登入Napakagat ako sa aking labi, pinipigilan ang panginginig ng boses. "Pinagbintangan niya akong binubully ko daw si Audrey. Hindi man lang niya ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag... Sinabi niya ang mga bagay na hindi ko kailanman inakalang maririnig ko mula sa kaniya."Tahimik na nakinig si Daddy sa kabilang linya. At nang matapos ako sa pagsasalita, ilang sandali siyang hindi nakaimik. Pagkatapos ay narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga."Nasaan ka ngayon, anak?""Nasa labas na po ako ng building nila.""Hintayin mo ako diyan. Papunta na ako."Napakurap ako sa gulat. "Daddy, hindi na po kailangang pumunta rito—""Micah," isang mariing salita lamang mula sa kaniya, ngunit alam kong hindi niya ako hahayaang mag-isa at sugatan sa sandaling ito. "Hintayin mo ako diyan."Napangiti ako nang bahagya sa gitna ng lungkot. "Okay po, Dad."Ibinaba ko ang tawag at nanatiling nakatayo sa may entrada ng building habang hinihintay ang kaniyang pagdating.Akala ko, kahit hindi niya ako
Natahimik sila sa buong palapag.Napabuntong-hininga ako nang malalim, habang ang aking mga mata ay nakatitig sa pintuan ng kaniyang opisina."Walang puso..."Hindi ko iyon isinigaw. Hindi ko rin kailangang magwala para iparinig. Sapat na ang lalim at pait sa aking boses upang malaman ng lahat na hindi iyon isang simpleng biro lamang. At sa mga sandaling iyon, wala na akong kahit katiting na pakialam kung marinig man iyon ni Amiel mula sa kaniyang kinalalagyan.Ilang minuto pa akong nanatili sa labas ng kaniyang opisina, kinakausap ang mga empleyado at tinatanggap ang kani-kanilang tapat na pagpapakumbaba at pagpaalam.May ilan sa kanila na humingi ng aking business card upang makapagpadala ng kanilang mga résumé sa aming pamilya sa tamang panahon. May iba namang nangakong pag-iisipan muna nilang mabuti ang kani-kanilang susunod na hakbang bago magdesisyon.Ibinigay ko ang aking contact details sa mga talagang gustong lumipat at humingi ng tulong sa kumpanya namin. Hindi ko sila pinil
Napahinga ako nang malalim, pilit pinakalma ang sarili. "Pasensiya na kung hindi ko kayo agad natulungan o naipagtanggol noon.""Hindi n'yo naman po kasalanan, Miss Micah," sagot ng isang staff na may halong simpatiya sa boses.May isa pang empleyado ang nagsalita mula sa likuran. "Sa totoo lang po, napakabuti n'yo sa aming lahat dito. Hindi tulad ng iba roon na laging nakatingin sa amin nang may mataas na pagtingin."Napangiti ako nang bahagya, bagamat may kirot pa rin sa aking dibdib.Hindi ko kailanman inisip o ginustong maging bayani ng mga taong ito. Pumasok ako sa kumpanyang ito upang magtrabaho nang maayos at patunayan ang aking sarili, hindi upang baguhin ang buong sistema ng pamamahala.Ngunit nang makita ko ang mga mukha nilang punong-puno ng takot ngunit may bahid ng pag-asa, naisip ko na baka may mga pagkakataong hindi na dapat pinapalampas pa. Baka may mga pagkakataong ang simpleng pananahimik ay nagiging pag-consent na rin sa maling gawain.At baka ngayon, sa kabila ng l
