LOGINMapag-angkin kaya magpa-angkin ka na...
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Chansen“Ano ba kayo? Hindi ba dapat ay nasa kanya-kanya na kayong silid?” Napailing ako habang nakatukod ang kamay sa bewang. Para akong security guard sa living area ng hotel room namin ni Estella na puno ng mga pamilya kong parang walang balak lumabas.Nandito na kami sa Sarinas para sa kasal nam
“Hindi porke naging asawa mo na ang isa sa mga Lardizabal ay untouchable ka na, Estella!” singhal ni Mr. Salvador. “Baka nakalimutan mo na, tinapon ka ng tunay mong mga magulang dahil hindi ka nila gusto. Dahil malas ka!”Para bang biglang tumahimik ang paligid. Kahit si Tristan, na kanina pa nagmam
Sa bridge part ng kanta, napatingin ako kay Miss G. Nakataas ang dalawang kilay niya at napapailing sa disbelief. “Anak ng—hindi ko alam kung paano pa tatapatan ’to,” bulong niya.Natawa ako, pero iyun yung tawang napapailing dahil hindi ko rin alam kung ano pang pwedeng i-expect. “This is turning i
Sa tabi ko, naramdaman kong humigpit ang hawak ni Chansen sa kamay ko, parang sinasabi niyang “tapos na ito, huwag ka nang matakot.”Pero nang makita ko ang mukha ni Maui, ang pag-iba ng kulay nito, ang pagkalat ng luha sa kanyang pisngi, at ang panginginig ng kanyang labi ay hindi ko maiwasang maka







