LOGINLovey dovey... wahahaha Ang korni!!
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Gianna“Hindi man lang ba hiniling ng bestfriend mo na makilala ako?” Taas-kilay akong napatingin kay Chancy na ngayon ay abalang-abala sa pagtanggal ng balat ng hipon para sa akin.Nasa hapag-kainan kami, kumakain ng hapunan, pero kanina pa niya ako kinukulit tungkol sa naging pag-uusap namin ni Ha
GiannaNapailing ako habang natatawa sa reaksiyon ni Chancy bago ako tuluyang lumabas ng bahay. Para siyang batang napagkaitan ng laruan. Nakakunot ang noo, napakagat-labi, at hindi malaman kung paano magre-react sa sinabi kong hindi ako uuwi ngayong gabi. Deretso na kasi ako sa condo; may usapan ka
Gianna“Anong ginagawa natin dito?” tanong ni Chancy habang dahan-dahang huminto ang sasakyan sa harap ng isang pribadong sementeryo. Kita ko ang pagkunot ng kanyang noo at ang pag-aalinlangan sa kanyang tinig. Malumanay akong humarap sa kanya at pinilit ang isang ngiti, kahit may konting kirot na s
GiannaMakalipas ang ilang minuto, unti-unti kong naramdaman ang pagbabago sa presensya ni Chancy. Hindi man ganap na nawala ang lungkot sa kanyang mga mata, ramdam kong medyo gumaan na ang kanyang loob. Bahagyang lumuwag ang pagkakakunot ng kanyang noo. Sa wakas, huminga siya nang malalim na parang






