CHAPTER 2

Mella's POV

Lumabas si Leon mula sa banyo. Mabilis akong umiwas ng tingin mula sa kanyang cellphone, mabilis ang tibok ng aking puso. Kinuha niya iyon at lumabas ng kwarto nang walang sinasabi na kahit ano. Narinig ko ang pag-click ng pinto sa pag-alis niya.

Nilapit ko ang aking mga tuhod sa aking dibdib at niyakap ang mga ito. Kahit sarado ang pinto, naririnig ko ang mahinang bulong ng boses ni Leon. Palagi niyang kinakausap si Andrea nang may gano’ng kalambing na tono. Isang tonong hindi ko kailanman narinig na ginamit niya sa akin.

Isinubsob ko ang aking mukha sa aking mga tuhod, pilit na pinipigilan ang aking mga luha. Kusa namang dumapo ang aking kamay sa bandang tiyan ko. Ano kaya ang sasabihin ni Andrea kung malalaman niyang dala-dala ko ang mga anak ni Leon? Marami nang nakuha sa akin ang stepsister ko. Si Papa, ang aming bahay, maging ang mana ko, at ngayon, pati si Leon ay gusto niyang bawiin sa akin.

Bumaha ang mga alaala sa isip ko na nagdulot sa akin ng labis na pait. Labinlimang taong gulang ako nang ma-coma si Mama. Akala ko ay naroon si Papa para sa kanya.

Nagkamali ako.

Isang linggo matapos iyon, iniuwi niya ang bago niyang asawa at ang anak nitong si Andrea. Doon gumuho ang mundo ko. Doon ko natuklasan ang isang pangit na katotohanan. Matagal na silang nagkikita ng babae niya sa likod ng Mama ko. Pinakasalan lang niya si Mama para sa pera nito. Ang ina ni Andrea ang tunay na mahal ni Papa simula pa noong una.

Tumayo ako mula sa kama, kailangang kumilos. Biglang naging maliit at nakakasakal ang kwarto para sa akin. Naglakad ako patungo sa bintana, idinidikit ang aking noo sa malamig na salamin. Sa labas, kumukutitap ang mga ilaw ng lungsod na animo’y walang anumang mali.

Lalong lumakas ang boses ni Leon nang dumaan siya sa tapat ng pinto ng kwarto namin.

"Thursday works perfectly. I'll make reservations at your favorite restaurant."

Domain ang aking mga daliri sa salamin. Thursday. Nagpaplano siya ng date nila habang narito ako, dala-dala ang kanyang mga anak. Mga anak na hindi niya gusto. Mga anak na lumabag sa aming kontrata.

Naalala ko ang araw nang unang dumating si Andrea sa bahay namin. Labintatlong taong gulang lang siya, dalawang taon ang bata sa akin, pero umasta siyang parang siya ang may-ari ng bahay namin. Posible ngang siya.

Sa loob lamang ng ilang araw, inilipat na Papa ko ang lahat ng gamit ni Mama sa attic. Sa loob ng ilang linggo, muli nitong inayos ang dekorasyon ng buong bahay ayon sa kagustuhan ng ina ni Andrea. Na para bang kahit kailan, hindi nag-exist doon si Mama.

“Katulad ka ng Mama mo,” sabi sa akin ni Andrea sa school, puno ng paghamak ang boses niya. "Lagi kang nakaharang. Lagi kang kumakapit sa mga bagay na hindi naman sa iyo."

Bumukas ang pinto ng banyo at muling pumasok si Leon. Mabilis kong pinunasan ang aking mga mata, pero hindi ko naitago ang pamumutla ko. Ang aking repleksyon sa bintana ay nagpakita ng isang babaeng animo’y isang multo.

"Mukha kang may sakit," puna ni Leon, ang boses ay malamig at walang pakialam. Napakalayo sa paraan ng pakikipag-usap niya kay Andrea kanina. "Magpatingin ka sa doktor bukas."

Humarap ako sa kanya, yakap ang aking sarili. "Ganyan ka rin ba makipag-usap kay Andrea?" Kumawala ang mga salitang ‘yon bago ko pa mapigilan.

Tumigas ang ekspresyon ni Leon. "You shouldn't mention her name. At huwag mong itulad ang sarili mo sa kanya."

Ang kanyang mga salita ay tumama sa akin na parang isang suntok. Siyempre. Paano ko naman makakalimutan? Ako lang ang backup plan niya. Ang asawang convenient na nananatiling anino habang hinahabol niya ang babaeng mahal niya.

"Tama ka," sabi ko, nanginginig ang boses. "I'm not worthy. Ako lang naman ang babaeng pinakasalan mo dahil ipinilit ng board of directors na kailangan mo ng matatag na image. Ako lang ang secretary mo na nagpapanggap na asawa mo."

Nagngitngit ang panga ni Leon. "Mayroon tayong kasunduan, Mella. Alam mo kung ano ito simula pa lang. Don't try to make it something it's not."

Tumawa ako, pero tunog-hikbi ito. "Isang contract. Iyon lang ang kasal natin para sa iyo, 'di ba? Isa lang itong business deal."

