Judged in the Court of Scumbags

น้องสาวบุญธรรมชอบเล่นแผลง ๆ และคนที่เจ็บตัวก็มีแค่ฉันคนเดียว

ปีที่แล้วเธอร่วมมือกับพี่ชายขังฉันไว้ในห้องเย็น จนฉันกลายเป็นโรคหอบหืดขั้นรุนแรง

พี่ชายตั้งใจมาขอโทษฉัน โดยบอกว่าปีนี้จะพาฉันไปดำน้ำลึกในถ้ำเพื่อเป็นการชดเชย

น้องสาวบุญธรรมก็มาด้วย เธอจ้องมองฉันด้วยสายตาที่แฝงความประสงค์ร้าย

ฉันใจคอไม่ดี รีบดำลงน้ำเพื่อหนีให้ห่าง แต่เมื่อดำไปถึงระดับความลึกยี่สิบเมตร ความรู้สึกตีบตันราวกับขาดอากาศหายใจก็จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน

วาล์วออกซิเจนของฉันถูกน้องสาวแอบปิดไปเสียแล้ว

เสียงหัวเราะเยาะอย่างได้ใจของน้องสาวดังผ่านเครื่องมือสื่อสารใต้น้ำ "พี่คะดูสิ หนูบอกแล้วไงว่าพี่สาวต้องหลงกลแน่!"

น้ำเสียงของเผยจิ่นจือมีแต่ความตามใจ "เธอนี่ฉลาดจริง ๆ คิดวิธีแกล้งพี่สาวแบบนี้ออกได้ยังไงกันนะ ยัยตัวแสบ"

ฉันกลั้นหายใจจนหน้าเขียว ดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อพยายามเปิดวาล์วสำรอง แต่กลับถูกน้องสาวที่ว่ายเข้ามาใกล้ปัดมือทิ้ง

เธอออดอ้อนผ่านเครื่องสื่อสาร "พี่คะ ดูสิว่าพี่สาวแสดงเก่งขนาดไหน แค่ไม่กี่วินาทีก็ทนไม่ไหวซะแล้ว"

เสียงอันเย็นชาของพี่ชายดังก้องอยู่ในหูฟัง "ทนอีกหน่อยสิ ดูสิว่าเธอถูกเลี้ยงมาแบบตามใจจนเคยตัวขนาดไหน แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว"

"น่าขายหน้าจริง ๆ เทียบกับเหมยเหมยไม่ได้สักครึ่งด้วยซ้ำ!"

ใบหน้าของฉันกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ฉันมองเขาด้วยความสิ้นหวัง

พี่คะ พี่ลืมไปแล้วเหรอ?

เป็นเพราะการเล่นแผลง ๆ ของทั้งสองคนในครั้งก่อน ปอดของฉันถึงได้รับความเสียหายอย่างถาวร

ฉันหายใจลำบากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็หน้ามืดจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลอันมืดมิด

พี่คะ การหยอกล้อครั้งนี้มันไม่ตลกเลยสักนิด

ฉันกำลังจะตายจริง ๆ แล้วนะ

...

น้ำทะเลหนาวเหน็บ

ความหนาวเหน็บนี้แทรกซึมผ่านผิวหนังลึกเข้าไปถึงกระดูก เจ็บปวดยิ่งกว่าตอนที่ถูกขังในห้องเย็นเมื่อปีที่แล้วเสียอีก

วิญญาณของฉันล่องลอยอยู่ใต้ทะเล

ได้แต่จ้องมองร่างไร้วิญญาณที่กลายเป็นสีเขียวคล้ำของตัวเอง ซึ่งกำลังนอนแน่นิ่งอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้นทรายก้นถ้ำ

เผยเหมยเหมยว่ายเข้ามาหา

จังหวะที่เธอสะบัดตีนกบ ก็ทำให้ตะกอนทรายฟุ้งขึ้นมาปกคลุมใบหน้าของฉัน

เธอยื่นเท้าออกมา แล้วเตะเข้าที่ชุดดำน้ำของฉันอย่างแรง

"พี่คะ รีบมาดูสิ คราวนี้พี่สาวแสดงได้เหมือนจริงมากเลย ไม่กระดิกตัวสักนิด"

