MasukLovey Dovey!!! Maraming salamat po sa mga bagong pangalan na nakikita ko sa comments. Sobrang na-appreciate ko po. Patuloy lang po sana ang inyong pag-like at comment, ganon din ang gem votes. Thank you so much, bukas po ulit!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Parang kusa na lang akong nahulog sa malalim na pag-iisip. Ang daming pwedeng anggulo, pero lahat may kanya-kanyang butas. Walang diretso. Walang malinaw.“Pwede kayang,” biglang sabi ni Kuya, “hindi siya naniniwala na hiwalay na sina Jacob at Honey?”Napatingin ako sa kanya.“At naniniwala si Juan,
“Do you know him?” tanong ko, hindi ko na naitago ang bahagyang pagkainip sa boses ko. Medyo matagal na kasing nakatitig si Sen. Deguia sa larawan, at sa bawat segundong lumilipas, mas tumataas ang tensyon sa loob ng silid.Pero sa halip na pagkilala, pagkalito lang ang bakas sa mukha niya.Napailin
She understood. And that mattered more to me than I could admit. For a moment, nagkaroon ng tahimik sa pagitan naming dalawa. Hindi awkward—hindi rin pilit. Para bang pareho kaming nag-aayos ng mga piraso sa loob ng utak namin. Ang kanya, tungkol sa truth behind Jacob. Ang akin… tungkol sa kung
HoneyKilig overload talaga ako sa piling ni Chanton. As in sobra. Yung tipong konting lapit lang niya, parang automatic na nagsho-shutdown ang utak ko. Every hour na magkasama kami, pakiramdam ko priceless, parang ayokong sayangin kahit isang segundo. Kahit sa iisang bahay lang kami nakatira at ara







