Chapter 1

Xylia Hera’s POV

"Xylia! May maganda akong balita para sayo!"

Napalingon naman ako sa kaibigan kong si Gianna. Hinihingal pa Ito dahil sa pagtakbo. May hawak siyang envelope, wala akong ideya kung ano.

"Ano yon?"

"Makakapunta kana ng Maynila!!" Masayang sabi niya.

Nabitawan ko naman ang hose dahil sa sobrang gulat.

"T-talaga??" Hindi makapaniwalang tanong ko.

"Oo! Ito oh!"

Sabay abot niya ng envelope sa akin.

Nagtataka man ako ay tinanggap ko nalang Ito at agad na inilabas ang laman. Nagulat ako ng makitang kasama ang pangalan ko sa mga pumasa bilang katulong! Hindi ako makapaniwala! Sa simpleng bagay na Ito ay masaya na ako!

Pareho kaming tumalong dalawa at nagyakapan. Masayang-masaya talaga ako sa natanggap kong bakita. Pero agad akong napatingin kay Gianna.

"Eh ikaw? Nakapasa ka din ba?"

Napangiti naman siya pero makikita ang lungkot sa mga mata niya.

"Iyon nga lang hindi ako kasama. Pero okay lang yon! At least matutupad na ang pangarap mo na makapuntang Maynila"

Ramdam ko na masaya talaga siya para sa akin. Pero nalulungkot ako dahil hindi ko siya kasama. Simula mga bata palang kami palagi na kaming magkasama at hindi mahiwalay sa isa't-isa. Pero sadya nga sigurong may mga bagay na talagang kailangang maiwan kahit na labag sa iyong kaluoban. Mga bagay na kailangang talikuran para makalimutan. Mga bagay na palagi kayong magkasama simula nong una pero dadating ang panahon na kailangan niyo ng mahiwalay sa isa't-isa. Siguro nga kailangan ay hindi tayo dumepende sa ibang tao o sa isang bagay, dahil mahirap na makitang maiwan mo sila.

"Palagi ka nalang talagang nagpaparaya, ma mi-miss kita!"

Napayakap nalang ako sa kaniya. Palagi niya nalang kasing iniintindi ang sitwasyon. Palaging nandiyan kapag kailangan ko ng tulong. Palaging inuuna ang mga mahal niya o ang mga taong mahalaga sa kaniya.

"Ma mi-miss din Kita! Basta kapag nahirapan ka don sabihin mo agad sa akin ah! Susugurin ko talaga yong boss mo kapag pinahirapan ka niya!"

Natawa nalang ako dahil sa sinabi niya.

"Wag kang mag alala, hindi naman siguro. Ipagdasal nalang natin na doon magbabago ang takbo ng buhay ko"

"Pero alam mo ma swerte ka din dahil nakapasok ka don"

Napatingin naman ako sa kaniya. "Bakit naman?"

"Kasi bilyonaryo yong may ari ng malaking mansion na papasukan mo"

"Ha?? Segurado ka??"

"Oo, nadinig ko lang sabi nong babaeng nagbigay niyang envelope"

Para naman akong kinabahan. Paano ba naman malaking bahay yon! Wala akong kaalam-alam don! Baka kapag may nabasag lang akong isang bagay papabayaran nila sa akin! Alam ko namang katumbas na non ang isang malaking bahay!

"Bigla naman akong kinabahan dahil sa sinabi mo" sabi ko

"HAHAH kaloka ka talaga. Ma swerte ka nga at nakapasok ka don! Minsan lang mag hire yon ng mga katulong"

Napabuntong hininga nalang ako.

Matapos naming mag usap ni Gia ay pumasok nalang ako sa loob ng bahay. Napatingin ako sa envelope na hawak ko. Kinuha ko ulit ang laman nito at nakasaad doon kung kelan ako luluwas ng Maynila para makapag umpisa na ng trabaho. At bukas yon.