Nanigas ang kaniyang mukha.Hindi ko na hinintay ang anumang sasabihin o isasagot niya.Tumalikod ako at naglakad patungo sa pinto ng opisina. Hindi ko na siya nilingon kahit isang beses pa. Hindi ko na gustong makita ang kaniyang mapanghusgang mukha. Hindi ko na gustong marinig ang boses niyang puno ng kasinungalingan. At higit sa lahat, ayoko nang mag-iwan pa ng isa mang pagkakataon para saktan niya ako ulit.Pagbukas ko ng pinto, halos lahat ng empleyado sa labas ay napalingon sa akin.May ilang nakatayo malapit sa kanilang mga mesa; ang iba naman ay kunwaring abala sa pag-aayos ng mga dokumento, ngunit halatang-halata na nakikinig sila sa buong komprontasyong naganap sa loob.Hindi ko sila masisisi. Masyadong malakas ang naging pagtatalo namin ni Amiel. At ang tunog ng pagbasag ng tasa ay tiyak na umalingawngaw sa buong executive floor.Huminto ako sa gitna ng palapag at tiningnan ang mga taong nakapaligid sa akin.May pag-aalala sa kanilang mga mukha. May pagkabigla. At may ilan
Abala pa rin siya sa pagsasalita, patuloy na ipinapaliwanag kung bakit wala akong karapatang lumapit kay Audrey o manghimasok sa kanilang relasyon.Ngunit nang makita niyang nasa malapit na ako at nakatayo sa harap ng kaniyang mesa, natigilan siya."Anong ginagawa mo?" tanong niya nang may bahid ng pagtataka.Hindi ako sumagot. Tinitigan ko lamang siya nang diretso sa mga mata.Sa loob ng ilang segundong namayani ang katahimikan, nakita ko sa kaniyang mukha ang biglang pagkalito. Pagkatapos ay itinaas niya ang kaniyang kamay na para bang akmang pipigilan ako sa susunod kong galaw."Micah—"Pak!Malakas at matunog ang naging paglapag ng sampal ko sa kaniyang pisngi.Nabaling ang kaniyang mukha sa isang gilid dahil sa lakas ng pagkakasampal ko. Tumigil ang mundo sa loob ng silid. Nanatiling nakataas ang aking kamay sa ere habang mabilis at mabigat ang paghinga ko. Hindi ko agad naiibaba ang aking braso, at hinding-hindi ko inalis ang aking paningin sa kaniya.Dahan-dahang binalik ni Ami
Tumawa siya.Isang maikli, tuyo, at mapait na tawa."Of course you don't."Napakunot ang noo ko, lalong naguluhan sa kaniyang inasal. "Anong ibig mong sabihin?""Because you were not there."May kung anong matalim na kirot ang sumaksak sa dibdib ko nang marinig ang mga salitang iyon—hindi dahil sa totoo namang wala ako roon noong panahong nagkasakit siya, kundi dahil ginamit niya ang simpleng katotohanang iyon bilang sandata upang ipahiya at maliitin ako."Amiel—""Nobody could help me back then," pagputol niya sa sasabihin ko. "Even my own family couldn't do anything to save me."Napatingin ako sa kaniya, nagbabago ang ekspresyon ng mukha mula sa galit patungo sa pag-aalala. "Pero—""Do you know how helpless I felt?"Biglang tumaas at nagbago ang tono ng kaniyang boses. Sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa kaniyang silid ngayong umaga, hindi na lamang galit ang naroon; may kasama na itong matinding pait at takot sa mga salitang lumalabas sa kaniyang labi—na para bang muli ni
“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang a
POV: Jamilla“Totoo ga hong magiging waitress ako doon, Tita? Hindi ga ho ako magiging tagahugas ng sangkatutak na plato?” tanong ko kay Tita Mandy. Pinsan siya ng tatay ko, ngunit masyadong obvious sa ngayon ang agwat ng aming buhay.Si Tita Mandy ay tipikal na isang “Rich Tita”. Kung makikita m
PROLOGUE: “Si-sir.. Saglit laang ho.. Ano hong– ano ga hong ginagawa ninyo?” tanong ni Jamilla kay Angelo, habang pinipilit pumasok ng lalaki sa pinto ng kanyang silid.“Bakit? Hindi mo papapasukin ang asawa mo sa silid mo?” halatang nakainom ito, dahil na rin sa tapang ng amoy ng alak na nagmumul
HABANG nasa sasakyan kami, panay ang himas ni Cong sa hita ko. Binabaybay namin ang isang kalsadang napapalibutan ng mga puno. Madilim ang paligid at wala halos ibang sasakyan."Cong..." malambing kong tawag."Huh? Bakit?" agad niyang sagot."Kung tutuusin, puwede naman tayong dito na laang sa kots







