LOGINMay nagbabasa pa ba nito? Parang wala na yata. Nakakalungkot naman.
-Valerie-Bigla kong naalala ang kasinungalingang ginawa sa akin ni Valerie. She should’ve been out of my house already. But I’m not that heartless. My conscience wouldn’t let me just abandon her.Yes. I know everything now. Nagsinungaling siya sa akin at hindi ko pa alam kung paano ko siya kakausapin tungkol dito.Noong nagpropose ako sa kanya, naigagalaw ko na ang mga paa ko, pero hindi pa ako makatayo ng diretso. It took time and many days of therapy and Valerie massaging me, before I was finally able to walk on my own.I was about to surprise her the other day. To tell her that I could finally walk. Nasa banyo siya noon at naliligo. I was waiting for her to finish so I could share the good news, but then her phone suddenly pinged.Dati, napapansin ko nang palaging naka-silent ang phone niya, pero binalewala ko ito. Ngayon, mas malakas pa ang tunog nito kaysa sa phone ko.Dinampot ko ito at sinipat-sipat. Sobrang luma na ng andr0id phone niya pero ayaw pang palitan. Napailing-ilin
-Luke-“Dude, are you fcking insane? Aren’t you going to chase after your girlfriend?” tanong ni Grayson pagpasok niya sa loob ng office ko.Napasalampak naman ako ng upo sa sivel chair ko habang sapo-sapo aking ang ulo. “She already broke up with me. Why would I even chase her?”Tumawa ng malakas si Grayson. “And you’re just going to let the two of you break up like that? What kind of boyfriend are you?”Kung makapagsalita naman ‘to, akala mo hindi babaero.Dumiretso ako ng upo at saka ko siya tinitigan ng matiim. Kapitbahay namin si Grayson noong nakatira pa ako sa bahay ng daddy ko. Naging magkaibigan kami dahil pumasok sa bakuran namin ang bolang inihahagis niya para laruin ang aso niyang si Summer.Nang makita niya ako sa garden na nakaupo sa wheelchair at naglalaro sa phone ko, nakipagkilala siya sa akin.“Hi, I’m Grayson Hatfield. What’s your name?” tanong niya nang nakangiti.Hindi ko siya pinansin dahil natatakot ako na baka ibully niya din ako kagaya ng mga kaklase ko. Mula
-Valerie-At least sa Pilipinas, madami akong magiging raket. Pwede akong magtinda ng kung ano-ano lang na miryenda sa labas ng bahay. Pwede akong mag-apply sa mga restaurant, kahit tagahugas ng plato, tagaserve, o kahit janitress. Pwede din akong maging delivery rider. “Oh my God, Valerie. Please stop crying.” Savanna’s voice trembled. “Hindi ko alam na magagawa ‘to sayo ni kuya. Kung alam ko lang, sana hindi na lang kita inireto sa kanya.”“Hoy! Ano bang sinasabi mo diyan!” para akong baliw dahil tumatawa ako habang umiiyak. “Aminin ko man o hindi, si Luke ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko, at huwag mong pagsisisihan na inireto mo siya sa akin dahil maraming nagbago sa buhay ko noong naging kami. Hindi ako nagsisisi na minahal ko siya, Savanna. At hindi iyon magbabago. Mahal na mahal ko pa rin ang kuya mo.”Kinagat ko ang labi kong nanginginig para pigilang muli ang sarili ko sa pag-iyak.“I’m really sorry, Valerie.” muling humingi ng pasensiya ang kaibigan ko.“Okay lang, h
-Valerie-Pagdating ko sa bahay ni Luke, agad-agad akong nag-impake. Kailangan ko nang umalis dito sa bahay niya. Hindi ko na kakayanin pang tumira sa iisang bubong kasama niya.Pero bigla akong natigilan. Saan ako pupunta kung aalis ako dito? At saka, kaya ko na bang mag-isa dito sa Paris?Buong panahong naririto ako, si Luke lang palagi ang kasama ko. Kung lalabas man ako ng magg-isa, hinahatid at sinusundo ako ni Leo. Pero ang sabi sa akin dati ni Savanna, pwede akong tumira sa bahay niya. Pero paano? Ni hindi ko nga alam kung saan ang bahay niya dito.Si Amy kaya?Tama! Si Amy! Agad akong lumabas ng kuwarto at pinuntahan siya sa kusina. Nadatnan kong naghihiwa siya ng mga gulay sa mesa.“Amy, do you know Savanna’s address?” tanong ko paglapit ko sa kanya.Sandali siyang nag-isip na para bang inaalala kung saan. “Yeah. Why?”“Can you give it to me, please?” biglang nagliwanag ang mga mata ko. Siya lang talaga ang pag-asa ko. Kapag hindi niya ibinigay, wala akong choice kung hindi
-Valerie-Bago pa siya makapalag, isang malakas na suntok ang pinakawalan ko, at sapul siya sa panga.“Oh my God!” hindi naman ako inawat ni Grayson. Pinanood niya lang ako at natatawa pang pinalakpakan. “I’ll definitely enjoy watching this!”Tinitigan naman siya ng masama ni Luke habang hinihimas ang nasaktang panga.“Luke, ano ‘to? Magpaliwanag ka!” galit na tanong ko sa kanya. “Kailan mo pa naigagalaw ang mga paa mo? Kailan mo pa ako niloloko?”At doon lang siya parang nahimasmasan. Sinubukan niyang hawakan ang mga kamay ko pero umatras ako at isa pang malakas na sampal ang pinakawalan ko.“Nagsinungaling ka sa akin?” muling tanong ko sa kanya. Hindi ko na mapigil ang paggaralgal ng boses ko.Nabubuwisit ako sa sarili ko dahil hindi ko mapigilan ang muling pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. Pero mas naiinis ako kay Luke dahil ngayon lang siya nagsinungaling sa akin ng ganito, at hindi ko alam kung bakit. Hindi ko maintindihan kung bakit!“Sabihin mo, Luke. Bakit inilihim mo sa
-Valerie Mapait na napangiti ako sa sinabi ni Tita Faye. “Ano pong pangalan ng coffee shop niyo, tita? At saka nakita po ba kayo ni Luke kagabi?” “Faye’s Creamy Delight.” mahinang sambit niya, at natigilan ako. Bakit kapareho ng pangalan ng kape ko? “Hindi kami nakita ni Luke, at hindi na rin namin siya tinawag. Kitang-kita ko ang saya niya kagabi. Ngayon ko lang ulit siya nakita na tumawa ng ganon. Siguradong masisira ang gabi niya kapag nakita niya ako, kaya kunwari ay hindi ko siya napansin.” “Tita, pwede ano po bang nangyari? Dati naman po, okay kayo ni Luke. Bakit parang… galit na siya sa inyo ngayon?” kung ayaw sabihin sa akin ni Luke ang totoo, kay Tita Faye ko na lang aalamin ang lahat.“Mahabang kuwento, iha. Mas maganda pang si Luke na lang ang tanungin mo tungkol dito. Pero kung anuman ang sasabihin niya, sana huwag magbago ang tingin mo sa akin.” sabi niya sa mapait na boses. “Nasaksihan mo naman kung gaano ako naging mabuting ina sa kanila ni Savanna.”Magtatanong pa s