Nakasaad din dito na susunduin kami ng sasakyan para maihatid sa mansion.

Kaya hindi na namin kailangang gumastos sa pamasahe. Talaga ngang ma swerte ako dahil nakapasok ako.

Pero sinubukan lang naman namin ni Gia na mag apply. Hindi ko din inaasahan na matatanggap ako.

Pero ang inaalala ko ay si tatay...

Paano kung malaman niyang aalis ako bukas??

Bigla akong nakarinig ng paglagabong ng pintuan kaya napatingin ako dito.

At gaya ng inaasahan ko ay lasing na naman si Tatay. Nang magtangka akong alalayan siya ay agad niya akong tinabig.

"W-wag...mo...a-akong...hawakan!!"

Pagalit niyang sigaw pero lasing na. Pa ekis-ekis na ang paglalakad niya hanggang sa mapaupo siya sa silya.

"T-tay.."

Sinubukan kong makausap siya pero nakaiwas ang tingin niya sabay simsim ng alak na nasa kamay niya.

"W..wag..mo..a..akong..tawaging tatay! H-hindi Kita....a-anak!!"

Dinuro-duro niya pa ako. Ramdam ko na ang pamumuo ng mga luha sa gilid ng mga mata ko. Napayuko nalang ako at napatingin sa mga palad ko. Ganito lagi ang eksena kapag umuuwi si tatay.

Kung hindi lasing, panay naman ang iwas sa akin.

Oo, hindi niya ako anak dahil hindi siya ang tatay ko. Pero tinuturing ko siyang tunay kong ama. Pero kahit kaylan hindi niya ako tinuring anak niya.

"T-tay...may..s-sasabihin lang po Sana ako sayo" nakikiusap na sabi ko.

Ang gusto ko lang naman ay pakinggan niya ako o kausapin manlang.

"P*****a naman oh!!"

Napatili ako ng marinig ko ang pagkabasag ng bote dahil hinagis niya Ito malapit sa akin. Nagkaroon ng pagdudurugo sa kamay ko dahil sa pagsangga nito na wag matamaan ang mukha ko.

"Sinabing wag mo akong ta-tawaging tatay!! Wala akong anak na isang bastarda!!”

Kung ramdam ko ang sakit na nagmumula sa pagdudurugo ng kamay ko. Sobrang sakit naman ang idinulot ng mga salita niya sa akin. Oo! Alam ko na Isa akong bastarda simula palang pagkabata! Paano ko ba naman yon hindi malalaman kung araw-araw niyang pinapaalala sa akin??

Ang sakit...

"G-gusto ko lang namang sabihin na...luluwas po ako ng Maynila bukas. G-gusto ko lang magpaalam sa inyo ng maayos"

Nangingiligid na ang mga luha sa pisngi ko. Pero nakasa sahig lang ang tingin ko. Hindi ko kayang Makita ang reaksiyon niya dahil alam kong galit na naman siya.

Katahimikan...

Napatingala ako sa kaniya dahil sa pananahimik niya. Nakatingin siya sa akin ng seryoso. Pero agad ding napangisi at napatawa ng malakas.

"HAHAHA. Akalain mo nga namang gagaya ka din pala sa nanay mo"

Nagtataka naman akong naka tingin sa kaniya. Wala pa siyang ikinuwento tungkol kay nanay. Kaya wala akong alam.

"Mag ma-maynila ka din?? НАНАНА. Baka matulad ka sa nanay mong umuwi na buntis!??"

Nakatingin lang ako sa kaniya at parang umurong mona ang mga luha ko dahil sa sinasabi niya. Hindi ko siya maintindihan. Pupunta ako ng Maynila dahil mag ta-trabaho ako doon. Pero bakit nasali si inay dito?

"Sige" Sabi niya bigla.

"Magbalot ka na at pagkatapos ay lumayas ka sa pamamahay na Ito!! At wag na wag kanang babalik!!" Bigla niyang sigaw.

