Forgotten Vows Under the Moon

“คุณชายจี้ วันนี้เป็นวันจดทะเบียนสมรสของนายกับถังหนิง นายไม่ไปแบบนี้ ไม่กลัวเธอโกรธเหรอ?”

“ใครๆ ก็รู้ว่าถังหนิงเกาะคุณชายจี้แน่นเหมือนปลิง ถึงรู้ว่าวันนี้คุณชายจี้ไม่ไปเพราะหนิงหนิง เธอก็ไม่กล้าโกรธหรอก”

“ใช่ ถังหนิงไม่สำคัญเท่าหนิงหนิง คุณชายจี้รักและเอ็นดูหนิงหนิงมาตั้งแต่เด็กแล้ว......”

......

หนิงหนิงที่พวกเขาพูดถึงคือจี้ซินหนิง น้องสาวในนามของจี้หาน

ถังหนิงยืนอยู่หน้าประตูห้องอาหารในโรงแรม รู้สึกช็อกจนตัวแข็งทื่อ

นี่คือผู้ชายที่เธอรักมาหลายปีเหรอ สารเลวมาก!

เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในมือ

แต่ความเจ็บทางกายไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความเจ็บทางใจเลย

เธอสูดหายใจลึกแล้วผลักประตูเข้าไป

ปัง!

เสียงดังวุ่นวายในห้องอาหารเงียบลงทันที

“ถังหนิง......” ทุกคนอุทานด้วยความตกใจ

เห็นผู้หญิงผิวขาว หุ่นดี หน้าตาสะสวยยืนอยู่หน้าประตู ชุดเดรสสีชมพูช่วยเน้นเอวสวยของเธอให้เด่นชัดยิ่งขึ้น มัดผมครึ่งหัวแบบสาวหวานสไตล์เกาหลี สวยกระชากใจมาก

แต่ตอนนี้แววตาเธอเย็นชา กวาดตามองจี้หานกับจี้ซินหนิงแล้วพูดเหน็บแนม “จี้หาน นี่คือสาเหตุที่นายไม่ว่างไปจดทะเบียนสมรสเหรอ?”

ใบหน้าหล่อเหลาของจี้หานฉายแววร้อนใจ เขาเดินมาข้างเธอ “เราจดทะเบียนสมรสเมื่อไรก็ได้ กว่าหนิงหนิงจะกลับมาจากต่างประเทศสักหน คนเป็นพี่รองอย่างฉันต้องเลี้ยงต้อนรับสิ”

ถังหนิงแสยะยิ้ม “วันครบรอบของเรามีแค่ปีละครั้ง มันไม่สำคัญเหรอ?”

“หรือว่านายไม่รู้ว่าถ้าไม่จดทะเบียนสมรสรอบนี้ จะจดอีกทีต้องรอปีหน้า?”

เรื่องนี้พวกเขาตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

เปลี่ยนวันครบรอบที่คบกันให้เป็นวันครบรอบแต่งงาน เป็นสองความพิเศษในวันเดียว มันมีความหมายมาก

แต่เห็นได้ชัดว่าจี้หานไม่อยากแต่งงานกับเธอ

คนที่เขาอยากแต่งด้วยจริงๆ คือจี้ซินหนิง

เพื่อนที่โตมากับเขาตั้งแต่เด็ก!

เหมือนสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จี้หานจับมือเธออีกครั้ง “อย่างอนสิ กลับไปฉันจะอธิบายให้เธอฟัง”

ถังหนิงสะบัดมือเขาออกทันที

ทันใดนั้น

จี้ซินหนิงพูดออกมาว่า “ถังหนิง ขอโทษนะ ฉันผิดเอง ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอจดทะเบียนสมรสวันนี้”

เธอก้มหน้าขอโทษ ท่าทางอึดอัดใจ เหมือนโดนรังแกอย่างไรอย่างนั้น

ถังหนิงเกลียดเธอมาตลอด เลยไม่ได้พูดอะไรต่อจากเธอ

จี้ซินหนิงเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาคลอเบ้า ท่าทางอ่อนแอมาก “ให้อภัยฉันนะถังหนิง ฉันยินดีกับเธอและพี่รองจริงๆ”

ยินดีงั้นเหรอ?

ถังหนิงหัวเราะพรืด “เลิกเสแสร้งได้ไหม? ถ้าเธอยินดีกับเราจริงๆ เธอคงไม่กลับมาที่นี่”

จี้หานหน้าบึ้งทันที “ถังหนิง อย่าพูดจาแรงขนาดนั้น”

“ทำไม ไม่พอใจที่ฉันด่าสุดที่รักของนายเหรอ?” สายตาของถังหนิงเย็นชา เหมือนมองคนแปลกหน้าอย่างไรอย่างนั้น

สีหน้าของจี้หานแย่สุดๆ เขาตำหนิเสียงเบา “ถังหนิง พูดจาดูกาลเทศะด้วย อย่าพูดอะไรมั่วซั่ว!”

