All Chapters of From Maid to Billionaire's Wife: Chapter 1 - Chapter 10

PROLOGUE: “Si-sir.. Saglit laang ho.. Ano hong– ano ga hong ginagawa ninyo?” tanong ni Jamilla kay Angelo, habang pinipilit pumasok ng lalaki sa pinto ng kanyang silid.“Bakit? Hindi mo papapasukin ang asawa mo sa silid mo?” halatang nakainom ito, dahil na rin sa tapang ng amoy ng alak na nagmumula dito.“Pe-pero hindi naman tayo ano.. Hindi tayo totoong mag asawa!” awat niya dito, saka siya unti unting humakbang paatras.“What? Who told you that?” bahagya pa siyang natawa, saka isinarado nito ang pinto ng silid, habang sa kanya pa rin ito nakaharap, “we are legally married. I’m your husband, you are my wife. So, you need to do your obligations.. Make your husband happy..”Ang bawat hakbang nito, ay nagpapabilis sa tibok ng puso ni Jamilla.Tatakbo sana siya, subalit agad na naabutan ni Angelo ang kanyang baywang.Hinatak siya nito, saka paharap na pinabagsak sa kama.Mabilis siyang dinaluhong ng lalaki, saka dinaganan.Nanlalaban siya, subalit agad na kinuha ng malalaking kamay ni A

“TITA, kaunti laang ho areng dala kong gamit. Maglalaba na laang ho ako nang madalas doon para hindi ako mangamoy-ipis. Di ga, may uniform naman ho kami sa restaurant?” tanong ko kay Tita Mandy habang umaandar ang kanyang magarang sasakyan.Kung titingnan mo ang dala kong bag, parang lalayas lang ako papunta sa kabilang barangay para makipag-away. “Oo naman, Jam. Makakabili ka naman ng mga bago kapag sumuweldo ka na, hindi ba?” nakangiting sabi sa akin ni Tita Mandy.Sa bawat salita niya, muli na namang nagnakaw ng tingin ang aking mga mata sa kanyang mga alahas. Ala eh, kumikinang-kinang na naman ang mga ginto niya sa liwanag na nagmumula sa labas ng bintana! Kung gabi siguro kami bumiyahe, hindi na namin kailangan ng headlight ng kotse dahil sa lakas ng kislap ng mga singsing niya. Para siyang naglalakad na Christmas tree na gawa sa ginto.Lima kaming mga galing sa aming probinsya na kasama niya sa loob ng sasakyan. Lahat kami ay halos mapunit ang labi sa ngiti, masaya, at puno ng

HABANG nasa sasakyan kami, panay ang himas ni Cong sa hita ko. Binabaybay namin ang isang kalsadang napapalibutan ng mga puno. Madilim ang paligid at wala halos ibang sasakyan."Cong..." malambing kong tawag."Huh? Bakit?" agad niyang sagot."Kung tutuusin, puwede naman tayong dito na laang sa kotse. Sayang naman ang pera.. idagdag ninyo na laang sa tip sa akin."Napamulagat siya. "Ha? Wala pang babaeng nag-aya sa akin ng ganyan. Ikaw pa lang."Ngumiti ako nang matamis. "Aba eh siyempre. Gusto ko memorable ang unang beses ko. Mukha naman kayong mabait at mapapagkatiwalaan. Ipatigil mo kaya itong sasakyan sa tabi. Tapos pababain mo muna ang driver.""Bakit naman?""Nakakahiya naman. Baka makita niya ang katawan ko. Aba eh, may kahinhinan pa rin naman ako kahit papaano." Napayuko ako kunwari at nagpabebe.Tuwang-tuwa naman ang mokong."Itigil ang sasakyan!" utos niya.Agad huminto ang sasakyan."Lumipat ka muna sa kabilang sasakyan," sabi niya sa driver.Tumango ang driver at bumaba.P

Tawang-tawa siya sa sinabi ko. Napahawak pa siya sa tiyan niya habang nakangiti."Aba'y ikaw talaga, hija. Halika na nga at kumain muna tayo. Umaga na, baka pati sikmura mo ay naghihimagsik na," sabi niya.Doon ko lang napansin ang suot ko. Napatingin ako sa damit ko at halos mapasigaw."Susmaryosep!" Napaatras pa ako nang kaunti. "Ay, teka laang ho! Sino ho ang nagbihis sa akin?"Natawa na naman siya. "Huwag kang mag-alala. Ang katulong namin ang nagbihis sa iyo. Nagpatawag kasi kami ng doktor kagabi. Nang makita niyang maayos ka naman, pinalitan na nila ang damit mo.""Ay ganoon ho ba? Salamat naman ho. Akala ko kung sino na ang nagbihis sa akin.""Bakit? Sino ba ang nasa isip mo?" natatawang tanong niya.Namula ako. "Wala ho! Basta laang ho."Mas lalo siyang natawa. "Ay naku, parang may iniisip ka yata.""Hindi ho! Mabait akong bata. Wala ho akong iniisip na masama!""Mas lalo akong hindi naniwala."Pareho kaming nagtawanan.Napatingin ako sa kanya."Pwede ko ho bang malaman kung a

HABANG naglalakad ako sa greenhouse ng bahay nila, bitbit ko ang lagadera at masayang nagdidilig ng mga tanim.Ang dami nilang gulay. May letsugas, kamatis, pechay, pipino, at kung anu-ano pa. Kaya naman pala napakaganda ni Tita Selena.Napaisip tuloy ako."Ala eh, kung ganito rin karami ang gulay sa amin, baka artista na rin ako ngayon dahil sa sobra kong ganda." Pero agad kong iniling ang ulo ko. "Hindi. Kahit siguro araw-arawin ko pa ang pechay, hindi ako magiging kasing ganda ni Tita."Natawa ako sa sarili kong iniisip. Napansin ko rin na sobrang istrikto pala nila sa pagkain.Kanina nga lang, sabi ng mga kasambahay, kaya lang daw maraming pagkain ngayong umaga ay dahil may bisita.At ako iyon."Aba eh, espesyal pala ako."Napangiti ako.Papasok na sana ako sa isang gazebo sa gilid ng greenhouse nang may makita akong isang lalaking naglalakad papunta roon.Kumunot agad ang noo ko. May kausap siya sa cellphone.Matangkad.Malinis manamit.At kahit malayo pa ay halatang guwapo.Pero