BATANGENYA 3: Linlang

“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.

Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang ako papunta sa kabilang barangay para makipag-away. 

“Oo naman, Jam. Makakabili ka naman ng mga bago kapag sumuweldo ka na, hindi ba?” nakangiting sabi sa akin ni Tita Mandy.

Sa bawat salita niya, muli na namang nagnakaw ng tingin ang aking mga mata sa kanyang mga alahas. Ala eh, kumikinang-kinang na naman ang mga ginto niya sa liwanag na nagmumula sa labas ng bintana! Kung gabi siguro kami bumiyahe, hindi na namin kailangan ng headlight ng kotse dahil sa lakas ng kislap ng mga singsing niya. Para siyang naglalakad na Christmas tree na gawa sa ginto.

Lima kaming mga galing sa aming probinsya na kasama niya sa loob ng sasakyan. Lahat kami ay halos mapunit ang labi sa ngiti, masaya, at puno ng mga matatayog na pangarap. Ang tingin namin sa aming mga sarili ay mga susunod na milyonaryo ng Batangas na babalik sa aming bayan na may bitbit nang mga mamahaling pasalubong.

“Uminom muna kayo, at mahaba-haba pa ang biyahe natin papuntang Subic,” sabi ni Tita Mandy sabay abot sa amin ng mga inumin at mga kutkutin o chichirya na dala niya.

Para kaming mga batang dinala sa field trip. Pero napansin ng matalas kong mata na ang driver at ang isang kasama pang lalaki na nasa unahan ay hindi niya inabutan kahit isang pirasong tsokolate. Bilang isang Batangueña na may busilak na puso at mahilig mamigay ng pagkain, bigla akong nagtaka.

“Tita, paano ho areng dalawang lalaki sa una? Baka ho sila ay maglaway o kaya naman ay gutumin sa biyahe?” tanong ko.

“Hindi sila maaaring uminom at kumain, baka antukin sila at maaksidente tayo,” mabilis na sagot sa akin ni Tita Mandy. Magkatabi kaming dalawa sa likod kaya amoy na amoy  ko ang bango ng hininga niya na amoy-menthol.

Habang masayang naririnig sa loob ng sasakyan ang malulutong na tunog ng aming mga nginunguyang pagkain, maririnig din ang aming mga kuwentuhan tungkol sa aming mga pangarap at mithiin sa buhay. Sabi ko sa sarili ko, mas maswerte talaga ako sa kanila. Bakit? Dahil nag-iisa akong anak ng inay at ng aking tatay. Kapag nakaalis ulit ang aking tatay patungong ibang bansa para mag-welding, maaari na akong bumalik muli sa pag-aaral ng kolehiyo. Ang iba ko namang kasamahan sa sasakyan ay may mga munti pang kapatid na umaasa sa kanilang suporta. Kaya naman talagang todo-kayod sila.

Subalit habang ngumunguya ako ng biskwit, unti-unti... Isa-isa kaming nakaramdam ng kakaibang antok. Iyong antok na hindi mo maipaliwanag kung bakit napakabilis dumating. Parang may pumipigil sa hininga ko at bigla na lang bumigat ang talukap ng aking mga mata na parang may nakapatong na tig-isang sako ng semento. Pilit kong idinilat ang mga mata ko pero ayaw talaga! At sa huling balintataw ng aking alaala bago ako tuluyang mawalan ng malay, parang narinig ko pa ang boses ni Tita Mandy na walang katuturang sinabihan kaming, “BOBA.”

‘Aba, sino ang boba? Ako?’ Iyon na lang ang huli kong naisip bago nagdilim ang buong paligid.

PAGMULAT ng aming mga mata, sumasakit ang ulo ko na parang pinukpok ng maso. Nasa loob pa rin kami ng sasakyan, ngunit lumingon ako sa tabi ko—wala na doon si Tita Mandy. Ang tanging naiwan na lang ay ang amoy ng pabango niya na unti-unti nang nawawala.

“Nasaan na tayo?” tanong ni Irish na halatang kinakabahan. Ang boses niya ay nanginginig na parang tupa na nakakita ng kutsilyo.

“Oo nga... Akala ko ba, sa Subic ang punta natin? Bakit mukha naman itong lumang bahay na may multo sa itaas?” pakli naman ni Macy habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan.

