MasukChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
ChantonNakatulog na lang si Honey sa pag-iyak, pero kahit na halos sumasakit na ang likod ko sa alanganing upo sa tabi niya, hindi ako umalis. I stayed. I freaking stayed. Ramdam ko ang bigat ng bawat hikbi niya kanina na parang may humihila sa dibdib ko habang pinagmamasdan ko siyang unti-unting b
Honey “Baka gusto mo nang bumitaw sa akin.” Sa kaba at inis na hindi ko na maipaliwanag, bigla ko siyang naitulak. At dahil sa sobrang lakas ng tulak ko — at sa tigas ng dibdib niya na parang concrete wall — ako pa ngayon ang muntik na bumagsak. Napapikit ako, handa nang salubungin ang malamig na
HoneyNagkasundo na kaming magkakaibigan na lumabas ng jewelry store, at habang naglalakad kami papunta sa pintuan, natawa ako sa sarili ko. Ganon lang talaga kami minsan, window shopping squad. Tititig sa mga alahas na parang nasa museum, magpi-freak out sa presyo, tapos magpapakapayat sa pagtitimp
Honey“Hija, kamusta naman ang stay mo dito?”Napabaling ako ng tingin kay Tita Marie. Nasa likod kami ng bahay nila, sa lanai na diretso ang view sa tahimik na swimming pool na ngayon ay bahagyang nagre-reflect ng ilaw mula sa garden lamps. Mahinang hangin ang humahaplos sa balat ko, pero kahit gan







