Share

BATANGENYA 3: Linlang

Author: ExDealers
last update Petsa ng paglalathala: 2026-06-22 21:12:42

“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.

Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang ako papunta sa kabilang barangay para makipag-away. 

“Oo naman, Jam. Makakabili ka naman ng mga bago kapag sumuweldo ka na, hindi ba?” nakangiting sabi sa akin ni Tita Mandy.

Sa bawat salita niya, muli na namang nagnakaw ng tingin ang aking mga mata sa kanyang mga alahas. Ala eh, kumikinang-kinang na naman ang mga ginto niya sa liwanag na nagmumula sa labas ng bintana! Kung gabi siguro kami bumiyahe, hindi na namin kailangan ng headlight ng kotse dahil sa lakas ng kislap ng mga singsing niya. Para siyang naglalakad na Christmas tree na gawa sa ginto.

Lima kaming mga galing sa aming probinsya na kasama niya sa loob ng sasakyan. Lahat kami ay halos mapunit ang labi sa ngiti, masaya, at puno ng mga matatayog na pangarap. Ang tingin namin sa aming mga sarili ay mga susunod na milyonaryo ng Batangas na babalik sa aming bayan na may bitbit nang mga mamahaling pasalubong.

“Uminom muna kayo, at mahaba-haba pa ang biyahe natin papuntang Subic,” sabi ni Tita Mandy sabay abot sa amin ng mga inumin at mga kutkutin o chichirya na dala niya.

Para kaming mga batang dinala sa field trip. Pero napansin ng matalas kong mata na ang driver at ang isang kasama pang lalaki na nasa unahan ay hindi niya inabutan kahit isang pirasong tsokolate. Bilang isang Batangueña na may busilak na puso at mahilig mamigay ng pagkain, bigla akong nagtaka.

“Tita, paano ho areng dalawang lalaki sa una? Baka ho sila ay maglaway o kaya naman ay gutumin sa biyahe?” tanong ko.

“Hindi sila maaaring uminom at kumain, baka antukin sila at maaksidente tayo,” mabilis na sagot sa akin ni Tita Mandy. Magkatabi kaming dalawa sa likod kaya amoy na amoy  ko ang bango ng hininga niya na amoy-menthol.

Habang masayang naririnig sa loob ng sasakyan ang malulutong na tunog ng aming mga nginunguyang pagkain, maririnig din ang aming mga kuwentuhan tungkol sa aming mga pangarap at mithiin sa buhay. Sabi ko sa sarili ko, mas maswerte talaga ako sa kanila. Bakit? Dahil nag-iisa akong anak ng inay at ng aking tatay. Kapag nakaalis ulit ang aking tatay patungong ibang bansa para mag-welding, maaari na akong bumalik muli sa pag-aaral ng kolehiyo. Ang iba ko namang kasamahan sa sasakyan ay may mga munti pang kapatid na umaasa sa kanilang suporta. Kaya naman talagang todo-kayod sila.

Subalit habang ngumunguya ako ng biskwit, unti-unti... Isa-isa kaming nakaramdam ng kakaibang antok. Iyong antok na hindi mo maipaliwanag kung bakit napakabilis dumating. Parang may pumipigil sa hininga ko at bigla na lang bumigat ang talukap ng aking mga mata na parang may nakapatong na tig-isang sako ng semento. Pilit kong idinilat ang mga mata ko pero ayaw talaga! At sa huling balintataw ng aking alaala bago ako tuluyang mawalan ng malay, parang narinig ko pa ang boses ni Tita Mandy na walang katuturang sinabihan kaming, “BOBA.”

‘Aba, sino ang boba? Ako?’ Iyon na lang ang huli kong naisip bago nagdilim ang buong paligid.

PAGMULAT ng aming mga mata, sumasakit ang ulo ko na parang pinukpok ng maso. Nasa loob pa rin kami ng sasakyan, ngunit lumingon ako sa tabi ko—wala na doon si Tita Mandy. Ang tanging naiwan na lang ay ang amoy ng pabango niya na unti-unti nang nawawala.

“Nasaan na tayo?” tanong ni Irish na halatang kinakabahan. Ang boses niya ay nanginginig na parang tupa na nakakita ng kutsilyo.

“Oo nga... Akala ko ba, sa Subic ang punta natin? Bakit mukha naman itong lumang bahay na may multo sa itaas?” pakli naman ni Macy habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan.

Nasilip ko rin ang labas at biglang tumaas ang mga balahibo ko sa braso. Ang tinutukoy ni Macy ay ang isang napakalaking lumang bahay na gawa sa bato, ngunit sobrang dumi at mukhang inabandona na ng panahon. May mga magagarang sasakyang nakaparada sa labas, ngunit ang nakakagulat ay ang mga tao sa paligid. May mga babaeng naglalakad-lakad na halos kita na ang buong katawan sa sobrang iksi ng kanilang suot na palda at kulang sa tela na pang-itaas. Kulang na lang ay maglakad sila nang hubad.

