CHAPTER 3

Mella's POV

Sinalubong ako ng morning sickness pagkagising na pagkagising ko. Muntik na akong hindi umabot sa banyo. Maitim ang ilalim ng aking mga mata. Maputla ang balat ko. Kailangan kong magmukhang maayos kaysa sa hitsura ko ngayon. Hindi ko pwedeng hayaang may maghinala sa trabaho.

Naghihintay na sa akin si Grace pagdating ko sa opisina. "Mabuti na ba ang pakiramdam mo?"

"Oo, ayos naman na." Pinilit kong ngumiti. Pinagmasdan ako nang mabuti ni Grace, pero hindi na siya nagtanong pa.

Nanatiling neutral ang ekspresyon niya habang hawak ang dalawang tasa ng kape.

“Ipinakuha niya ang mga ito,” bulong niya sa isang professional na tono, pero bakas ang awa sa kanyang mga mata.

Binaligtad ng amoy ng kape ang aking sikmura, pero tumango ako. "Sure."

Maingat kong binalanse ang dalawang tasa. Dalawang tasa. Nanlumo ang aking puso. Alam ko na kung para kanino ang pangalawa.

Nang itulak ko ang pinto ng opisina ni Leon, nakaupo si Andrea sa gilid ng kanyang desk. Nakasuot ang babae ng masikip na pulang damit na malamang ay mas mahal pa sa buwanan kong sahod. Ang kanyang mga kamay na may perfect manicure ay nakapatong sa balikat ni Leon.

"Oh, look who’s here," ang boses ni Andrea ay parang pulot sa tamis. "How nice to see you, Mella."

Maingat kong ibinaba ang mga tasa, pinipilit na huwag manginig ang aking mga kamay. "Coffee niyo po, Mr. Hidalgo."

"Hindi ganyan ang gusto kong kape," pagmamaktol ni Andrea. Kinuha niya ang tasa at humigop nang kaunti. "Masyadong matamis. Be a dear, at ikuha mo ako ng isa pa."

Nakuyom ko ang aking mga kamao. "Hindi ako ang gumawa ng kape, Ms. Ortega. Siguro dapat mong sabihin ang preference mo directly sa coffee shop."

Nanliit ang mga mata ni Andrea nang sandali bago siya tumawa. "Oh, Leon, hindi ba’t ang cute niya? Napaka-defensive dahil lang sa isang tasa ng kape." Humarap siya sa akin, ang kanyang ngiti ay hindi umaabot sa kanyang mga mata. "Alam mo, Mella, ‘yang ganyang ugali ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay secretary ka pa rin."

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Leon mula sa kanyang computer. "That will be all, Mella."

Tumalikod na ako para umalis, pero hindi pa tapos si Andrea.

"Actually, Mella, wait." Tumayo siya at inayos ang kanyang damit. "Pwede mo ba akong ihatid sa ladies' room? Napakalaki ng building na ito, lagi akong naliligaw."

Alam kong bitag iyon. Pero dahil nakaupo roon si Leon, hindi ako makatanggi. "Of course."

Pagpasok na pagpasok namin sa banyo, agad na nawala ang mabait na anyo ni Andrea. Tiningnan niya ang bawat cubicle bago humarap sa akin, ang kanyang mga mata ay kasing-lamig ng yelo.

"Alam ko ang ginagawa mo," hasik niya. "Nagkukunwaring perfect employee, matulungin, laging gustong magpasikat. Alam ng lahat na desperada ka sa tira-tirang atensyon. Manang-mana ka sa nanay mo. Laging naghahanap ng bagay na hindi naman sa iyo."

Nanginig ang aking mga kamay. "Huwag mong idamay ang Mama ko rito."

"At bakit hindi? Alam ng lahat kung ano siya, Mella. Isang gold-digger na pinikot ang Papa ko gamit ang pera niya. And now look at you, sinusundan ang mga yapak niya."

"Hindi totoo 'yan." Nanginig ang aking boses. "Mahal ni Mama si Papa. Hindi niya alam—"

"Hindi niya alam na mahal ni Papa ang Mama ko noon pa?" Tumawa si Andrea. "Oh, please. Alam niya ang ginagawa niya. Gaya mo, alam mo rin ang ginagawa mo kay Leon."

"Hindi ko alam ang sinasabi mo."

Lumapit si Andrea sa akin. "Huwag kang magmalinis. Nakikita ko kung paano mo siya tingnan. Kung paano mo siya laging tinitingnan. It's pathetic, really. Sa tingin mo ba titingnan ka niya nang higit pa sa kung ano ka? A convenient employee he can use?"

"Tumigil ka na." Bumaliktad ang aking sikmura. Kung mula ba iyon sa pagbubuntis ko o sa stress, hindi ko na alam.

