PROLOGUE (PHOENIX'S & HAILEY)

=PHOENIX'S DECEPTRESS WIFE=

Sinipa ng batang si Phoenix ang manika ng batang si Hailey dahilan para matanggal ang ulo nito. Napatingin na lang siya sa batang lalaki na nakangiti sa kanya habang siya ay naiiyak dahil sa nangyari sa manika niya. Ibinalik niya ang tingin sa pinakamamahal na manika na ngayon ay sira na. Pinakaiingatan niya iyon dahil iyon ang unang regalong natanggap niya mula sa kaniyang Lolo Alejandro, ngunit wala siyang magawa kundi tingnan na lamang ang pagtalsik ng ulo nito.

“Ano? Papalag ka?” may galit na tanong ni Phoenix sa kaniya habang pinanlalakihan siya ng mata.

Umiling siya dahil hindi niya magawang makipag-away dito. Kahit yata anong gawin nito sa kanya ay hindi niya magawang magalit dito. Kita niya ang malapad nitong ngiti na may kasamang pang-aasar sa kaniya.

“Magsusumbong ka na naman kay Grandpa!” singhal nito sa kaniya.

“Hindi naman ako magsusumbong,” sagot niya saka dinampot ang ulo ng manika kasabay ng muling pagsipa ng lalaki. Dahil nasabay ito sa pagdampot ni Hailey ay kamay niya ang nasipa ni Phoenix.

“Aray!” impit niyang daing dahil sa sakit. Masyadong sensitibo ang kaniyang balat lalo pa at bata pa lang siya kaya mabilis siyang masaktan. Pakiramdam niya ay hinampas ito ng malakas na kahoy. Agad itong namula pero hindi niya pinansin.

“Iiyak na ’yan! Kawawang bata . . . walang kakampi kasi ulila.” 

Walang nagawa si Hailey kundi ang umiyak habang si Phoenix ay sumasayaw paikot sa kaniya habang kumanta. Hindi niya alam bakit galit na galit sa kaniya ang lalaki. Magkaibigan naman sila dati pero bigla na lang itong nagbago sa kaniya. Pinaparatangan pa siya nitong mang-aagaw at papansin.

“Ulila! Ampon! Iiyak na ’yan!” paulit-ulit nitong kanta habang panay ang ikot sa kaniya.

“Phoenix!” 

Isang baritonong boses ang narinig nila kaya sabay silang napahinto. Agad na nagpunas ng luha si Hailey at pati si Phoenix ay napatigil. Kahit sino ang makarinig sa boses na iyon ng kanilang lolo ay automatikong kakabahan. Maging siya ay natatakot dahil baka pareho silang pagalitan.

“Inaaway mo na naman si Hailey?” Halos dumagundong ang boses nito sa buong garden.

“Hindi po, Grandpa.”

“Lolo, naglalaro lang po kami ni Phoenix,” pagtatanggol niya sa batang lalaki.

“Don’t cover him up, Hailey. Alam ko ang ugali ng batang ito.” Yumuko si Hailey at hindi na sumagot dahil natakot na agad siya. “And you, young boy, go inside and we will talk.” 

“Tss, panget mong kalaro. Masyadong iyakin,” bulong nito saka naglakad papasok.

“Lolo, huwag n’yo na po pagalitan si Phoenix. Wala naman po siyang kasalanan, eh.” 

Don Alejandro sighed and tapped Hailey’s head. “Napakabait mo talagang bata, Hailey. Huwag kang mag-alala. This opening of school year ay ipapadala ko na si Phoenix sa ibang bansa. Doon na siya magtatapos ng elementarya hanggang sa makapagtapos siya ng kolehiyo. Uuwi na lang siya rito para magbakasyon.”

Agad siyang nalungkot nang marinig iyon. May nagsasabi sa kaniyang pigilan niya ang kaniyang lolo pero alam niyang hindi siya pakikinggan nito.

“Po? Pero—”

“Wala siyang maidudulot na mabuti sa ’yo, Hailey. Aawayin at aawayin ka lang ng apo ko dahil naiinggit siya sa ’yo kahit kung tutuusin ay wala naman siyang dapat ikainggit.”

“Lolo, hindi ko na po ba makikita si Phoenix?”

“You will. As I said, uuwi pa rin sila rito para magbakasyon. Sige na at kakausapin ko lang ang batang iyon. At huwag mo na siyang pagtakpan dahil nakita ko ang nangyari.” 

Nang umalis ang kaniyang lolo ay nalungkot siya bigla. Hindi na niya makikita si Phoenix dahil aalis na ito. Alam niyang mami-miss niya ang lalaki. Ang kaniyang first friend na naging first enemy. 

Higit sa lahat, ang kaniyang first crush.