เข้าสู่ระบบ“...!!!” ไฟชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างยียวนราวกับไม่ได้ใส่ใจคำเตือนนั้นแม้แต่น้อย ราชินีเพียงหันมาสบตากับจีซ่าแวบหนึ่ง สีหน้าดุและนิ่ง เชิงเตือนให้จีซ่าหยุดพูด เพราะเธอรับมือเองได้ แม้ในใจจะรับรู้ว่าคำพูดของไฟนั้นแทงใจอย่างจงใจ “เราไปคุยกันเถอะ คุยตรงนี้ไม่สะดวก” ไฟเอ่ยเสียงเรียบ แต่ในน้
ทุกระยะยี่สิบเมตรมีหน่วยพลซุ่มยิงแนบตัวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ พร้อมคำสั่งเพียงคำเดียวจากหัวหน้าหน่วยก็พร้อมเหนี่ยวไก “เชิญทางนี้ครับ ฝ่าบาท” เสียงทุ้มต่ำของเอดดังขึ้นเบื้องหน้า เอดยืนอยู่ข้างรถลีมูซีนกันกระสุนสีดำทึบ ประตูเปิดออก พร้อมกลิ่นหนังภายในที่โชยมาตามลมเย็น ๆ ราชินีแอนเจลีก้ามองไปรอบทิศ เธอกวา
“....” กษัตริย์คาร์ลอสไม่ตอบในทันที เขาเพียงเหลือบตามองเธอชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองพระโอรสอีกครั้ง “แล้วลูกล่ะ? ลูกต้องการนมแม่” ประโยคนั้นแฝงคำตำหนิไว้ชัดเจน แต่กลับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าหวาดกลัว สายตาที่มองเธอคาดเดาไม่ได้เลย แต่เธอกลับไม่ทันได้เอะใจ “เราไปแค่ห้าวันเอง…แล้วเราจะรีบกล
ตอนพิเศษ 3 “ระ…เราทำไม่ได้…ต่อให้อยากทำมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้…” เสียงของราชินีแอนเจลีก้าสั่นเครือ ดวงตาสวยเต็มไปด้วยความสับสน (…รักมันเหรอ?) ไฟกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หลังมือ สีหน้าแข็งกร้าวจนเซนขนลุกซู่ “…เราให้คำมั่นกับคาร์ลอสแล้ว…เราจะไม่ผิดต่อเขาไปจนชั่วชีวิต…” (…พระองค์รักมันแล้วใช่ไหม
(ตอนนี้ผมแย่มาก) ปกติไฟไม่ใช่คนที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น แต่ครั้งนี้เขากลับแสดงความอ่อนแอออกมาตรงๆ ทำให้เธอคิดว่าถ้าไฟไม่หนักหนา ก็คงไม่พูดออกมาแบบนี้ ซึ่งนั่นทำให้เธอใจหายวูบ ราวกับหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตากลมโตสั่นระริก น้ำในตาเอ่อคลอทันทีโดยไม่ทันตั้งตัว หัวใจของเธอหนักอึ้ง
ความเงียบที่ลากยาวก่อนเอ่ยคำสั่งนั้น ไม่ใช่เพราะลังเล แต่เป็นช่วงเวลาที่ไฟกำลังคิดหาวิธีบดหัวใจของศัตรูให้ป่นด้วยมือเปล่า ไฟตั้งปณิธานกับตัวเองเลยว่า เขาจะทำให้หัวใจของกษัตริย์คาร์ลอส เจ็บปวดกว่าที่ไฟเจ็บเป็นล้านเท่า ไม่ใช่แค่เขาจะใช้ราชินีแอนเจลีก้าเป็นเครื่องมือทำลายกษัตริย์คาร์ลอส แต่จะใช้ลูก
“กรี๊ดดดดดดดดด!!!” เจ้าหญิงแอนเจลีก้ากรีดร้องสุดเสียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอหายใจหอบหนักเหมือนขาดอากาศ หูอื้ออึงจากเสียงปืนที่เพิ่งดังขึ้น หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก “กรี๊ดดดดดด!!” เสียงกรีดร้องของเธอก้องกังวานขึ้นไม่หยุด ราวกับคนสติแตก ร่างบางทรุดลงกับพื้
“อึก…ท่านบอกว่าอยากจะแต่งงานกับเรา…” น้ำเสียงสั่นเครือของเจ้าหญิงดังขึ้น ทั้งความอับอายและความเสียใจปะปนอยู่ในทุกถ้อยคำ “แต่ท่านกลับไม่ให้เกียรติเราเลย” “....” คำพูดของเจ้าหญิงราวกับกระสุนที่ยิงทะลุผ่านม่านหมอกในหัวของเจ้าชายคาร์ลอส ความเงียบโรยตัวในห้องชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยเต็มไปด้วยความกระหายแล
บทที่ 19 เจ้าชายคาร์ลอสปรายตามองพวกเขา ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากเล็กน้อย เจ้าชายเอนหลังพิงโซฟาในท่าทางผ่อนคลายอย่างคนที่รู้ว่าตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่ง ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าคริสตัลใสที่บรรจุของเหลวสีอำพันขึ้นมาจิบ ละเลียดชิมรสชาติเข้มข้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระดกมันรวดเดียวจนหมดแก้ว กัง เสียงกระแทกแก้ว
สายตาของเจ้าชายคาร์ลอสจ้องตรงมาที่เขา ดอกเตอร์บอสตันรู้สึกเหมือนว่าเวลาในห้องนี้หยุดลง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลของเจ้าชายคาร์ลอสลึกและทิ่มแทงจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก สายตานั้นไม่พูดอะไรออกมา แต่ก็มีบางอย่างที่ดึงดูดความกลัวขึ้นมาในใจเขา ดวงตานั้นเหมือนเป็นบ่อทะเลลึกที่ไม่สามารถมองเห็นก้นบึ้งได้ เจ้า