Nagulat naman ako. Hindi naman iyon ang ibig Kong sabihin dahil luluwas ako Ng maynila.

"T-tay.."

"Ano?? Ako pa ba ang kukuha ng mga damit mo??"

Alam ko na lasing lang siya. Kaya siguro ay dala din Ito ng alak. Mas gugustuhin ko pa sigurong Hindi niya nalang ako pansinin at kausapin. Kesa naman sa lasing siya at kinakausap ako.

"Oh ayan!" Sabay t***n niya ng mga damit sa mukha ko.

Napahikbi na ako dahil sa ginawa niya. Iniisip ko din siya! Paano kung wala na ako?? Sino ang kasama niya dito??

"T-tay...Kung Hindi niyo gustong umalis ako..sige..hindi na po ako aalis bukas" nakikiusap na sabi ko.

"Hindi!! Ilang taon na din akong nagtitiis sayo! Masakit! Masakit para sa akin na palagi kitang nakikita!! Parang araw-araw pinapaalala mo lang sa akin ang pagkakamali ng nanay mo! Kaya ayan! Umalis ka na! At Ito ang tandaan mo wag ka ng bumalik dito!"

Itinapon na niya lahat ng mga damit sa akin at agad na tumalikod.

Napahagulhol nalang ako at napatakip sa bibig ko. Pinipigilan kong umiyak ng todo dahil hindi ko gustong marinig kami ng mga kapitbahay namin. Alam kong sanay na sila na palaging ganito palagi ang eksena namin. Pero ngayon lang siya Kasi nagalit sa akin ng ganito.

Matutuwa pa sana ako kung sinabi niya nalang na hindi ko na kailangang pumunta ng Maynila. Kesa naman sa ganitong siya na mismo ang nagpapalayas sa akin.

Ramdam ko na parang hinihingal na ako dahil sa sobrang pag iyak. Kaya kinalma ko nalang mona ang sarili ko. Nakarinig naman ako ng pagbulong mula sa pintuan.

"Ren.."

Nakita ko si Gia na agad na pumasok at yumakap sa akin. Kaya mas lalo akong napahagulhol sa balikat niya.

"Sshh..tahan na. Doon ka nalang mona mag palipas ng Gabi sa bahay. Naghanda si nanay ng masarap na barbeque. Diba paborito mo yon??"

Pinaharap niya ako at pinunasan ang pisngi ko. Ngumiti siya sa akin.

"Sige ka. Uubusin ko yon" pananakot niya sa akin.

Kaya napangiti nalang ako. Ganito talaga siya. Nahuhuli niya ang mga gusto ko. Sanay na din siya na ganito kami palagi ni itay. Palagi din naman siyang nandiyan para damayan ako.

Kaya kahit na anong hirap at kahit na masakit na palaging marinig ko sa araw-araw na Isa akong bastarda.

Kinakaya ko dahil palaging nandiyan so Gia. Palagi niya akong pinapasaya.

"W-wag kang madamot" nasabi ko nalang.

Pareho naming kinuha ang mga damit ko at isinilid sa isang kalakihang bag. Kinuha na niya ang kamay ko at iginiya sa labas. Tumingin pa ako ng huling beses sa bahay bago dumeretso ng lakad.

Siguro nga ay pag sisisihan ko ang desisyon kong Ito. Pero siguro ay kailangan ko ding bigyan ng kasagutan at linaw ang sarili ko. Siguro ay kailangan ko ding tuparin ang mga pangarap ko. Siguro ay kailangan ko ng lakad.

Siguro nga ay pag sisisihan ko ang desisyon kong Ito. Pero siguro ay kailangan ko ding bigyan ng kasagutan at linaw ang sarili ko. Siguro ay kailangan ko ding tuparin ang mga pangarap ko. Siguro ay kailangan ko ding makawala sa araw-araw na sakit na palagi kong iniinda kapag naririnig ko ang salitang "bastarda"

Sana nga lang ay hindi ako magsisi….

To Be Continue.....