bagong season ng Honorable. At sa totoo lang, laking pasalamat ko na Sunday ngayon.Walang pasok sa opisina, meetings o report na kailangang tapusin.Walang directors na naghihintay ng approval. Although kailangan kong silipin ang Sarina’s Hotel and
ChandlerPagpasok ko sa boardroom ay bahagya akong natigilan. Hindi dahil sa dami ng taong naroon, kundi dahil sa nakita ko.Nandoon ang halos lahat ng kapatid ko maliban kay Kuya Chase na kasalukuyang nakatira sa Bukidnon kasama ang kanyang pamilya.Nakangiti silang lahat habang nakatingin sa akin
ChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
NoelleMonday, first day of work. Suot ko ang binili kong terno sa mall na nadaanan namin ng pababa na kami dito sa lungsod.Habang hinihintay na mag lunes ay niyaya rin akong mamili ulit ng amo ko ng iba ko pang kakailanganin. Ayaw daw niyang mapulaan ako dahil magiging kapulaan din daw niya iyon d
ChandenHindi ko sukat akalain na magagawa kong magpigil.Fuck! I feel so frustrated!Unang beses ito na kinailangan kong ihinto ang isang bagay na gustong gusto kong gawin.Kahit siya ay nakalimutan na lalaki siya at hindi kami dapat naghahalikan.Napahawak ako sa aking mga labi at hindi ko mapigil
Third Person “Wala pa rin bang balita sa pinsan mo?” tanong ni Mang Vergel kay Chessa habang sabay-sabay silang kumakain ng tanghalian. Mabigat ang kanyang tono, halatang may halong inis at pagkadismaya. Si Nat-Nat, ang bunsong anak, ay tahimik lamang na nakikinig. Hindi siya nakikisali sa usapan,
ChandenPagkatapos ng meeting, agad akong dumiretso sa hotel room namin ni Noelle. Sa bawat hakbang ko, ramdam ko ang takot at kabang bumabalot sa akin. Pagpasok ko sa kwarto, hindi ko agad mapanatag ang aking sarili. Nagpaikot-ikot lang ako sa living area, tila ba may kung anong hindi mapakali sa l







