로그인Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
ChantonPaglabas ni Honey mula sa hospital room ni Jacob, halatang nagulat siya nang makita si Kuya Lualhati na kausap ko. Saglit siyang napatigil, parang sinusukat ang presensya nito, bago muling bumalik ang seryosong tingin sa mga mata niya.“Kakausapin ko lang si Jacob,” sabi ni Kuya, diretso, ha
ChantonHindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang mga salitang binitawan ni Honey. Parang ilang segundo akong napako sa kinauupuan ko, trying to process everything she just said. Pero alam ko naman—deep inside—na wala siyang ibang intensyon kundi ang i-assure ako. Gusto lang niyang pakalmahin ang isip
He married Tita Marie dahil sa negosyo—dahil sa pangalan, sa koneksyon, sa expectations ng mundong ginagalawan nila. At dahil doon, alam na alam niya kung ano ang pakiramdam ng pumasok sa isang relasyon na hindi galing sa puso. Alam niya ang bigat ng desisyong ginagawa para sa kapakanan ng iba, kahi
“Sa tingin ko,” panimula niya, mabagal at maingat, “ang nangyari noon sa amin ng nanay mo… ay dahil sa pagmamahalan namin.”Napakunot ang noo ni Honey, halatang nalilito.“Pero hindi ba’t naghiwalay na kayo?” tanong niya. “Pumayag si Mama na iwan ka.”Tumango ang senador, pero may pait ang ngiti.“O







