로그인“Pag-aari mo na ako.” Napangiwi ako. “Ang cringe mo.” Natawa siya. “Pero kinilig ka.” “Konti.” “Sinungaling.” Napailing ako at nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Sa totoo lang, unti-unti na ring humuhupa ang inis ko. Hindi dahil nawala ang possibility na may gusto nga si Venice kay Ch
O baka confirmation na ako ang unreasonable sa sitwasyon. Ngunit ang sumunod na nangyari ay hindi ko inasahan. “My Love is the boss. Whatever she says goes,” kalmadong sabi ni Chandler. Napalingon ako sa kanya. Relaxed pa rin ang tindig niya ngunit firm ang boses. “Even if I were in her shoes,”
Mitch “Love,” mahinang tawag ni Chandler nang bumukas ang pinto. Hindi ko agad siya nasagot. Nakatayo siya sa harapan ko, relaxed ang postura at bahagyang basa pa ang buhok na tila kagagaling lang sa mabilisang pagligo. Ngunit hindi si Chandler ang unang tumama sa paningin ko. Kundi ang babaeng
Pabiro ko siyang inirapan.“Cecilio, manahimik ka.”“Uy, compliment ’yon.”“Questionable compliment.”Tumawa si James at saka sumandal sa upuan niya.“Maganda, sexy, matangkad, comrade pa ni Boss…” sabay dramatic niyang tingin sa akin. “Are you sure okay ka lang na magkasama sila?”“Hoy, James!” aga
“Talaga lang?”“Medyo.”“Medyo?”“Okay fine,” sabi ko habang tumatawa. “Very.”“Noted,” sagot niya na may obvious na amusement sa boses.Then before I could say anything else ay kinabig niya ako palapit.Napasinghap ako nang bahagya sa biglaang paghila niya.Mainit ang yakap niya.Secure.Familiar.
MitchAlam ko na naiipit si Chandler sa sitwasyon.At ayaw kong mahirapan siya.Hindi ko naman ugaling gawing komplikado ang mga bagay lalo na kung malinaw naman sa akin ang totoo.Kaya bago pa tuluyang lumaki ang awkwardness sa room, pinili kong huminga nang malalim at ayusin ang sarili ko.Mas gus
Gianna“I'm in my room, resting," reply ko.Halos isang segundo lang ang lumipas matapos kong i-send ang reply ay tumunog na agad ang phone ko.Incoming Call: ChancyPinipigilan ko ang ngiti ko habang ina-adjust ang pagkakaupo ko sa kama. Para akong teenager na tinawagan ng crush niya.“Hello?” mahi
Gianna“Ma, si Chancy po.”Bahagyang kumunot ang noo ni Mama habang tumingin sa lalaking kasama ko. Pero agad din itong napalitan ng isang ubod ng tamis na ngiti. Halata sa mukha niya ang saya kahit na medyo nagulat.Nasa labas kami ulit ng pintuan ng hospital room ng aking ama. Hindi ko pa alam kun
GiannaHindi nagtagumpay si Chancy na magmaneho. Ako lang ang pwedeng gumamit ng sasakyan ko at wala nang iba. Hindi dahil sa wala akong tiwala sa driving skills niya, kundi dahil... ayoko lang. Ayokong maramdaman niyang may kontrol siya sa kahit na ano na may kinalaman sa akin.Sa totoo lang, nagul
GiannaKung pwede lang talaga akong lamunin ng lupa sa mga oras na 'to, baka matagal na akong naglaho sa kahihiyan.Sa dinami-rami ng pagkakataong puwedeng manahimik si Mama, doon pa niya napiling ibulalas ang mga ka-dramahan niya, sa harap ni Chancy. Walang preno. Para bang ang goal niya sa buhay a







