CHAPTER 1

"Where the h*ll are you, b*itch!!!" Dumagundong sa bawat pasilyo ng bahay ang sigaw ng aking asawang si Reese Hanz Montilla.

Biglang nanlambot at nanginginig ang aking mga tuhod sa takot na baka saktan niya na naman ako. Hindi man sa physical pero emotional at mental. I was destroyed by him little by little at walang araw na hindi ako nadudurog sa bawat masasakit na salitang binibitawan niya. Hindi ko alam kung bakit hindi niya nalang ako pakawalan at pirmahan ang divorce papers para matapos na ang lahat ng pasanin namin pareho.

Alam ko namang may kasalanan ang pamilya ko dahil sa pagtraydor ng ama ko sa ama niya na naging sanhi ng pagkawasak ng negosyo nila noon pero sapat bang dahilan 'yon para gawin niya ito sa akin lahat? Wala akong kamuwang-muwang sa kung ano man ang ginagawa ng aking ama pero bakit ako ang nagdudusa sa kasalanang siya naman ang gumawa.

Takot man pero pinilit kong palakasin ang loob ko at dali-daling iniwan ang aking ginagawa at lumapit sa kaniya.

"Bakit? May kailangan ka ba?" Nakayuko at magalang na tanong ko sa aking asawa.

"I can't go home for dinner tonight and won't be sleeping here also. Riley is back. I need to accompany here, so, I'll be staying at her place." he coldly said and left without saying goodbye.

For the past 5 years of marriage with him I never make his heart soft, instead l, everyday it always hard like a stone. Sometimes I ask myself if I wasn't enough, not enough to be valued and love by him.

This marraige is full of hatred and pain that will never be end by loving me. How I wish he loved me the way I love him but I think that love of mine is fading every single dat because of how he treated me.

Nakakatawa mang isipin pero hindi pala ibig sabihin na pinakasalan ka mamahalin ka na. Kahit ibigay mo man ang lahat sa kaniya hahanapin niya pa rin sa iba yong kulang na dapat ikaw ang pupuna. Sa limang taon naming kasal ni minsan walang may nangyare sa amin. I am craving to have a child with him while he is craving to have a child with another woman.

Hindi ko alam kung nandidiri ba siya sa akin bilang babae o dahil sa galit niya sa pamilya ko ang nagtutulak sa kaniyang iwasan ako.

Ayaw ko man aminin but falling for him was the biggest regrets I did in my life but despite everything I still love him unconditionally even he hates me because I am the daughter of his father's killer.

I wiped my tears in my eyes. Hindi ko napansin na nagsisipatakan na pala ang aking mga luha. Dapat sanay na ako sa mga ginawa niya sa akin pero hindi pa din pala.

Pumasok ako sa kusina. "Throw everything in the trash and clean everything. Thank you." utos ko sa mga katulong bago naglakad papunta sa aking kwarto.

Kahit anong pagsisikap ko na maging mabuting asawa hindi iyon mapapansin ng aking asawa dahil sa mata niya isa akong anak ng kriminal.

Naglakad na ako papunta sa aking kwarto ng wala sa ulirat. Lagi nalang talaga na ganito scenaryo ko araw-araw. Gusto ko din ang mahalin, alagaan at intindihin ng asawa ko higit pa sa binibigay ko. Gusto ko ng masaya at kompletong pamilya pero heto ako, nakakulong sa relasyong una palang ay hindi na masaya.

I signed. Kinuha ko ang aking selpon at nagsimulang magtepa ng mensahe para sa aking mga kaibigan.

'Let's go to Hel**** Bar. My treat.'

Pagkatapos kong masend ang message nilagay ko na sa aking bulsa ang aking selpon at tumungo na sa aking kwarto upang magbihis.

I know she will say yes to my offer lalo na at libre ko.

Nang makarating ako sa aking kwarto agad akong naligo at nagbihis. Habang naglalagay ako ng kolorete sa aking mukha ay biglang tumunog ang aking selpon. Kinuha ko ito at sinagot ang tawag.

"Sorry, Bes. I'll be there late. I have some urgent to attend first. Hope you understand. Si Daddy kasi may pinapagawa na naman sa akin. You know him, pag hindi ako sumunod ipipilit niya akong ipakasal sa anak ng h*******k niyang kaibigan," saad nito. Halatang nagmamadali ito dahil may narinig pa akong parang may nahulog na kung ano sa kabilang linya.

"It's okay. I'm still preparing. Just text me if you're coming. I just want to forgot. You know," i said. She knows what i mean.

I heard her signed. "Sabi ko naman kasi sayo hiwalayan mo na iyang hayop mong asawa. Hindi ka magiging masaya sa piling niya. Magdudusa ka lang sa mga kamay niya. I know, it's hard at first lalo na at mahal muna siya pero stop torturing yourself. He is not even worth it," may inis sa boses nitong wika sa kabilang linya.

Hindi kona na malayan na umiiyak na pala ako sa mga sinabi niya. Paulit-ulit niya na akong sinabihan na hiwalayan ko na ang asawa ko, na iwan ko na ito, na lumayo at huwag nang magpakita pa dito pero hindi ko kaya. Tuwing naiisip ko palang na umalis sa bahay na ito na dala ang mga gamit ko nadudurog na ako. Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito?

"Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..."

Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko.

"Hanggang kailan?" tanong nito.

Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bibig na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

"Pero disisyon mo iyan, Bes. Wala akong karapatan manghimasok pero sinabihan na kita ng paulit-ulit. Nasa sayo pa rin iyon. Sana lang dumating ang araw na mamulat kana na kahit anong gawin mo he never saw you as his wife but an enemy. Sige na. I'll message you if I'm coming okay? Don't do stupid things without me. Bye." she said seriously and end the call. I know she loves me a lot at ayaw niyang nagkakaganito ako lagi.

"Bye."

And the call ended.