ดูเอาเถอะ

ปกป้องน้องสาวแสนดีของเขาเหลือเกิน

ในเมื่อเขาปกป้องกันขนาดนี้ ถังหนิงจะทำให้เขาสมหวังเอง “ก็ทำไปแล้วนิ กลัวคนอื่นด่าทำไมล่ะ?”

จี้ซินหนิงน้ำตาคลอเบ้า สีหน้าเจ็บปวดมาก “ถังหนิง ฉันกับพี่รองไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เธออย่าเข้าใจฉันผิดเหมือนเมื่อก่อนได้ไหม?”

“ถ้าฉันรู้ว่ากลับมาครั้งนี้จะทำให้พวกเธอทะเลาะกัน ฉันคงไม่กลับมาหรอก”

จี้ซินหนิงเสียงสะอื้น ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ดูน่าสงสารมาก

คนพวกนี้เห็นจี้ซินหนิงลำบากใจแล้วทนไม่ได้ พากันตำหนิถังหนิงทันที

“ถังหนิง เธอพูดแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ คุณชายจี้กับหนิงหนิงเป็นพี่น้องกัน แต่เธอหึงพวกเขาเนี่ยนะ?”

“ใช่ สามปีมานี้เพราะเธอไม่ยอมรับหนิงหนิง จนหนิงหนิงต้องไปต่างประเทศ เพื่อให้พวกเธอได้อยู่ด้วยกัน นี่เธอจะใช้วิธีเดิมอีกหรือไง?”

“ถ้าทำเกินไป ระวังจะโดนคุณชายจี้ทิ้ง!”

......

ถังหนิงมองผู้ผดุงความยุติธรรมพวกนี้ด้วยสายตาเย็นชา เธอใจเย็นมาก

เมื่อก่อนเป็นเพราะความสัมพันธ์กับจี้หาน ทำให้เธออดทนกับพวกคนที่เรียกตัวเองว่าเพื่อนอะไรนี่มาก

ไม่ว่าพวกเขาจะล้อเธอขนาดไหน ลับหลังจะพูดจาดูถูกเธอให้จี้หานฟังยังไง เธอก็ทำเป็นไม่ได้ยิน

แต่ครั้งนี้ไม่มีทางเด็ดขาด

สายตาถังหนิงแหลมคมเหมือนมีด “น้องสาวตามติดพี่ชายตัวเองทุกวี่ทุกวัน ยังมีหน้ามาอ้างเหตุผลอีกเหรอ?”

“สมองพวกนายมีปัญหา หรือชอบดูความรักที่ผิดศีลธรรมแบบนี้? ฉันยินดีถอยให้ พวกนายจะได้ชมความรักของพวกเขาได้เต็มที่”

ทุกคนช็อก

พวกเขาคิดไม่ถึงว่าถังหนิงที่ว่านอนสอนง่ายเมื่ออยู่ต่อหน้าจี้หาน จะกลายเป็นคนเย็นชาและหยาบคายขนาดนี้

พูดจาไม่น่าฟังเลย

“ถังหนิง ทำไมเธอต้องดูถูกฉันขนาดนี้?”

จี้ซินหนิงจะร้องไห้แล้ว หางตาแดงระเรื่อ ท่าทางลำบากใจและน่าสงสารมาก “เธอไม่ชอบฉันก็ไม่เป็นไร แต่พี่รองรักเธอมาก ทำเพื่อเธอตั้งมากมาย ทำไมเธอยังไม่พอใจอีก?”

ถังหนิงขมวดคิ้วทันที

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เธอรู้เป็นอย่างดีว่าจี้ซินหนิงตอแหลเก่งขนาดไหน

เรารู้จักกันมาสิบปี เป็นแฟนกันมาห้าปี

ปีแรก วันเกิดของถังหนิง จี้ซินหนิงโทรมาเรียกจี้หานไป บอกว่าเกิดอุบัติเหตุ

ครั้งที่สองคือวันวาเลนไทน์ จี้ซินหนิงอกหัก โทรมาร้องห่มร้องไห้ บอกจี้หานว่าจะฆ่าตัวตาย

แล้วก็ยังมีครั้งที่สาม ครั้งที่สี่......

จี้ซินหนิงเรียกจี้หานออกไปด้วยเหตุผลร้อยแปด และจี้หานเลือกที่จะทิ้งถังหนิงทุกครั้ง

จนกระทั่งสามปีที่แล้ว จู่ๆ จี้ซินหนิงเป็นฝ่ายพูดออกมาว่าจะไปต่างประเทศ

จี้หานกับเพื่อนพวกนั้นคิดว่าถังหนิงเป็นคนบีบให้เธอไป

สายตาเย็นชาของถังหนิงดูเหยียดเล็กน้อย เอาแต่จ้องจี้ซินหนิงอยู่อย่างนั้น “พี่น้องปกติจะทิ้งเรื่องสำคัญอย่างการจดทะเบียนสมรสไหม?”

