LOGINNgunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Estella“Ang ganda ng anak ko…” sabi ni Mommy, nakangiti pero nangingilid pa ang luha. Ramdam ko ang panginginig ng boses niya, halatang proud na proud. Nasa kanilang hotel room na kaming mag-asawa.Gusto sana nila na dito na rin kami magbihis ni Chansen ngunit mas gusto kong sa bahay na lang namin
Nandito kami ngayon sa sala, sa paborito naming spot. Dito kami madalas tumambay kapag nasa bahay lang. Walang make-up, walang formalities, walang kung anong pretensions. Minsan nanonood ng pelikula, minsan nagkukwentuhan lang ng walang patid. Hindi kami ‘yung tipo ng mag-asawa na maghapon lang naka
Estella Hindi pumayag si Chansen na hindi managot si Nayomi. Si Tristan naman ang agad nag-asikaso ng lahat sa presinto, tumawag sa mga awtoridad na nagkataon ay nasa compound pa siya ng Y Channel nang mangyari ang insidente ng tawagan siya ni Chansen. Sobrang thankful ako sa aking kuya, nandoon s
“I love you too, Estella… my love.” Hindi ko na rin napigilan ang paglapad ng ngiti ko. Parang automatic kasi bawat “I love you” niya ay laging may kasamang kapayapaan sa puso ko.“Ang cheesy mo,” sabi niya, tumatawa, sabay pisil sa tungki ng ilong ko.“Eh ikaw ba naman ang asawa ko,” tugon ko haban