เสียงหัวเราะคิกคักอย่างได้ใจของเธอดังแว่วมาจากเครื่องสื่อสาร

เสียงของเผยจิ่นจือดังตามมาติด ๆ บอกถึงความเย็นชาและรำคาญใจ

"เผยเนี่ยน พอได้แล้ว"

"ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้เล่นครั้งเดียวก็พอ ไม่เห็นต้องแกล้งทำเป็นเนียนขนาดนี้ก็ได้"

"รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้คนอื่นเขาเสียเวลา"

ฉันมองไปที่เผยจิ่นจือ

พี่ชายแท้ ๆ ของฉัน ในเวลานี้กำลังกุมมือเผยเหมยเหมยไว้อย่างเอาใจใส่ ราวกับกลัวว่าเธอจะถูกกระแสน้ำพัดหายไป

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองฉันสักนิด

เขาคิดว่าฉันกำลังงอนเพราะเรื่องที่โดนปิดวาล์วออกซิเจน

อาเฉียงผู้เป็นครูฝึกดำน้ำก็ว่ายเข้ามาเช่นกัน

เขาใช้ไฟฉายแรงสูงในมือส่องตรงเข้ามาที่ดวงตาของฉัน

"คุณหนูเผยครับ เลิกแกล้งได้แล้ว"

"สัญญาณเครื่องวัดอัตราการเต้นหัวใจของคุณขาดหายไปเมื่อกี้ คุณถอดเซนเซอร์ออกเองใช่ไหมครับ?"

"ทักษะการแสดงดีเยี่ยมขนาดนี้ ทำไมไม่ไปคว้าตำแหน่งนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเลยล่ะครับ?"

เผยเหมยเหมยยิ่งหัวเราะเยาะด้วยความเบิกบานใจมากขึ้น

"เธอก็แค่อยากให้พี่ชายสงสารนั่นแหละ ใครใช้ให้เธออ้อนไม่เก่งเท่าฉันล่ะ"

ฉันล่องลอยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน

ฉันอยากจะตะโกนบอกพวกเขาดัง ๆ ว่า ฉันไม่ได้แสดง

ฉันตายแล้วจริง ๆ

ปอดของฉันมีแผลเก่าอยู่แล้ว

วันเมษาหน้าโง่เมื่อปีที่แล้ว เผยเหมยเหมยขังฉันไว้ในห้องเย็น โดยอ้างว่าแค่ตั้งใจจะหยอกฉันเล่นเฉย ๆ

ตอนนั้นเผยจิ่นจือยืนดูนาฬิกาอยู่หน้าประตู

เขาพูดว่า "เนี่ยนเนี่ยน ถ้าเธอทนได้สิบนาที พี่จะซื้อสร้อยคอเส้นที่เธออยากได้ให้"

ฉันร้องขอความช่วยเหลือและทุบประตูอยู่ข้างใน

ตอนที่อาการหอบหืดกำเริบ ฉันรู้สึกเหมือนปอดกำลังถูกมีดกรีด

สุดท้าย ฉันก็ล้มพับลงไปบนพื้นอันเย็นเฉียบ พวกเขาถึงค่อย ๆ เปิดประตูอย่างเชื่องช้า

หลังเหตุการณ์ครั้งนั้น หมอก็บอกว่าระบบทางเดินหายใจของฉันได้รับความเสียหายไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก

ตอนนั้นเผยจิ่นจือพูดว่าเขาผิดไปแล้ว

เขาบอกว่าที่พาฉันมาดำน้ำลึกในถ้ำปีนี้ ก็เพื่อเป็นการฝึกทำกายภาพบำบัดให้ฉัน และถือเป็นการชดเชยไปในตัว

ฉันหลงเชื่อเขา

ฉันสวมชุดดำน้ำด้วยความดีใจ

แต่แล้วเมื่อดำลงไปถึงความลึกยี่สิบเมตร ฉันกลับต้องเผชิญหน้ากับความตายอีกครั้ง

"เผยเนี่ยน พี่จะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้"

เผยจิ่นจือเห็นฉันยังไม่ตอบสนอง ก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาชัดเจน

เขาปล่อยมือเผยเหมยเหมย ก่อนพุ่งเข้ามาที่ศพของฉันอย่างรวดเร็ว

มือคู่นั้นที่แต่เดิมควรปกป้องฉัน กลับบีบท่อออกซิเจนของฉันไว้อย่างแรง

จากนั้น

เขาก็ง้างมือขึ้น แล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของศพฉัน

เมื่อกระแทกผ่านแว่นตาดำน้ำและมวลน้ำทะเล ฝ่ามือนั้นก็ทำให้เกิดเสียงดังทึบหนัก

ศีรษะของฉันถูกตบจนหันไปอีกทาง

แว่นตาดำน้ำเบี้ยวไปด้านหนึ่ง

น้ำทะเลอันเย็นเฉียบทะลักเข้าสู่โพรงจมูกและปากของฉันทันที

แต่ฉันไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความทรมานจากการสำลักน้ำอีกต่อไป

ร่างกายฉันเหมือนถุงผ้าเก่าขาดที่มีลมรั่ว โยกเยกไปมาตามแรงมือของเขา ก่อนจะล้มฟุบกลับลงไปในกองทรายอีกครั้ง

"พี่คะ พี่สาวดูเหมือนจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ"

เผยเหมยเหมยแสร้งทำเป็นดึงแขนเผยจิ่นจือไว้

"เอาเป็นว่าพวกเราไปกันก่อนดีไหมคะ ปล่อยให้พี่สาวสงบสติอารมณ์อยู่คนเดียวที่นี่แหละ"

"เธอคงกำลังพยายามใช้วิธีนี้บังคับให้พี่ซื้อกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดที่เพิ่งออกใหม่ให้แน่ ๆ เลย"

เผยจิ่นจือแค่นเสียงเย็นชา

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขยะแขยง

"แผนเรียกร้องความสงสารแบบนี้ ต่อให้เธอใช้ไม่เบื่อ แต่พี่ก็ดูจนเบื่อแล้ว"

"ตั้งแต่เล็กจนโต ขอแค่มีอะไรไม่ได้ดั่งใจ เธอก็จะแกล้งตาย แกล้งป่วยตลอด"

"เหมยเหมย เธอนี่น่ารักที่สุด เวลาแบบนี้ยังอุตส่าห์พูดเข้าข้างคนแบบนั้นอีก"

เขาลูบหัวเผยเหมยเหมยเบา ๆ

แววตาอ่อนโยนเหลือเกิน

นั่นคือความอบอุ่นที่เขาไม่เคยหยิบยื่นให้ฉัน

หลังจากนั้น

เขาก็ชักมีดดำน้ำอันแหลมคมออกมาจากข้างเอว

หัวใจของฉันสั่นสะท้าน แม้ว่าฉันจะไม่มีจังหวะการเต้นของหัวใจอีกแล้วก็ตาม

เขาคิดจะทำอะไร?

เขาหันไปหาเชือกนำทางที่เชื่อมต่อตัวฉันกับทีมหลัก ก่อนใช้มีดตัดมัน

เสียงเชือกไนลอนขาดสะบั้นดังก้องเป็นพิเศษในถ้ำอันมืดมิด

"ในเมื่อเธออยากอยู่ที่นี่นัก ก็อยู่ให้พอใจไปเลย"

"คิดตกเมื่อไหร่ ค่อยว่ายขึ้นไปเองแล้วกัน"

เขาประกาศผ่านเครื่องสื่อสารให้ทุกคนในทีมทราบ

"เผยเนี่ยนแยกตัวไปสำนึกผิด ทุกคนตามฉันมา มุ่งหน้าดำลงไปในร่องลึกก้นสมุทรต่อ"

เขาจับมือเผยเหมยเหมย แล้วดำลงไปสู่จุดที่ลึกยิ่งขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ฉันก้มมองศพตัวเอง

เมื่อไม่มีเชือกนำทาง ฉันก็กลายเป็นเครื่องสังเวยเพียงหนึ่งเดียวในถ้ำใต้ทะเลลึกอันมืดมิดแห่งนี้