LOGIN“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandenKitang-kita ko ang pag-ikot ng mga mata ng aking ina nang banggitin ni Noelle ang tungkol sa alok ko sa kanya noong una. Gusto kong humagalpak ng tawa dahil alam kong ganoon talaga ang magiging reaksyon niya. Conservative kasi siya at hindi niya matanggap na ganoon ako magsalita. Pero sa pag
Third Person Magkahawak-kamay na pumasok sina Noelle at Chanden sa engrande at marangyang Empire Hotel Resort and Casino. Ang mala-kristal na chandelier sa kisame ay kumikinang sa bawat hakbang nila, at ang makinis na marmol na sahig ay sumasalamin sa kanilang repleksyon. Ang mga tauhan ay nagulat
Third Person“I miss you,” sabik na sabi ni Joy nang makita si Noelle. Halos mapatakbo siya papalapit, at nang magtagpo ang kanilang mga bisig, mahigpit silang nagyakapan na tila ayaw nang bumitiw sa isa’t isa.Ramdam nila ang init ng muling pagkikita, ang lungkot ng mga panahong hindi sila magkasam
Chanden“Anong sabi ng mga pulis?” tanong ko habang nilalaro ang ballpen na hawak ko at nakatingin sa security team na nasa harapan ko.Nasa Luxuria kami ngayon ni Noelle na nakaupo lang sa aking tabi dahil sa isang insidente na nagdulot ng ingay sa social media. Isang player sa casino ang nahuli ng







