CHAPTER 5

“Ituro mo sa akin saan rito ang kuwarto mo,” utos niya habang patuloy na naglalakad.

“Doon,” iyon na lamang ang sinabi ko sabay turo sa pinakadulo na VIP room kung saan madalas akong manatili kapag nandito ako.

Pagkarating namin sa kwarto ko ay ibinaba ako nito na tila babasagin sa sobrang ingat.

“Okay ka lang ba?” tanong nito nang nasa kama na ako't nakasandal sa headboard ng kama.

“Saan?” nang-aasar kong tingin.

“What do you mean saan? Of course sa nangyari kanina. Ayos ka lang ba?”

“Hmm... mukhang ayos naman... ” sagot ko sabay hagod ng nanunuksong tingin sa kanya.

“What exactly you are thinking? I am asking about what happened... with the guy. Narinig ko ang usapan ng mga tao nang dumating ako.”

“Oh, that... hmm akala ko kasi yung ibang nangyari ang tinutukoy mo like... yung sa—”

Muli ko siyang tiningnan nang nakangisi.

“Sa dance floor”

Nakita ko ang pag igting ng panga nito bago ibaling ang tingin palayo sa akin.

Infairness naman sa lalaking 'to. He didn't disappoint. After hiring so many personal assistant, ngayon ata may tatagal because his performance is just so good.

Of course I won't tell him that.

“Mukhang okay ka naman. Puwede na akong umalis?” tanong nito habang nakahawak sa batok.

“What's the rush? Can't wait to fuck another woman? Did you forget what I said?”

“No, it's not to fuck anyone. Someone is waiting for me,” sagot nito.

“Will you stay longer if I say I am not okay?” natatawang tanong ko.

“If it is an order, of course I need to.”

An obedient puppy.

Inayos ko ang pagkakasandal sa headboard ng kama at tinanguhan siya.

“Go on, I can handle myself here.”

He didn't walk out right away. Ilang sandali niya pa ako tinitigan at nang makitang tinaasan ko lang siya ng kilay ay naiiling itong tumalikod at naglakad palabas ng kuwarto.

Nang masigurado kong nakalabas na siya ay bumangon ako at kinuha ang cellphone na nasa bag ko. Ramdam ko parin ang panghihina ng mga binti ko dala ng ginawa ni Nickolas, but I didn't give much shit about it. Pagkaabot ko ng cellphone ko ay tinawagan ko na ang butler ko.

“Yes, Ma'am Veron.”

"I am at the C&Y Club. Something happened. Review all the damn CCTV footage and make sure that the man who dared to touch me faces the consequences of messing with me."

“Yes, Ma'am Veron.”

“Good”

“Are you okay?” biglang tanong niya.

Napangiti ako ng wala sa oras. I might not have a lot of people who give a damn about me, but I know my butler isn't one of them. He's always asking; he actually cares."

“Nothing to worry,” simpleng sagot ko tsaka ibinaba ang tawag.

Kinuha ko ang first aid kit na nasa loob ng isang cabinet na nandito sa kwarto. Umupo sa maliit na upuan malapit sa kama atsaka sinimulan gamutin ang mga sugat ko dulot ng mga basag na bote at yung mismong glass table na natumba because of me.

"I felt the sting, but it didn't stop me from pouring alcohol onto the small cuts. Hindi na bago sa akin ang ganito kaya nasanay na rin ang katawan ko from these kind of wound.

Pagkatapos kong gamutin ang mga maliliit na sugat ko ay inayos ko na rin ang mga gamit ko at naghanda na umalis. I got the rest I needed kahit hindi naman kailangan, my wounds been disinfected and been cover. Malamig na rin ang ulo ko. So, basically I've no reason to stay here anymore. Madami pang mas mahalagang bagay na kailangan kong gawin.

"I texted my butler that I'll be outside soon. I didn't receive a reply—because I didn't need one. Alam kong nandoon lang siya at naghihintay sa akin.

Makalipas ng ilang minuto ay lumabas na ako sa kuwarto at nagtuloy-tuloy na hanggang labas ng club. There I saw my business car, nasa tabi nito ang butler ko na nakatayong naninigarilyo ngunit nang matanaw ako ay agad niya itong tinapon at nagtungo sa pinto ng kotse upang pagbuksan ako. He knows I hate cigarettes.

“Sa bahay niyo po o sa opisina?”

“House”

Habang nasa biyahe kami ay tinawagan ko si Klea to ask about my schedule.

“Tomorrow po yung schedule ng meeting n'yo with the foreign investors. Sa Hong kong po yung venue.”

“Hong kong? Why didn't you tell me earlier?”

“Uh ma'am I did tell you po last week and you agreed,” kabadong sagot n'ya.

Nakalimutan ko ata because of too much works at sa dami ng nangyari this past few days.

“Okay”

“Book a flight for two. I'll bring my personal secretary. Inform him too and tell him not to be late. I am not that patience enough to wait.”

Ibinaba ko na ang tawag tsaka sumandal at pumikit. Ramdam ko ang pagod pero hindi ng katawan ko pero pinipilit kong iwaksi. It's not the right time to feel tired. I have a lot of things on my plate. Feeling tired is never one of them."

Biglang pumasok sa isip ko ang personal secretary ko. This will be our second time being together and this time it's pure business.

Habang nakapikit ay naramdaman kong nag-vibrate ang cellphone ko. Tamad kong itong binuksan and I saw his number. I opened his message and I just shook my head out of nowhere.

“Nasa bahay na ako. Mag-iingat sa pag-uwi, huwag kalimutan kumain. Hindi puro alak.”

Tss. What's with the message like this?

“Nico... Nico... Nico, this is not part of your Job.”