"Yes," malamig niyang sagot. "Iyon lang ‘yon. At siguraduhin mong mananatili ka sa ganoon."

Kusang dumapo ang kamay ko sa aking tiyan bago ko pa ito napigilan. Pero tumalikod na si Leon patungo sa pinto. "May maaga akong meeting bukas. Huwag mo na akong hintayin."

Sumara ang pinto. Napaupo ako sa kama, ang aking mga binti ay hindi na ako kayang itayo pa. Ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang bumuhos sa aking mga pisngi.

Paano ako nauwi sa ganito? Kailan pa ako naging ganito kadesperadang babae na tumatanggap ng tira-tirang atensyon mula sa lalaking nagmamahal ng ibang babae? Ang babaeng siya ring nagpahirap sa buhay ko noong bata pa ako?

Naalala ko ang unang beses na nakita ko si Leon. Sa isang high school party, isang party na hindi ko dapat pinuntahan. Siniguro ni Andrea na alam kong hindi ako welcome roon, pero pumunta pa rin ako.

Naroon si Leon kasama ang mga kaibigan niya, matangkad at gwapo sa kanyang basketball jersey. Ang kanyang mga mata ay parating nakabuntot kay Andrea.

Alam ng lahat na perfect couple sila. Si Leon Hidalgo, ang MVP player mula sa mayamang pamilya. Si Andrea Ortega, ang magandang cheerleader na may perpektong buhay.

At ako? Ako lang ang awkward na stepsister na walang lugar kahit saan.

Pero nahulog pa rin ako sa kanya. Tahimik at walang pag-asang minahal ko si Leon. Kahit matapos ang high school, nang makuha ko ang trabaho bilang secretary niya sa L.A. Enterprises, hindi nagbago ang aking nararamdaman. Mas lalo pa itong lumaki.

Pagkatapos ay dumating ang isang scandal. Nanganganib ang reputasyon ni Leon, at iginiit ng board na kailangan niyang linisin ang kanyang image. Kailangan niya ng asawa, isang tahimik, isang hindi gagawa ng problema. Isang pipirma ng kontrata at mananatili lamang na isang anino niya.

At ako ang perfect candidate. Ang tahimik na secretary na alam na kung paano maging invisible. Ang babaeng sapat ang pagmamahal kay Leon para tanggapin ang anumang kondisyon, basta't malapit lang sa kanya.

Ngayon, narito ako pagkaraan ng tatlong taon, dala ang anak niyang kambal habang nagpaplano siya ng mga date kasama ang stepsister ko.

Tumayo ako at lumapit sa aking purse, kinuha ang ultrasound picture. Sa dilim ng kwarto, halos hindi ko maaninag ang dalawang maliliit na tuldok na magpapabago sa lahat. Ang mga anak ko. Ang aming mga anak. Kahit hindi ako kailanman mahalin ni Leon, kahit ang pagbubuntis na ito ay lumabag sa kontrata namin, hindi ko sila isusuko.

Nag-vibrate ang aking cellphone dahil sa isang text. Mula iyon kay Grace, ang assistant ni Leon, at ang tanging taong nakakaalam tungkol sa aming kasal.

"Ayos ka lang ba? Mukhang hindi ka okay kanina."

Tinitigan ko ang text message, lumalabo ang aking paningin dahil sa pag-agos ng mga panibagong luha. Hindi, hindi ako ayos. Hindi ako ayos sa kahit anong paraan.

Pero kailangan kong maging matatag. Para sa mga sanggol sa sinapupunan ko, kailangan kong makahanap ng paraan para maging matatag.

Nag-reply ako ng simpleng "Okay lang ako" at pinatay ang aking cellphone.

Bukas, kailangan ko nang bumalik sa trabaho. Kailangan kong maupo sa aking desk at magpanggap na normal lang ang lahat. Kailangan kong panoorin sina Leon at Andrea na magkasama, habang alam kong dala-dala ko ang kanyang mga anak sa ilalim ng aking puso.

Habang nakahiga sa kama, ang isang kamay ko ay nakadapo sa aking tiyan, animo’y nagpoprotekta, hanggang sa nakagawa na akong desisyon.

Hindi ko sasabihin kay Leon ang tungkol sa pagbubuntis ko.

Hindi muna.

Hangga't hindi ko pa alam ang dapat gawin. Ang mga sanggol na ito ay akin. Sila lamang ang tanging totoong bagay sa loob ng fake marriage na ito.

At poprotektahan ko sila, anuman ang maging kapalit.

Napaigtad ako nang marinig ang pag-andar ng kotse ni Leon sa driveway. Paalis na siya, siguaro ay papunta sa kanyang penthouse sa downtown. Ang lugar kung saan siya nagi-stay kapag ayaw niyang makipagbahay-bahayan sa kanyang contract wife.

Nagkumot ako nang mas mahigpit, pilit na naghahanap ng init sa bakanteng kama.

Bukas ay panibagong araw na naman ng pagiging isang invisible wife. Pero ngayong gabi, sa madilim naming kwarto, hinayaan ko ang sarili kong umiyak para sa lahat ng posibleng mawala sa akin kapag lumabas na ang katotohanan.