Hindi pa man ako nakakaayos ng upo mula sa pagkakahiga ko sa upuan, marahas at malakas na bumukas ang pintuan ng van. Nabigla kaming lahat.

“Baba!” malakas na utos ng driver sa amin. Ang mukha niya ngayon ay hindi na mukhang driver, mukha na siyang bouncer na galit sa mundo.

Walang kumikilos sa aming lima. Lahat kami ay kabado, urong ang dila, at parang nanigas ang mga paa sa sahig ng van.

“Sinabi ng bumaba kayo!” nakakatakot ang kanyang sumunod na bulyaw. Umalingawngaw iyon sa loob ng sasakyan na parang kulog sa tag-ulan.

Dahil sa takot na baka kami ay saktan, mabilis kaming bumaba lahat mula sa loob, bitbit ang aming mga kawawang bag. Ramdam ko ang lamig ng hangin sa labas pero mas malamig ang kutob sa dibdib ko.

“Ay, mukhang nakakatakot dini, Jam...” bulong sa akin ni Leni habang nakakapit nang mahigpit sa braso ko. “Parang iba ang kutob ko dini sa lugar na are. Hindi ito restaurant.”

Tumingin ako sa paligid. Tama si Leni. Walang lamesa, walang tray, at walang amoy ng masarap na pagkain. Niloko kami ng sarili kong kamag-anak. Ibenebenta yata kami sa isang casa, katulad ng mga nababasa ko sa libro.

Humarap ako nang bahagya kay Leni at hinawakan ko ang bulsa ng aking pantalon. Doon ay naramdaman ko ang isang matigas at pamilyar na bagay. Ang aking tapat na kasama na laging dala ng isang totoong taga-Batangas.

“ Handa eh ang iyong balisong na bitbit,” bulong ko sa kanya habang pinatitigas ko ang aking boses para hindi niya mahalata na nanginginig din ang tuhod ko. “At kapag nagkapormahan at pinuwersa tayo, ala eh, lalaban tayo! Hindi tayo nagpunta rito para magpa-api.”

Ngunit bago pa kami makakilos ng maayos, agad kaming kinapkapan ng mga taong naroroon, na parang mga guwardiya sibil

“Hoy! Ano ga? Bakit may paghipo?” awat ko sa kanila.

“Oo nga.. Ano gang hinahanap ninyo?”  tanong naman ni Leni.

Lahat kami ay nakuhanan ng mga balisong sa tagiliran.

“Wow.. ang mga taga bundok na to, mukhang handang lumaban ah!” sabi nila sa amin.

Nakuha nila ang aming huling armas.

“Nasaan si Tita Mandy?” tanong ko sa kanya.

“Sinong Mandy?” tanong ng driver sabay tawa, “walang Mandy dito! Hala, sige, lumakad kayo!”

Nakapila kaming naglakad papasok ng bahay na bato.

Nakatanghod sa amin ang ibang mga babaeng mukhang nakatape na lang ang butas ng mga pwet at kiki.

“Mukhang may bagong narecruit si Madam..”

“Oo nga.. Mukhang tiba tiba na naman siya..”

Rinig namin ang bulungan ng lahat,.

Pagdaan namin sa tapat ng isang pinto, nakita ko si Tita Mandy na kausap ang isang babae.

“Wala ba tayong sabit diyan?” sabi ng babaeng nakaupo sa sofa.

“Wala, Mamu! Matindi ang pangangailangan ng mga yan, kaya kapit sa patalim..”

“Sigurado ka bang virgin pa sila? May mga kliyente tayong darating at handang magbayad ng malaki, basta virgin ang babae.”

“Sigurado yan, Mamu.. walang kaduda duda.”

“Saan mo ba nakuha ang mga yan?”

“Sa Batangas.”

“Magaling.. Oh, ito ang pera.. Two hundred fifty thousand yan. Gaya ng usapan, kapag nasarapan sina Congressman, at nagbayad, may bonus ka sa akin.”

“Salamat, Mamu..” ngumiti siya, saka niya inabot ang pera.

“Tita Mandy!” hindi na ako nakatiis at tinawag ko siya ng pasigaw. 