Nasilip ko rin ang labas at biglang tumaas ang mga balahibo ko sa braso. Ang tinutukoy ni Macy ay ang isang napakalaking lumang bahay na gawa sa bato, ngunit sobrang dumi at mukhang inabandona na ng panahon. May mga magagarang sasakyang nakaparada sa labas, ngunit ang nakakagulat ay ang mga tao sa paligid. May mga babaeng naglalakad-lakad na halos kita na ang buong katawan sa sobrang iksi ng kanilang suot na palda at kulang sa tela na pang-itaas. Kulang na lang ay maglakad sila nang hubad.

Hindi pa man ako nakakaayos ng upo mula sa pagkakahiga ko sa upuan, marahas at malakas na bumukas ang pintuan ng van. Nabigla kaming lahat.

“Baba!” malakas na utos ng driver sa amin. Ang mukha niya ngayon ay hindi na mukhang driver, mukha na siyang bouncer na galit sa mundo.

Walang kumikilos sa aming lima. Lahat kami ay kabado, urong ang dila, at parang nanigas ang mga paa sa sahig ng van.

“Sinabi ng bumaba kayo!” nakakatakot ang kanyang sumunod na bulyaw. Umalingawngaw iyon sa loob ng sasakyan na parang kulog sa tag-ulan.

Dahil sa takot na baka kami ay saktan, mabilis kaming bumaba lahat mula sa loob, bitbit ang aming mga kawawang bag. Ramdam ko ang lamig ng hangin sa labas pero mas malamig ang kutob sa dibdib ko.

“Ay, mukhang nakakatakot dini, Jam...” bulong sa akin ni Leni habang nakakapit nang mahigpit sa braso ko. “Parang iba ang kutob ko dini sa lugar na are. Hindi ito restaurant.”

Tumingin ako sa paligid. Tama si Leni. Walang lamesa, walang tray, at walang amoy ng masarap na pagkain. Niloko kami ng sarili kong kamag-anak. Ibenebenta yata kami sa isang casa, katulad ng mga nababasa ko sa libro.

Humarap ako nang bahagya kay Leni at hinawakan ko ang bulsa ng aking pantalon. Doon ay naramdaman ko ang isang matigas at pamilyar na bagay. Ang aking tapat na kasama na laging dala ng isang totoong taga-Batangas.

“ Handa eh ang iyong balisong na bitbit,” bulong ko sa kanya habang pinatitigas ko ang aking boses para hindi niya mahalata na nanginginig din ang tuhod ko. “At kapag nagkapormahan at pinuwersa tayo, ala eh, lalaban tayo! Hindi tayo nagpunta rito para magpa-api.”

Ngunit bago pa kami makakilos ng maayos, agad kaming kinapkapan ng mga taong naroroon, na parang mga guwardiya sibil

“Hoy! Ano ga? Bakit may paghipo?” awat ko sa kanila.

“Oo nga.. Ano gang hinahanap ninyo?”  tanong naman ni Leni.

Lahat kami ay nakuhanan ng mga balisong sa tagiliran.

“Wow.. ang mga taga bundok na to, mukhang handang lumaban ah!” sabi nila sa amin.

Nakuha nila ang aming huling armas.

“Nasaan si Tita Mandy?” tanong ko sa kanya.

“Sinong Mandy?” tanong ng driver sabay tawa, “walang Mandy dito! Hala, sige, lumakad kayo!”

Nakapila kaming naglakad papasok ng bahay na bato.

Nakatanghod sa amin ang ibang mga babaeng mukhang nakatape na lang ang butas ng mga pwet at kiki.

“Mukhang may bagong narecruit si Madam..”

“Oo nga.. Mukhang tiba tiba na naman siya..”

Rinig namin ang bulungan ng lahat,.

Pagdaan namin sa tapat ng isang pinto, nakita ko si Tita Mandy na kausap ang isang babae.

“Wala ba tayong sabit diyan?” sabi ng babaeng nakaupo sa sofa.

“Wala, Mamu! Matindi ang pangangailangan ng mga yan, kaya kapit sa patalim..”

“Sigurado ka bang virgin pa sila? May mga kliyente tayong darating at handang magbayad ng malaki, basta virgin ang babae.”

“Sigurado yan, Mamu.. walang kaduda duda.”

“Saan mo ba nakuha ang mga yan?”

“Sa Batangas.”

“Magaling.. Oh, ito ang pera.. Two hundred fifty thousand yan. Gaya ng usapan, kapag nasarapan sina Congressman, at nagbayad, may bonus ka sa akin.”

“Salamat, Mamu..” ngumiti siya, saka niya inabot ang pera.

“Tita Mandy!” hindi na ako nakatiis at tinawag ko siya ng pasigaw.