His Obsession, Her Lihim

PROLOGUE

​"Magkano ang halaga mo para sirain ang buhay ko?"

​Isang mabilis na pikit. Sige, pumikit ka! Damhin mo ang bawat salitang binitiwan niya.

​Hinga. Isang malamig at mabigat na paghinga.

​Walang gulat. Walang galit. Sapagkat para saan pa? Sa halip, unti-unting umukit ang isang ngiti sa iyong mga labi—isang ngiting hindi umaabot sa iyong mga mata. Bago mo pa mapigilan ang sarili mo, pumawala ang isang malakas at mapait na halakhak mula sa iyong dibdib.

​Nilunod ng tawa mo ang buong silid. Sa bawat tunog nito, dinudurog mo ang kaniyang pride—ang pride ng lalaking nagpangahas na bilhin ang iyong pagkatao!

​Magsalita ka na. Huwag mong hahayaang siya lang ang nagpapatakbo ng usapang ito.

​Itaas mo ang iyong ulo. Tumingin ka sa kaniyang mga mata nang walang kahit katiting na takot. Ipararamdam mo sa kaniya na mali ang babaeng binangga niya.

​“Lol!”

​Isang maikling tawa ng pang-uuyam ang muling lumabas sa iyong mga labi.

​“I'm not for sale!”

​Bawat salitang bitaw mo ay diretso, may diin, at walang panginginig. Ipamukha mo sa kaniyang hindi ka kailanman mabibili ng pera niya. Walang anumang halaga sa mundo ang makakatumbas sa 'yo.

​Dahil ikaw si Aubrey Eloise.

​Isang ulirang babae na lumalaban para sa dalawang taong gulang mong anak na lalaki. Ikaw ang nagpapakain sa kaniya, nagpapaaral sa mga kapatid mo, at gumigising araw-araw para tustusan ang bawat gamot ng ina mo—habang baon sa suklam ang puso mo para sa sarili mong ama.

​Tandaan mo: kuwento mo ito. At ikaw si Aubrey Eloise. Ang babaeng pumasok sa madilim na mundong ito; ang kabit na binayaran ni Alexander Fernandez para sirain ang buhay, kasal, at pamilyang mayroon siya.

​Bumalik ka sa realidad. Tumingin ka ulit sa lalaking nasa harapan mo.

​Dahan-dahang itinaas ni Alexander ang kaniyang tingin mula sa iyong mga labi pataas sa iyong mga mata. May dumaang manipis na ngiti sa sulok ng kaniyang bibig—isang ngiting walang bakas ng saya, kundi purong pang-uuyam at pang-iinsulto sa sinabi mo.

​Inilagay niya ang dalawang kamay sa loob ng mga bulsa ng kaniyang tailored suit pants, bago siya humakbang nang isang beses pabalik sa 'yo.

​Napaurong ka, pero nahuli ka ng kaniyang mga mata. Nagsalita siya sa boses na mababa, malalim, at may malamig na saway ng pangingibabaw.

​“You don't want it?”

​Tumigil siya nang ilang segundo. Pinitik ng mga mata niya ang kabuuan ng iyong mukha, sinusukat ang iyong paninindigan bago ipinukol ang huling mga salita.

​“Isn't it your expertise?”

​Bawat pantig ay parang may kasamang lason. Walang galit sa boses niya, pero naroon ang kumpiyansa ng isang lalaking nasanay na nabibili ang lahat... at ang lahat ng tao sa paligid niya.

​Pero huwag kang masasaktan. Kahit ipamukha niya pa sa iyong 'yan ang tingin niya sa trabaho mo... huwag! Huwag na huwag mong ipapadama sa kaniyang apektado ka niya.

​Taas-noo. Itaas mo ang sulok ng iyong kilay at sagutin siya nang malamig.

​“I don't do jobs that ruin my dignity.”

​Magaling. Ngayon, isa pa—iwanan mo siya ng linyang mas dudurog sa kayabangan niya.

​“Keep your money. I can earn it myself anyway.”

​Tumalikod ka. Huwag mong pansinin ang kaniyang mga matang nakatitig nang matalim sa iyong likuran. Ayaw mo sa mga salita niya, at lalong ayaw mo sa maruming alok niya.

​Huwag na huwag mong kakalimutan: Guest Relations Officer ka man sa bar, hindi ka kailanman nagbenta ng katawan. Tagabuhos ka lang ng alak at tagahawak ng baso, pero hindi mo pinalalapitan o pinapahawakan ang sarili mo sa kahit kanino. Maaaring mababa ang tingin ng mundo sa ginagawa mo, pero malinis at may dangal pa rin ang iyong kaluluwa.

​Huwag mong panghinayangan ang malaking halagang winawagayway niya. Mas manghinayang ka kung ibebenta mo ang iisang bagay na iniingat-ingatan mo kapalit lang ng panandaliang salapi.

Tinungo mo ang p***o ng kaniyang VIP room.

​Bawat hakbang ng sapatos mo sa mabalahibong kapag ng silid ay may diin—isang tahimik na pagdedeklara na tapos na ang usapan. Wala kang dapat ipaliwanag pa.

Dahan-dahang inabot ng mga daliri mo ang malamig na hawakan ng p***o. Pinihit mo iyon nang walang alinlangan at agad na pinalapad ang bukas nito.

​Mas pipiliin mong umiwas. Mas pipiliin mong umuwi na lang at yakapin ang anak mo dahil tapos naman na ang trabaho mo rito. Wala sa kontrata mong maging tapakan ng kahit sinong bilyonaryong akala ay kayang bilhin ang lahat ng bagay sa mundo.

Hayaan mong ang tunog ng pagsara ng p***o ang maging huling sagot mo sa kaniya.

​Sa bawat paghakbang mo palabas ng pintong 'yan, iparamdam mo sa kaniyang tutol ka sa lahat.

​Tutol ka sa kontrata niya. Tutol ka sa bawat lason na alok ng perang winawagayway niya.

​Hindi ka lilingon. Huwag mong ibababa ang 'yong dignidad para sa isang taong akala ay kayang bilhin ang buhay ng iba. Hayaan mong ang malamig na hangin at ang tahimik mong pag-alis ang maging pinakamalakas na sampal sa kaniyang pride—isang malinaw na mensaheng may mga bagay sa mundong ito na kailanman ay hindi niya mabibili

At ikaw ang kauna-unahang babaeng naglakas-loob na gumawa niyon kay Alexander Fernandez—ang lalaking paulit-ulit na gugulo sa dapat sana’y payapa mong mundo.