LOGINHala ka, sino naman si Mommy? Naiintriga na ba kayo? See you sa next chapter!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
EstellaMayat-maya ko pa rin siyang sinusulyapan—si Chansen. Kahit saan siya magpunta, parang magnet lang na kusang napapadikit ang mga mata ko sa kanya. Ang gwapo niya kapag nagsasalita, especially kapag serious ang itsura niya, probably talking about business stuff. Ang hirap hindi mapansin ‘yong
Chansen Hindi ako mapakali. Ilang araw nang nagkausap sina Tristan at Estella, at simula noon, parang laging may iniisip nang malalim ang asawa ko. Madalas ko siyang mahuling nakatitig lang sa kawalan, hawak ang tiyan niya, o kaya ay biglang tatahimik sa gitna ng kwentuhan namin. Sinabi naman niy
Napayuko ako. “I know,” mahina kong tugon. “Sa nakikita kong ginagawa niya ngayon, alam kong ang lahat ng 'yon ay upang magkabalikan sila ni Chansen.""Kung ganon, bakit hindi na lang siya diretsahin ni Chansen?" May bahid na ng inis ang tono ni Tristan. Kapatid pa rin niya si Maui kaya sigurado ako
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong







