Chapter 6

Dito na biglang napangiti si Lauren ng may panunuksong kasama.

"Ganyan ka ba sa lahat?" tanong niya, kasunod ang paglipat ng kaniyang tingin mula sa sketch papunta sa mukha ni Anne na ngayon ay tila caught on the act.

Kahit napaka composed na tao ni Anne ay nabasag din ito ng bahagya dahil nacorner siya ni Lauren.

Saglit na natigilan ang propesor, at bago pa man tuluyang mailantad ang kaniyang pamumula ay mabilis siyang nag-isip sabay sabing, "Only when the subject was alluring to my eyes, Miss Miller."

Boom.

Tila bumaliktad ang mundo at si Lauren naman ang nawala sa kaniyang posture. Napanganga siya, tuluyang nadepensahan ang sarili niyang pambabato.

Alam ni Lauren na kung ibabalik pa niya ang pagiging teaser ng doktor ay malamang hahaba pa ang usapan nilang dalawa—which is ayaw niya dahil baka mas lalo lang siyang mautal at tuluyang matunaw sa kilig.

Pero bakit naman Siya kinikilig.

Marahil kilig but not in a way she thought. That's inappropriate. Perhaps the latter pwede pa.

Agad na iniwas ni Lauren ang kaniyang tingin at mabilis na isinilid ang kaniyang laptop sa backpack.

She kept the green wool coat draped over her arm, intending to return it, but Anne noticed.

"Keep the coat for now," Anne said without looking up from her laptop screen. "It's still chilly outside. You can return it during our next consultation hour."

"Thank you, Doc," Lauren replied, her voice soft. She hoisted her bag over her shoulder and walked toward the door.

But just as her hand touched the brass doorknob, she paused and looked back over her shoulder. Anne was already typing, but Lauren could see the slight, almost invisible curve of a smile on the professor's lips.

"See you in class, Dr. Montgomery," Lauren said softly, before stepping out into the empty, brightly lit hallway, her chest swelling with an entirely new, terrifying kind of excitement.

Dahil maaga pa naman ang class ni Lauren, pinili niyang umuwi muna upang makapagpalit, makaligo, at makapag-breakfast siyempre.

Hindi rin naman siya pwedeng pumasok sa unibersidad na mukhang galing sa magdamag na structural research—at lalong hindi pwedeng amoy vanilla jasmine ni Dr. Anne Clair Montgomery ang buong pagkatao niya.

Pagkadating sa kaniyang maliit na apartment, isinabit muna niya nang maingat ang green wool coat ni Anne.

Habang nakatayo sa ilalim ng shower, doon lang unti-unting nag-sink in kay Lauren ang lahat.

“Only when the subject was alluring to my eyes, Miss Miller.”

Napahawak siya sa mukha niya na hanggang ngayon ay mainit pa rin. Hindi niya akalaing ang isang seryoso at kinatatakutang propesor ay may ganoong side.

At mas lalong hindi niya inaasahan na siya ang makakapaglabas niyon.

Pagkatapos magbihis ng simpleng white t-shirt, maluwag na cargo pants, at kaniyang paboritong sneakers, nagluto siya ng mabilis na agahan—sinangag at itlog.

Habang kumakain, paulit-ulit na sumasagi sa isip niya ang sketch.

Paano niya haharapin si Anne sa lecture hall mamaya nang hindi naiisip ang posisyon nila sa sofa kaninang madaling araw?

Nang sumapit ang alas-diyes, bumalik na si Lauren sa campus.

Pagpasok na pagpasok niya sa room para sa Advanced Architectural History seminar, ramdam agad niya ang bigat ng atmospera.

Naupo siya sa kaniyang nakasanayang pwesto sa third row.

Maya-maya pa, bumukas ang pinto at pumasok si Dr. Anne Clair Montgomery.

Naka-taas na naman ang buhok nito sa isang malinis na bun, suot ang kaniyang signature na navy blue blazer, at walang bakas ng puyat sa mukha.

She looked entirely like the cold, unapproachable academic deity again.Inayos ni Anne ang kaniyang laptop sa podium, bago dinala ang kaniyang malamig na tingin sa buong klase.

Pero bago niya simulan ang lecture, saglit na napako ang mga mata niya sa third row—diretso sa mga mata ni Lauren.