登入The Weekend Portfolio Review Dumating ang araw ng Sabado, at tinupad ni Anne ang kaniyang pangako kay Lauren. Sa halip na bumalik sa kaniyang marangyang penthouse, nanatili ang propesor sa maliit na apartment ng dalaga upang personal itong gabayan sa pagrerebisa ng kaniyang Architectural portfolio.Kahit Hindi sanay si Anne sa simpleng lugar ay Wala itong naging problema basta para Kay Lauren na lahat ay handa niyang gawin kahit kapalit nun ay sariling comfort niya. Inilatag nila sa malawak na mesa ang mga malalaking blueprint, structural drafts, at design concepts ng dalaga. Suot ang kaniyang silver-rimmed reading glasses at isang simpleng oversized sweater, bumalik ang matalas at seryosong aura ni Professor Montgomery. She was brilliant and meticulous, checking every single scale, column placement, and elevation logic with absolute precision."Your layout is stunning, Lauren, but your structural framing here is slightly weak," Anne noted smoothly, leaning over Lauren's shoulder
Pilit na itinulak ni Lauren ang dibdib ni Anne, trying her absolute best to maintain her anger. "Anne, bitawan mo ako... sabi nang kailangan ko mag-isip, 'di ba? Bakit ba napakatigas ng ulo mo?" Subalit hindi gumalaw ang propesor. Mas lalo lamang nitong isiniksik ang kaniyang mukha sa leeg ng dalaga, her long arms tightening around Lauren's waist as if her entire life depended on it. Doon lang napansin ni Lauren ang basang pakiramdam sa kaniyang balat. Anne was crying.The formidable, cold, and untouchable Professor Montgomery—the wealthiest and most influential elite in the entire faculty wing—was completely broken down into tears inside a cramped student apartment. Ang kaniyang mga balikat ay marahas na nanginginig, at ang bawat paghinga niya ay punong-puno ng matinding pagsisisi. "I'm so sorry, Lauren Jade... I'm so sorry," pautal-utal na bulong ni Anne, her voice completely cracking from the weight of her tears. "Hinding-hindi ko ginustong makita mo 'yun. Handa kong ipahiy
Makalipas ang isang oras, ang nakabibinging katahimikan sa loob ng apartment ni Lauren ay nanatiling mabigat. Nakahiga lang ang dalaga sa kaniyang kama, nakatitig sa kisame habang pilit na inaalis sa kaniyang isipan ang imahe nina Anne at Chiara. Iniisip niya na baka nakinig naman ang propesor sa kaniyang babala at bumalik na ito sa penthouse nito. Ngunit tuluyan nang binalewala ni Anne Montgomery ang lahat ng natitirang katinuan at pag-iingat. Hindi na niya kayang tiisin ang distansya at ang kawalan ng sagot mula sa kasintahan. TOK! TOK! TOK! Isang serye ng mabibigat at nagmamadaling katok ang biglang umalingawngaw mula sa pinto ng apartment ni Lauren.Napaigtad ang dalaga at mabilis na napatayo. Nanlaki ang kaniyang mga mata sa tindi ng kaba habang dahan-dahang naglalakad patungo sa pinto. Nang sumilip siya sa peephole, literal na tumigil ang paghinga niya. It was Anne Clair. Nakatayo ang propesor sa labas ng kaniyang pinto, completely regardless of who might see her insid
Pagpasok na pagpasok ni Lauren sa kaniyang maliit at tahimik na apartment, agad niyang inihagis ang kaniyang backpack at architectural draft folder sa sofa. The heavy silence of the room immediately enveloped her. Doon lang niya tuluyang pinakawalan ang lahat ng emosyong kanina pa niyang pinipigil habang humahakbang patungo sa kaniyang kama. BZZZZ.The sudden vibration of her phone inside her pocket broke the quietness. Dahan-dahan niya itong hinugot, and just as she expected, Anne’s name was flashing all over the screen. BZZZZ. BZZZZ. BZZZZ.Hindi tumitigil ang kaniyang telepono sa pag-vibrate. Paragraphs of frantic apologies, unread text messages, and missed calls began to flood her notification bar. Napaupo si Lauren sa gilid ng kama at walang emosyong binuksan ang chat box nila ng propesor."Baby, please reply—malabong-malabo ang utak ko ngayon. I am so sorry for what you had to see. It was entirely Chiara's doing, but I blame myself for not locking that door earlier or pu
Subalit matapos ang lahat ng pagmamakaawang sinabi ni Anne, tila ba walang naging kahit anong epekto ito kay Lauren. Ganoon pa rin ang kaniyang mood, at nananatiling napakalamig ng kaniyang pakitungo sa kasintahan. Walang gana at walang lakas na kumakawala si Lauren sa ginagawang pagkulong sa kaniya ni Anne sa pagitan ng mga bisig nito. "I'm going home. I want to be alone," malamig pa sa yelong demand ni Lauren.Hindi naman sa hindi siya naniniwala sa naging paliwanag ni Anne. Alam niyang pilit lang ang ginawa ni Chiara, pero sadya lang talaga na hindi mabuti ang kaniyang pakiramdam sa nasaksihan niya kanina. The sight of another woman in her girlfriend's lap left a heavy, bitter taste in her mouth na hindi kayang hilumin ng mabilisang paliwanag. "Yeah. Let's go home," mabilis na tugon ni Anne, automatically referring to her private penthouse downtown. Isang marahas at punit ang mukhang pag-iling ang isinukli ni Lauren. Buong pwersa niyang inalis ang mga kamay ni Anne na mah
Nang mag-click ang pinto at tuluyang sumara, naiwang nakatayo si Lauren sa gitna ng faculty wing hallway. Ang kaniyang draft folder ay tila ba naging isang dambuhalang pabigat na kayang magpabagsak sa kaniya sa sahig. Ang hangin sa pasilyo ay biglang naging napakalamig, ngunit ang love bite na iniwan ni Anne sa kaniyang leeg kagabi ay tila ba nag-aalab sa hapdi—isang mapang-uyam na paalala na ang babaeng nagmamay-ari ng markang iyon ay may iba pang kargang babae sa kandungan nito kanina lang. Hindi niya alam kung paano niya nagawang maglakad palayo nang tuwid ang likod at walang emosyon ang mukha. Pero ang totoo, sa bawat hakbang niya palayo sa opisina ni Anne, unti-unting nadudurog ang kaniyang puso. Samantala, sa loob ng opisina, ang katahimikan ay bumasag sa pagitan nina Anne at Chiara. "Chiara, get the hell out of my office. Now," matigas at nagngangalit na utos ni Anne. Ang kaniyang boses ay tuluyang nawalan ng pormalidad, binalot ng isang mapanganib at madilim na ga