“เห็นกันอยู่ชัดๆ ว่าคนหนึ่งสารเลวมาก ส่วนอีกคนก็ร่านมาก ตอนนี้มีหน้ามาด่าฉันอีก บอกให้ฉันใจกว้าง พวกเธอมีสิทธิ์อะไรไม่ทราบ?”

“หรือว่าเพราะพวกเธอหน้าด้าน?”

จี้ซินหนิงอายจนหน้าแดงถึงหู พอสู้ไม่ได้ก็ร้องใส่ น้ำตาร่วงเผาะๆ ลงมาไม่หยุด

จี้หานทนไม่ไหวแล้ว กดเสียงต่ำพูดกับถังหนิงด้วยความโมโห “พอได้แล้วถังหนิง! ไม่รู้สึกว่าตัวเองตลกบ้างเหรอ?”

“แค่จดทะเบียนสมรส ไม่ได้จดทะเบียนในวันครบรอบ งั้นก็ไปจดตอนวันเกิดเธอก็ได้ เรื่องแค่นี้เอง ใจกว้างสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”

ใจกว้างเหรอ?

ได้สิ เธอใจกว้างได้อยู่แล้ว

ถังหนิงใจนิ่งดั่งน้ำ “จี้หาน เราเลิกกันเถอะ”

ทุกคนตกใจมาก

จี้หานอึ้งไปแป๊บหนึ่ง สีหน้าไม่สู้ดี “พูดว่าเลิกอีกแล้ว? เมื่อสามปีก่อนเพราะเธอพูดว่าเลิก หนิงหนิงต้องไปต่างประเทศเพราะกลัวเราแยกทางกัน เธอยังไม่จบไม่สิ้นสักที ต้องการไล่หนิงหนิงใช่ไหม?”

“ถังหนิง ทำไมเธอคิดร้ายกับคนอื่นขนาดนี้! ฉันสัญญาแล้วว่าจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ เธอยังไม่ยอมรับหนิงหนิงอีก? ต้องบีบให้หนิงหนิงหมดทางเลือกเลยหรือไง? ถ้าเธอยังทำตัวร้ายกาจแบบนี้อีก ฉันจะไม่จดทะเบียนสมรสกับเธอ!”

จี้ซินหนิงมีความสุขที่ได้รับการปกป้องจากจี้หาน ตอนเธอก้มหน้า นัยน์ตาฉายแววได้ใจ

พอได้ยินคำพูดของจี้หาน ถังหนิงยิ้มกว้าง รอยยิ้มสดใสราวกับกุหลาบบานสะพรั่ง “ได้สิ ไม่ต้องจดทะเบียนสมรสแล้ว ไม่ต้องแต่งแล้ว”

ถังหนิงพูดทิ้งท้ายแล้วหันหลังเดินออกไป

จี้หานมองด้านหลังของเธอ เขาพูดขู่ด้วยน้ำเสียงโมโห “ถังหนิง! วันนี้ถ้าเธอกล้าเดินออกไปจากที่นี่ ไม่ยอมขอโทษหนิงหนิง ฉันไม่มีวันให้อภัยเธอ!”

ทุกคนพนันว่าถังหนิงต้องยอมอ่อนข้อและขอโทษ

เพราะเธอรักจี้หานซะขนาดนั้น

เป็นไปตามคาด

ถังหนิงชะงักปลายเท้า หันมากวาดตามองพวกเขา จู่ๆ เธอยกมือสาบาน “พวกนายอยู่กันครบพอดีเลย งั้นพวกนายฟังให้ดี ถังหนิงขอสาบานว่าเลิกกับจี้หานวันนี้ ไม่มีวันแต่งงานกับเขาอีกแล้ว หากผิดคำสาบาน ขอให้ไม่มีลูกหลานสืบสกุลตลอดชีวิต ขอให้ไม่ตายดี!”

ถังหนิงพูดทิ้งท้ายอย่างโหดเหี้ยม เธอไม่สนใจกลุ่มคนที่กำลังช็อก หันหลังเดินออกจากห้องอาหารอย่างไม่ลังเล

ถังหนิงขึ้นรถที่เรียกผ่านแอปมาแบบงงๆ บล็อกช่องทางติดต่อของจี้หานทุกช่องทาง

จนกระทั่งเสียงเรียกเข้าจากมือถือดึงสติเธอกลับมา

เธอมองเบอร์โทรศัพท์ที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยและห่างเหินในเวลาเดียวกัน วินาทีนั้นเหมือนหัวใจหยุดเต้น

เมื่อกดรับสาย เสียงทุ้มน่าฟังของชายหนุ่มดังออกมา “ถ้าอยากแต่งงาน ลองพิจารณาฉันดูไหมล่ะ?”