"Alam mo kung ano ang nakakatawa?" pagpapatuloy ni Andrea. "Sinasabi sa akin ni Leon ang lahat. Tungkol sa little arrangement niyo. Tungkol sa kung paano siya pinilit ng board na maghanap agad ng asawa pagkatapos ng scandal na iyon. At hulaan mo kung sino ang naroon, ang sobrang sabik na pumirma sa kontratang inilatag niya?"

Ramdam ko ang pagkawala ng dugo sa aking mukha. Sinabi ni Leon sa kanya ang tungkol sa marriage namin?

"Oh, huwag kang mag-alala," ngumisi si Andrea. "Your secret is safe with me. Masyado itong nakakaaliw para sirain. Ang pekeng asawa ni Leon, nagpapakamatay sa pag-ibig habang ginugugol naman ni Leon ang mga gabi niya kasama ako."

"Nagsisinungaling ka lang." Pero ang boses ko ay tunog mahina kahit sa sarili kong pandinig.

"Really? Saan mo sa tingin pumupunta ang asawa mo kapag wala siya sa pamamahay niyo? Sino sa tingin mo ang kasama niya?" Inilabas niya ang kanyang cellphone, nag-scroll sa mga picture doon. "Tingnan mo. Kagabi, pagkatapos ka niyang iwan. At ito, noong isang gabi pa."

Ang mga nasa picture na ‘yon ay sina Leon at Andrea sa iba't ibang restaurant at club, mukhang intimate sa isa’t isa. Masaya. Totoo.

"Tumigil ka na," pumiyok ang boses ko.

"You'll never be anything to him, Mella. Sinasabi ko sa iyo, katulad ka lang ng nanay mo, sinusubukang kumapit sa mga bagay na hindi naman sa iyo. But you should remember what your mom got. "

May kung anong naputol sa loob ko. Hindi ko na kaya…

Isang sampal ang umalingawngaw sa loob ng banyo. Nagliyab ang galit sa loob ko, at bago pa ako makapag-isip, lumipad na ang aking kamay at lumapat ang isang malakas na sampal sa kanyang mukha. Ang matalim na tunog ay umalingawngaw sa walang taong pasilyo.

Napalingon ang ulo ni Andrea sa gilid. Sandaling naghari ang lubos na katahimikan. Pagkatapos, nagsimula siyang ngumiti.

"Oh, Mella," mahina niyang sabi. "Hindi mo dapat ginawa iyon."

Hinawakan niya ang sarili niyang braso at piniga ito nang mahigpit, nag-iiwan ng mga mapulang marka. Pagkatapos ay ginulo niya nang bahagya ang kanyang buhok at hinayaang mapuno ng luha ang kanyang mga mata.

Biglang bumukas ang pinto ng banyo. Nakatayo roon si Leon, madilim ang mukha sa galit.

"Leon!" humahagulgol na tumakbo sa kanya si Andrea. "Hindi ko alam ang nangyari! Sinusubukan ko lang maging mabait sa kanya, pero inatake niya ako!"

"Nagsisinungaling siya!" sabi ko. "Leon, siya ang—"

"I saw enough," pinutol ako ni Leon. Ang kanyang boses ay kasing-lamig ng yelo. "Andrea, are you alright?"

Isinubsob ni Andrea ang kanyang mukha sa dibdib ni Leon, ang kanyang mga balikat ay yumayanig sa mga hikbing saktong-sakto ang timing. "Gusto ko lang siyang kausapin. Ang subukang maging kaibigan siya… Alam kong complicated ang past natin, pero..."

Niyakap siya ni Leon nang mapang-protekta. Ang tanawing iyon ay nagpasama sa aking pakiramdam.

"Please," bulong ko. "Leon, hayaan mo akong magpaliwanag."

Hinawakan ni Andrea ang kanyang pisngi, ang kanyang ekspresyon ay agad na nagbago sa isang nasaktang inosente. “Leon… hindi ko sinasadyang galitin siya,” sabi niya, ang boses ay malumanay at nagsusumamo. “Please, huwag kang magalit sa kanya.”

Malamig ang tingin ni Leon nang tumingin siya sa akin. “Humingi ka ng tawad, Mella,” utos niya sa matigas na tono.

Tiningnan ko siya sa mga mata, tumatangging sumuko kahit muling nadudurog ang aking puso.

“Hindi,” bulong ko, halos hindi marinig ang aking boses. “Hindi ako hihingi ng tawad.”

Nagngitngit ang panga ni Leon, at sa isang sandali, parang may nakita ako sa kanyang mga mata. Pagkadismaya, o inis. Ngunit nawala rin iyon, kasing bilis ng paglitaw nito.

“Sige,” malamig niyang sabi. “You’re suspended. I’ll let Grace handle your work until further notice.”

Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong sumaksak sa aking puso, pero itinaas ko ang aking baba, tumatangging ipakita sa kanya kung gaano ako nasasaktan.

“Naiintindihan ko.”

Naglakad ako palayo nang walang ibang salita, kumikirot ang aking puso, pakiramdam ko ay may bahagi ng aking sarili na naiwan ko roon.