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • From Maid to Billionaire's Wife   Amiel Robles 195

    Hinalikan niya ako nang may lambing sa aking noo.Nang lumapit naman si Daddy Justine, niyakap niya rin ako nang mahigpit. “Congratulations ulit, anak ko.”“Salamat po, Daddy.”“At tandaan mo, hindi mo kailangang madaliin ang kasal. May sapat pa kayong panahon para kilalanin ang isa't isa sa labas ng nakaraan.”Tumango ako nang may paninindigan. “Alam ko po, Dad.”“Ang pinakamahalaga sa lahat, masaya ka at buo ang desisyon mo.”“Siguradong-sigurado na po ako.”Nang gabing iyon, bago tuluyang pumasok sa loob ng aking silid, muli kong sinulyapan ang singsing sa aking daliri.Simple lamang ito, walang labis na karangyaan, ngunit para sa akin ay nagtataglay ito ng napakalalim na kahulugan.Hindi ito isang mahiwagang tanda na burado na ang lahat ng sakit ng kahapon. Hindi rin ito isang pampaswerteng garantiya na hinding-hindi na kami magkakamali kailanman.Isa lamang itong panibagong simula.Simula ng isang malinis na pagkakataon para sa dalawang pusong minsang nadapa, nagkamali ng hakbang

  • From Maid to Billionaire's Wife   Amiel Robles 194

    Nang gabing iyon, matapos ang buong selebrasyon, ang mga tawanan, at ang serye ng mga litrato, nagkaroon ako ng sandaling pagkakataong makapag-usap nang sarilinan kay Julian.Nasa may tahimik na terrace siya, hawak ang isang baso ng malamig na juice habang tanaw ang madilim na kalangitan.Lumapit ako sa kanya nang may banayad na hakbang. “Julian.”Lumingon siya at binigyan ako ng isang payapang ngiti. “Congratulations, future Mrs. Robles.”Napatawa ako nang mahina. “Thank you, Julian.”“Maganda ang singsing,” tukoy niya sa suot ko.“Salamat.”Saglit kaming binalutan ng tahimik na hangin bago ko tinanong ang gustong malaman ng konsensya ko. “Okay ka lang ba talaga?”Tumango siya agad nang walang pag-aalinlangan. “Of course. Naging totoo naman ako sa iyo mula simula.”“Julian...”“Micah, huwag mo nang isipin iyon o mag-alala,” putol niya sa sasabihin ko. “Alam ko naman kung saan nakalagay ang puso mo. Hindi ko naman kailanman inasahang sa akin mapupunta ang huling desisyon.”Napayuko ak

  • From Maid to Billionaire's Wife   Amiel Robles 193

    Napatingin ako sa nagniningning na singsing na hawak pa rin niya.Pagkatapos ay dahan-dahan kong iginalaw ang aking paningin sa paligid ng silid.Nandoon si Mommy Hilary, na kasalukuyang pinupunasan ang kanyang mga luha habang nakangiti nang buong-puso. Si Daddy Justine naman ay nakangiti habang kunwaring inaayos ang kanyang salamin para maitago ang namumugto nitong mga mata. Si Tita Rendy ay nakahawak sa kanyang dibdib, halatang pinipigilan ang labis na emosyon.Si Amara ay halos hindi na mapakali sa kanyang kinatatayuan; may hawak pa itong tissue habang malawak ang ngiting nakatingin sa akin.Si Akiro naman ay nakanganga habang ang mga mata ay nakapako sa amin, para bang siya mismo ang nag-aabang sa magiging sagot ko.Ang kambal kong kapatid na sina Jhack at Jhick ay magkahawak-kamay at parehong abot-tenga ang ngiti.At si Julian...Nakatayo siya sa may bandang likuran, payapa at tahimik na nakatingin sa aming dalawa.Nang magtama ang aming mga mata, ngumiti siya nang bahagya. Hindi

  • From Maid to Billionaire's Wife   Amiel Robles 192

    “Akala ko noon, may utang akong buhay kay Audrey. Iyon ang dahilan kung bakit naging bulag ako sa lahat ng katotohanan. Pero nang malaman kong ikaw pala ang tunay kong donor, saka ko lubusang naintindihan kung gaano kalaki at kabigat ang sakripisyong ginawa mo para sa akin.”Bahagyang ngumiti si Amiel, may halong pagsisisi at paghanga sa kanyang mga mata.“At kung hindi mo ako hiniling na pakasalan ka noon... baka hindi ko rin agad naunawaan kung gaano mo ako kamahal. Mabuti na lang at hindi mo ako pinilit na mahalin ka dahil lamang sa utang na loob. Binigyan mo ako ng sapat na pagkakataong matutunan ang lahat sa sarili kong panahon at kamalayan.”Napasinghap ako sa kanyang mga sinabi.“Amiel...”“Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako humihingi ng pagkakataon dahil lamang sa may utang ako sa iyo,” pagpapatuloy niya, sabay higpit ng hawak sa aking mga kamay nang may buong sinseridad. “Humihingi ako ng pagkakataon dahil mahal na mahal kita.”Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko, hindi

