Forbidden のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"Enter," a calm, crisp voice called out from inside. Lauren pushed the door open. Anne was sitting behind a sleek glass desk, typing furiously on her laptop. Naka-salamin ito ngayon, at ang buhok nito na kadalasang nakapusod sa klase ay nakalagsik nang bahagya sa balikat nito. "Good afternoon, Doc. I’m here to submit the revised structural layout for the archive project," Lauren said, keeping her tone strictly professional as she stepped inside. Hindi muna tumingin si Anne sa kaniya, her fingers still dancing across the keyboard. "Put it on the table, Miss Miller. I will review it before tonight’s faculty meeting." Napakunot ang noo ni Lauren. Hindi siya gumalaw sa pwesto niya. "I’d prefer it if you look at it now, Doc. Para kung may corrections, magagawa ko na agad bago ako pumasok sa next class ko." Napatigil si Anne sa pag-type. Slowly, she took off her reading glasses and looked up, her piercing gaze fixing straight onto Lauren. The silence in the room became heavy,

The rhythmic tapping of keys on Lauren’s keyboard was suddenly drowned out by a loud, echoing crash of thunder. Sa labas ng bintana, biglang bumuhos ang napakalakas na ulan, turning the campus skyline into a blur of gray and flashing lightning. Anne looked up from her paperwork, staring at the window as the wind rattled the glass panes. She checked her phone, then frowned. "The weather advisory just updated. Typhoon Signal No. 2 na. The university gates are locked, and local roads are flooded. We’re stuck here tonight, Lauren." Lauren stopped typing, checking her own phone. "Grabe, no wonder zero bars bigla ang signal. I can't even book a ride." Anne stood up, sighing as she rubbed the back of her neck. "It's fine. The faculty building has backup generators, so the power won't cut out. But the central AC stays on, and it’s going to get freezing." True enough, as the storm raged outside, the temperature inside the office dropped rapidly. Lauren, wearing only her usual t-shirt an

Dito na biglang napangiti si Lauren ng may panunuksong kasama. "Ganyan ka ba sa lahat?" tanong niya, kasunod ang paglipat ng kaniyang tingin mula sa sketch papunta sa mukha ni Anne na ngayon ay tila caught on the act. Kahit napaka composed na tao ni Anne ay nabasag din ito ng bahagya dahil nacorner siya ni Lauren. Saglit na natigilan ang propesor, at bago pa man tuluyang mailantad ang kaniyang pamumula ay mabilis siyang nag-isip sabay sabing, "Only when the subject was alluring to my eyes, Miss Miller." Boom. Tila bumaliktad ang mundo at si Lauren naman ang nawala sa kaniyang posture. Napanganga siya, tuluyang nadepensahan ang sarili niyang pambabato. Alam ni Lauren na kung ibabalik pa niya ang pagiging teaser ng doktor ay malamang hahaba pa ang usapan nilang dalawa—which is ayaw niya dahil baka mas lalo lang siyang mautal at tuluyang matunaw sa kilig. Pero bakit naman Siya kinikilig. Marahil kilig but not in a way she thought. That's inappropriate. Perhaps the lat

Nang tumunog ang bell para sa huling bahagi ng klase, agad na nagsimulang mag-impake ng mga gamit ang mga estudyante. Rinig ang ingay ng mga selyadong zipper at ang kalabog ng mga upuan habang nagmamadaling lumabas ang lahat upang mag-tanghalian. Si Lauren naman ay sadyang nagtagal-tagal sa kaniyang pwesto. Kunwari ay may inaayos pa siya sa kaniyang sketchbook, pero ang totoo ay hinihintay lang niyang maunang lumabas ang mga kaklase niya upang hindi siya mahalata sa kaniyang pag-atras. Habang abala ang karamihan sa may pinto, si Anne naman ay naglakad pababa mula sa podium habang may hawak na stack ng reference booklets upang ipamigay sa front row para sa susunod na lecture. Habang pabalik siya sa harap, dumaan siya sa gilid ng row ni Lauren. Nang walang sinasabi at hindi man lang tumitingin kay Lauren, marahang ibinaba ni Anne ang huling booklet sa dulo ng desk nito. Pero bago pa man mapansin ng iba, may mabilis na idinikit ang kaniyang mga daliri sa ilalim ng papel—isang mal

Isang matalim na katahimikan ang bumalot sa silid matapos bitawan ni Lauren ang kaniyang mapangahas na pambabato. Imbis na muling mamula o mag-panic tulad ng nangyari kaninang madaling araw, isang kakaibang kilabot ang naramdaman ni Lauren nang makita ang dahan-dahang pagbabago sa mukha ng propesor. Anne let out a soft, dangerous chuckle that vibrated low in her throat. Mabagal na ibinaba ni Anne ang kaniyang hawak na silver drafting pen sa ibabaw ng desk. Slowly, she pushed her leather chair back and stood up. Ang kaniyang matayog at eleganteng tindig na nakasuot ng pormal na navy blue blazer ay tila lalong nagpadilim sa espasyo sa pagitan nilang dalawa. She didn't back down. Instead, Anne took two calculated steps around the glass desk, deliberately closing the distance until she was standing directly in front of Lauren. Sobrang lapit niya na halos marinig na ni Lauren ang marahang paghinga nito. Ang amoy ng vanilla jasmine perfume nito ay muling lumingkis sa kaniyang mga pand