  • From Maid to Billionaire's Wife   Amiel Robles 191

    Nakatayo siya sa aking harapan. Ngunit kakaiba ang ekspresyon ng kanyang mukha ngayong gabi—may matinding kaba, lalim, at pag-aalinlangan. Para bang may napakabigat siyang pasanin na gustong ilabas ngunit natatakot sa magiging reaksiyon ko.“May sasabihin ako sa iyo,” panimula niya.Pinilit ko mang itago ang pagtataka, sandali akong lumingon sa mga taong nanonood sa amin. “Ngayon na talaga? Sa harap nilang lahat?”“Oo. Kung ayos lang sa iyo,” seryoso at buo ang loob niyang sagot.Tumango ako nang dahan-dahan. “Sige.”Huminga siya nang napakalalim, tila kinokolekta ang lahat ng lakas ng loob na natitira sa kanyang buong pagkatao.At bago pa man ako makapag-isip kung ano ang susunod niyang sasabihin, dahan-dahan siyang lumuhod sa sahig sa aking harapan.Nawalan ako ng hininga.“Amiel!” napasinghap kong sigaw.Naramdaman ko ang paghinto ng tibok ng puso ko. Hindi ko agad naunawaan ang buong eksena. Nakatitig lamang ako sa kanya habang ang mga kamay niya ay nanginginig sa pag-aabot ng isa

  • From Maid to Billionaire's Wife   Amiel Robles 190

    Hindi ko inakalang magiging ganoon kasaya at kapayapa ang gabing iyon.Akala ko noon, sapat na ang isang simpleng salu-salo kasama ang pamilya at ang ilang piling kaibigan para maidaos ang aking kaarawan. Subalit hindi ko inaasahang maglalaan ng ganitong klaseng panahon at pagod ang napakaraming tao para lamang mapasaya ako sa aking ika-dalawampu't limang kaarawan. Mula sa mga hindi inaasahang sorpresa, mga regalong puno ng kahulugan, mga tawanan, hanggang sa mga kwentuhang halos ayaw nang matapos ng bawat isa, parang walang kahit anong kulang sa gabing iyon.Nasa gitna ako ng aming maluwag na sala habang tahimik na pinagmamasdan ang mga taong nag-uusap at nagtatawanan sa paligid.Si Mommy Hilary ay abalang-abala sa pakikipagkwentuhan kay Tita Rendy tungkol sa mga simpleng bagay sa buhay. Si Daddy Justine naman ay seryosong kausap si Tito Denis tungkol sa ilang usaping pangnegosyo. Ang kambal kong kapatid ay masayang abala sa pagkuha ng litrato gamit ang cellphone kasama si Akiro, sam

  • From Maid to Billionaire's Wife   BATANGENYA 5: Pagtakas

    HABANG nasa sasakyan kami, panay ang himas ni Cong sa hita ko. Binabaybay namin ang isang kalsadang napapalibutan ng mga puno. Madilim ang paligid at wala halos ibang sasakyan."Cong..." malambing kong tawag."Huh? Bakit?" agad niyang sagot."Kung tutuusin, puwede naman tayong dito na laang sa kots

  • From Maid to Billionaire's Wife   BATANGENYA 4: Swerte pero Malas

    Lumingon siya sa akin, pero walang bahid ng pagsisisi sa kanyang mga mata."Ipa-auction na sila!" malakas na utos ni Tita Mandy.Wala na kaming nagawa nang kaladkarin kami ng mga bantay. Halos mapigtas ang balikat ko sa higpit ng pagkakahawak nila.Bigla nilang binuksan ang isang silid at itinulak

  • From Maid to Billionaire's Wife   BATANGENYA 2: Unang Trabaho

    POV: Jamilla“Totoo ga hong magiging waitress ako doon, Tita? Hindi ga ho ako magiging tagahugas ng sangkatutak na plato?” tanong ko kay Tita Mandy. Pinsan siya ng tatay ko, ngunit masyadong obvious sa ngayon ang agwat ng aming buhay.Si Tita Mandy ay tipikal na isang “Rich Tita”. Kung makikita m

  • From Maid to Billionaire's Wife   BATANGENYA 1: Honey Moon

    PROLOGUE: “Si-sir.. Saglit laang ho.. Ano hong– ano ga hong ginagawa ninyo?” tanong ni Jamilla kay Angelo, habang pinipilit pumasok ng lalaki sa pinto ng kanyang silid.“Bakit? Hindi mo papapasukin ang asawa mo sa silid mo?” halatang nakainom ito, dahil na rin sa tapang ng amoy ng alak na nagmumul

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status